Monday, May 17, 2010

ဒါနပါရမီ...

ဓမၼမိတ္ေဆြသူေတာ္စင္အေပါင္းတုိ႔……..
တရားပြဲေတြ တႏွစ္တာ ကာလပတ္လုံး အစဥ္မပ်က္ က်င္းပေပးလွ်က္ရွိေသာ သိရီမဂၤလာ ေက်ာင္းတုိက္မွာ ယခုအခါ မွာလည္း တရားနာယူ- ကုသိုလ္ ျပဳလုပ္ခြင့္ အခြင့္ေကာင္း တစ္ခု ၀မ္းေျမာက္ဘြယ္ ေပၚေပါက္ လာခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶ တရားေတာ္မ်ားကုိ ယေန႔ေခတ္ လူငယ္မ်ား ပုိမုိ၍ နားလည္ သေဘာေပါက္ လက္ခံ ႏုိင္ေအာင္ သစ္လြင္ေသာ ေခတ္အျမင္၊ ေခတ္အေတြး၊ ေခတ္အေရး မ်ားျဖင့္ ေရးသား၍ ေအာင္ျမင္ေနေသာ ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ကေလာင္ အမည္ ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ) ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္ႏွင့္ တိပိဋက ႏွစ္ပုံေအာင္ ဒြိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ အရွင္ေနမိႏၵာဘိ၀ံသ အရွင္ျမတ္(၂)ပါးတုိ႔သည္ သိရီမဂၤလာေက်ာင္းသုိ႔ 2010 ေမလ ၁၂ရက္ ေန႔မွ ၁၆ ရက္ေန႔အထိ ၾကြေရာက္ သီတင္းသုံး မည္ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္မ်ား ႂကြေရာက္ သီတင္းသုံးသည့္အခုိက္ ဓမၼမိတ္ေဆြ အေပါင္းတုိ႔ အား တရားအလွဴမ်ား ေပးလွဴသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုကဲ့သုိ႔ ရရွိသည့္ ေကာင္းျမတ္ေသာ တရားနာယူ ကုသိုလ္ျပဳလုပ္ခြင့္ အခြင့္ေကာင္းကုိ လက္မလႊြတ္တမ္း ႀကိုးစား ရယူႏုိင္ၾကတဲ့ ပါရမီထူးတဲ့ ကုသုိလ္ရွင္ သူေတာ္စင္မ်ား ပီပီ တရားေတာ္မ်ားကုိ အတူတကြ လာေရာက္၍ နာယူ ႏုိင္ပါရန္ အထူးႏႈိးေဆာ္ တုိက္တြန္းအပ္ပါသည္။
ေမြးရပ္ေျမမွ ေဝးကြာလာခဲ့ၿပီးကတည္းက ဘုရား တရား သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ပါ ေဝးရေလၿပီလို႔ အေတြးႏွွင့္ယူႀကံဳးမရျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ကၽြန္မဟာ မႏွစ္ကေႏြရာသီမွ စတင္ကာ ေပါ့လန္းၿမဳိ႕ရိွ သီရိမဂၤလာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ အရွင္သီရိႏၵ၏ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ တႏွစ္တာကာလပတ္လံုး ကိုယ့္ေျမမွာေတာင္ ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီိးမ်ားကို ဖူးခြင့္ရခဲ့ပါၿပီ…..

အခုလည္း စာအေရးေကာင္းလွတဲ့ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကို အာဂုံေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ပါရမီျပည့္လွတဲ့ ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးကို ဖူးဖို႔အခြင့္ ႀကံဳလာျပန္ပါၿပီ….
အခြင့္သာခိုက္မွမသြားရင္ ကိုယ္ေလာက္မိုက္မဲတဲ့လူ မရွိေတာ့ဘူးေလ…
အေမရိကန္ စေရာက္ကတည္းက အလုပ္လုပ္ဖို႔ေရာက္လာတဲ့သူပီပီ အိမ္နဲ႔ အလုပ္ အလုပ္နဲ႔အိမ္… ဒီခ်ည္တိုင္က ဘယ္မွမခြာရဲခဲ့တာ အခုဆို ေလးႏွစ္နီးပါး ရွိခဲ့ၿပီေလ… လူရယ္လို႔ျဖစ္လာကတည္း လိုေနတဲ့ပိုက္ဆံ …. ရွာသေလာက္လည္း မျပည့္ဝႏိုင္တဲ့ ေငြ … ေငြ… ေငြ…. ကၽြန္မတို႔ ဒီေငြေတြေနာက္ကို လိုက္ေနခဲ့တာ အႏွစ္ေလးဆယ္ရွိခဲ့ၿပီေပါ့… ဒါေပမဲ့ အခုထိလည္း ရွိတယ္ရယ္လို႔ မရွိခဲ့ပါဘူး…. လိုက္ေလေဝးေလ… ရေလလိုေလ.. ပါပဲလား… ဘယ္ေတာ့မ်ား လိုတာအားလံုးျပည့္ဝမွာလည္းေလ…
ကိုယ့္အရိပ္ေနာက္ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနသလို အေရွ႕ေရာက္လိုက္ အေနာက္ေရာက္လိုက္ပါပဲ… ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက ပုထုဇၨေနာ ဥမၼတၱေကာ လို႔ ေဟာၾကားထာခဲ့တာပဲ….
အဲ့ဒီလုိ ဘုရားသံတရားသံေလးနဲ႔လည္း ကိုယ္ကိုယ္ကို လူတတ္ႀကီးက လုပ္တတ္ေသးတယ္….
တကယ္တမ္း ေသေသခ်ာခ်ာ တရားနာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္သိထားတာ ေတြဟာ ဟုတ္တာလည္းရွိ… မဟုတ္တာလည္းရွိ …. ေရာေထြးေနတယ္…
ပထမတရက္ နာခဲ့ရတဲ့တရားက ဒါနပါရမီ တဲ့….

ဒါနဆိုတာ အလွွဴဆိုတာေတာ့ အက်မ္းဖ်င္းသိထားခဲ့တယ္.. ငယ္ငယ္က မၾကာခဏၾကားဖူးတာ မလွဴတတ္ရင္ ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္လွဴလည္း ေညာင္ေစ့ေလးေလာက္ပဲ အက်ဳိးရၿပီး… လွဴတတ္ရင္ ေညာင္ေစ့ေလးေလာက္ လွဴလည္း ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ အက်ဳိးရတယ္ဆိုတာေလာက္ပါပဲ… ဒါေပမဲ့ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ သေဘာမေပါက္ခဲ့ေသးပါဘူး…။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ေလာက္ မသိေသးတဲ့သူေတြကုိေတာ့ သိသလိုလိုနဲ႔ ဆရာႀကီးလုပ္ခဲ့မိပါေသးတယ္…ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ အလွဴဒါနကို ေသေသ ခ်ာခ်ာ ျပဳတတ္ခဲ့ပါၿပီ…. ဆရာေတာ္ေဟာခဲ့တဲ့ ဒါနအေၾကာင္းကို ကၽြန္မ နားလည္တဲ့အတိုင္း နည္းနည္းေလး ေဖာက္သည္ျပန္ခ်ၿပီး မိတ္ေဆြေတြကို ဓမၼဒါနျပဳပါမယ္ေေနာ္….
ဒါနမွာ အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္ ဆိုၿပီးသံုးမ်ဳိးရွိပါတယ္…
အယုတ္ဒါန ဆိုတာကေတာ့ အခုကၽြန္မတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သိပ္ေခတ္စားတဲ့ ပါတီေပးတယ္ဆိုတာပါပဲ….
ကိုယ္နဲ႔ အက်ဳိးစီးပြားတူျပဳၾကသူေတြ… ကိုယ့္ကိုအထင္ႀကီးေစခ်င္သူေတြကို ဖိိတ္ၾကားၿပီး ေငြကုန္ေက်းက် မ်ားစြာအကုန္ခံၿပီး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပၾက… အရက္ေသစာေတြ မူးယစ္ေသာက္စားၾက… ဒါေတြဟာ ဘာမွအရာမေရာက္ ကုသိုလ္ မျဖစ္ပါဘူး… ေကၽြးႏိုင္ေမြးႏုိင္လို႔ လူအထင္ႀကီးတာေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္… အလွဴျပဳသူေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း လူအထင္ႀကီးေစခ်င္တဲ့ စိတ္တခုနဲ႔ဘဲျပဳတာျဖစ္လို႔ အက်ဳိးထူးလည္းမရႏိုင္ပါဘူး… ဒါကေတာ့ အယုတ္ဒါနပါ….။
အလတ္ဒါန…. ဆိုတာကေတာ့ လူ႔ခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ ကိုရည္မွန္းၿပီးျပဳတဲ့ ဒါနပါ... ဤကုသုိလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာရပါလို၏…..။ နတ္ျပည္ေရာက္ရပါလို၏… စတဲ့ ဘဝေတြကိုလိုလားတဲ့ ဆုေတာင္းေတြပါ…။ ဒီိဒါနကေတာ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ ျမင့္ျမတ္ရင္ ျမင့္ျမတ္သေလာက္ အက်ဳိးေပးႀကီးပါတယ္… ဒီဒါနကလည္း ဒါနျပဳသူေတြရဲ႕ လိုလားခ်က္အတိုင္း ဘဝသံသရာထဲမွာ ဝဲလည္ၿပီး သံသရာရွွည္ေနေတာ့မွာပါ…. ဒါကေတာ့ အလတ္ဒါနပါ….
အျမတ္ဒါန ဆိုတာကေတာ့ လူအထင္ႀကီးေစဖို႔လည္းမလို.. လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာျဖစ္ဖို႔ကိုလည္း မေတာင့္တ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ အဆင္ေျပေစဖို႔အတြက္ နိဗၺာန္ ကိုရည္မွန္းၿပီး ျပဳလုပ္တဲ့ဒါနပါ… ဒီဒါနကေတာ့ ဘုရားအေလာင္းေတြ ျဖည္က်င့္ၾကတဲ့ ပါရမီေျမာက္တဲ့ ဒါနျဖစ္ပါတယ္… ဒီလိုပါရမီေျမာက္တဲ့ ဒါနမွာေတာ့ အလွဴခံပုဂၢဳိလ္ အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္မေရြးပါဘူး…။ လိုအပ္ေနတဲ့ သူေတြ၊ သတၱဝါေတြကို သူတို႔အက်ဳိးအတြက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အဆင္ေျပဖို႔ တခုတည္းကိုၾကည့္ၿပီး မိိမိကိုယ္က်ဳိးကိုမငဲ့ကြက္ဘဲ နိဗၺာန္ကိုသာအာ႐ံုျပဳၿပီး လွဴဒါန္းတဲ့ဒါနပါ… ဒါကေတာ့ အျမတ္ဒါန… ပါရမီေျမာက္တဲ့ဒါန ျဖစ္ပါတယ္…
ပါရမီေျမာက္တဲ့ဒါနဟာ နိဗၺာန္ကိုသာ အာ႐ံုျပဳေပမဲ့ လူခ်မ္းသာနတ္ခ်မ္းသာ ဘဝေတြ၊ အမ်ားအထင္ႀကီးေစခ်င္တာေတြဟာ သူ႔အလိုလို မေတာင္းဘဲနဲ႔ ျပည္ဝေနတတ္ပါတယ္…။ ေလာကမွာ အမ်ားျပည္သူအတြက္ မိမိအက်ဳိးကို မငဲ့ကြက္ဘဲ စြန္႔ဝ့ံတဲ့သူေတြဟာ သူတို႔စြန္႔ဝံ့သေလာက္ သူတို႔နံမည္ေတြဟာ ထင္ရွားေနၾကတာပါပဲ… သူတို႔ဟာ လူအထင္ႀကီးခ်င္လို႔ လုပ္ၾကတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…

ဒီဒါနအေၾကာင္းေလး ေရးေနရင္းနဲ႔ .. တစံုတခုကိုသြားသတိရလိုက္တယ္..။ ဆရာေတာ္ေဟာတဲ့တရားကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အခြင့္ေကာင္း တခုပါပဲ… အခုျမန္မာျပည္က အမ်ားစုေသာ အေျခခံလူတန္းစားေတြ ေသာက္ေရအခက္အခဲေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ… ႏိုင္သေလာက္ ဝိုင္းဝန္းကူညီၾက ရပါဦးမယ္… နယုန္လေရာက္ေပမဲ့ မိုးတခါမွမရြာေသးဘဲ ပူေလာင္အိုက္စပ္ေန ၾကတုန္း၊ ေရေတြခန္းေျခာက္ေနတုန္းပဲတဲ့…
အိမ္က ေရခ်ဳိတြင္းေလးေေတာင္ အရင္ႏွစ္ေတြကနဲ႔မတူဘဲ ေရခပ္သူမ်ားရင္ ေန႔ခင္းမွာခန္းလို႔ ေရထြက္ေအာင္ေစာင့္ၿပီး ခပ္ေနၾကရတယ္တဲ့….
မိုးေရာက္ရင္လည္း ဘယ္ေလာက္မ်ားေရေတြႀကီးၾကဦးမွာလည္း… အခုေလာ ေလာဆယ္ေတာ့ ေရငတ္တဲ့ေဘးကို ကူညီဖို႔အတြက္ႀကိဳးစားၾကၿပီး…….. ေနာင္သံုးေလးလ.. မိုးရာသီေရာက္ရင္ က်ေရာက္လာမယ့္ ေရႀကီးမဲ့ေဘး အတြက္ကူညီဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရဦးမယ္ေလ…. ကၽြန္မက မေကာင္းတဲ့နိမိတ္ ဖတ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္… သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို မထိန္းသိန္းႏိုင္ရင္ ဒီလိုျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားႏိုင္တဲ့သူတိုင္း သိႏိုင္တာ ပဲေနာ္…. ဒီမွာဆိုရင္ ကိုယ္ဝယ္ထားတဲ့ အိမ္ဝင္းထဲက သစ္ပင္မို႔လို႔ ကိိုယ္ပိုင္တယ္ဆိုၿပီးခုတ္ခ်င္တိိုင္း ခုတ္လို႔မရပါဘူး.. သစ္ပင္ခုတ္မယ္ဆို ဒီသစ္တပင္ခုတ္ရဖို႔အတြက္ သူတို႔သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ေနရာမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့သစ္ပင္ အပင္ႏွစ္ဆယ္ ျပန္စိုက္ပ်ဳိးေပးရပါတယ္… ဒီမွာက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို အေရးတႀကီးထိန္းသိန္းၾကတယ္…
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ေဝးေနလို႔ မလုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ ျပည္တြင္းက လူတိုင္းလုပ္ႏိုင္တဲ့ အသက္ရွည္ရာရွည္ေၾကာင္း ကုသိုလ္တခုတည္းမွာပါတဲ့ သစ္ပငႀ္ကီးေတြစိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ကို လူတိုင္းလုပ္ႏိုင္ရင္ ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္သံုးဆယ္ေလာက္မွာ ဒီေဘးေတြကေနလြတ္ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕… သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာခဲ့တဲ့တရားအတိုင္းေျပာရရင္ တို႔ျမန္မာေတြဟာ ကၽြန္းပင္ေအာက္မွာေနလို႔ သာကီမ်ဳိးေတြျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့… အခုေတာ့ ၾကက္ဆူပင္ေတြသာစိုက္ေနၾကလို႔ ၾကက္ဆူမ်ဳိးေဟ့ ဒို႔ဗမာလို႔ ေျပာရေတာ့မလိုျဖစ္ေနၿပီတဲ့… ဒါကို ဒီအတိုင္းပဲဆက္ၿပီးလစ္လ်ဴ႐ႈေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာင္ႏွစ္တရာေလာက္ၾက ရင္ ရာဇဝင္တည္းကျမန္မာေတြဆိုၿပီး ျပတိုက္ေရာက္သြားၾကေလမလားလို႔ ေတြးမိတိုင္း….. အင္း… သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာလို႔ဘဲေျပာရေတာ့မလား….
ကယ္ၾကပါဦးဗ်ဳိ႕…..
ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ဒုတိယေန႔မွာနာခဲ့တဲ့ အရိွကို အသိႏွင့္ၫွိပါ တရားႏွင့္ တတတိယေန႔မွာနာခဲ့တဲ့ သီလပါရမီတို႔ကုိ ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္…
အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္…
မိမိဥစၥာ.. သူ႔ဟာျဖစ္လို.. ေမတၱာပိို.. ၾကည္ညိဳေလးစား.. ေပးစြန္႔ျငား.. ထူးျခားျမတ္ဒါန..
(ေက်းဇူးရွင္ ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

Sunday, May 16, 2010

ျမန္မာျပည္မွ ေရဒုကၡ.. နည္းလမ္း႐ွာေဖြကူညီၾက...

ဂတိခ်ဳိခ်ဳိ ဂတိခါးခါး....

2010. ေမလ ၁၂ ရက္ေန႔က ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ စာေရးဆရာ ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ဟာ ဓမၼခရီးစဥ္အျဖစ္ မိမိေနတဲ့ Portland Oregonသုိ႔ ၾကြလာခဲ့ပါတယ္၊ မိမိအတြက္ ဆရာေတာ္ ရေ၀နြယ္က ေနာက္ဆုံးထြက္တဲ့ "စိတ္ညစ္ရင္ ေရခ်ိဳးပါ"ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကေလး ဓမၼဒါနျပဳပါတယ္။ အဲသည္စာအုပ္ထဲက ႏွစ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကုိ ေျပာပါ ေမတၱာဥယ်ာဥ္ဆုိဒ္ထဲကေန ဓမၼဒါန ျဖန္႔ေ၀ခ်င္လုိ႔ပါလုိ႔ ေလ်ာက္ထားေတာ့ စာေရးသူက "ဂတိခ်ိဳခ်ိဳ ဂတိခါးခါး"ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးကုိ ႏွစ္သက္မိပါတယ္တဲ့ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႔အတူ မေန႔က လုိက္ပုိ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးမွာ အမွတ္တရအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ဆရာေတာ္ ရေ၀နြယ္ရဲ့ ဓာတ္ပုံေလးနဲ႔အတူ ဓမၼဒါန ျဖ႔န႔္ေ၀လုိက္ပါတယ္။

ေရတံခြန္ေတာင္ထိပ္မွ အရွင္ရာဇိႏၵ
တစ္ခါတုန္းက အနိ၀တၱျဗဟၼဒတ္မင္းဆုိတာ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အနိ၀တၱဆုိတာ ျမန္မာလုိ ျပန္ရင္ေတာ့ ေနာက္မဆုတ္တဲ့မင္းလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရပါ တယ္။ အဲဒီမင္းက ဘာကုိပဲလုပ္လုပ္ ေနာက္ဆုတ္ေလ့ မရွိပါဘူးတဲ့။
တစ္ေန႔ေတာ့ အနိ၀တၱမင္းက ဥယ်ာဥ္ေတာ္ကုိ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတာမီး ထေလာင္ပါတယ္။ မီးက အစုိအေျခာက္ မေရြး သစ္ပင္ျမက္ပင္ေတြကုိ အကုန္ေလာင္ေတာ့တာပါ။ ေနာက္မဆုတ္ဘဲ ေရွ႔ကုိ တုိးတုိးျပီးေတာ့ ေလာင္သြား တာပါ။ အနိ၀တၱမင္းက ေလာင္ေနတဲ့ မီးကုိ ဥပမာျပဳျပီး အာရုံနိမိတ္ ယူပါတယ္။
“ မီးတစ္ဆယ့္တစ္ပါးဟာ သတၱ၀ါေတြကုိ ႀကီးစြာ ဆင္းရဲေစလ်က္ ေနာက္ကုိ မဆုတ္ဘဲ ဆက္ဆက္ ေလာင္သြားတယ္။ ငါလည္း ဒီဆင္းရဲ ေတြျငိမ္းဖုိ႔ ဒီမီး ေလာင္သလုိ မဂ္တည္းဟူေသာ မီးနဲ႔ ကိေလသာေတြကုိ ေလာင္ျပီး ဘယ္လုိ သြားရပါ့မလဲ”လုိ႔ အေတြးနိမိတ္ယူပါတယ္။

Vista House မွ ကိုလံဘီယာျမစ္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနေသာ ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇိႏၵ
ေနာက္ ေရွ႔ဆက္သြားေတာ့ ျမစ္ထဲက ငါးေတြကုိ ဖမ္းေနတဲ့ တံငါသည္ေတြကုိ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုိက္ကြန္မွာ မိေနတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္းက ပုိ္က္ကြန္ကုိ ျဖတ္ျပီး ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ တံငါသည္ေတြက “ငါးက ပုိက္ကြန္ကုိ ျဖတ္ေျပးသြားျပီ”လုိ႔ ေအာ္ပါတယ္။
အနိ၀တၱမင္းက ဒီအသံၾကားေတာ့ ေရွ႔ကအတုိင္း အာရုံနိမိတ္ယူမိ ျပန္ပါတယ္။
“ငါလည္း မဂ္ဥာဏ္နဲ႔ တဏွာဒိဌိ တည္းဟူေသာ ပုိက္ကြန္ကုိ ဘယ္အခ်ိန္ ေလာက္ ျဖတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ”လုိ႔ ေတြးပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရထားတဲ့ မင္းအျဖစ္ကုိစြန္႔ျပီး ၀ိပႆနာ တရားေတြ အားထုတ္လုိက္တာ ပေစၥကဗုဒၶါ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
(အပါဒါန္အ႒ကထာ၊ စာမ်က္ႏွာ၂၁၀) သုတၱနိပါတ္အ႒ကထာ ပတြဲ၊ စာမ်က္နွာ ၁၀၂)
အနိ၀တၱမင္းကေတာ့ ေလာင္ေနတဲ့မီး၊ ပုိက္ကြန္က လြတ္သြားတဲ့ ငါးကုိၾကည့္ျပီး သံေ၀ဂျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ သံသေ၀ဂကုိပဲ အေျခခံျပီး တရားအား ထုတ္လုိက္တာ တရားထူး တရားျမတ္ ရသြားခဲ့ပါတယ္။
ကုိယ့္၀န္းက်င္မွာ သံေ၀ဂျဖစ္စရာ သက္ရွိသက္မဲ့ေတြ အမ်ားႀကီးရယ္ပါ။ ဒါေတြကုိ ၾကည့္ုျပီး သံေ၀ဂျဖစ္ၾကတဲ့သူေတြ ရွိၾကသလုိ မျဖစ္ၾကတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ပါရမီရွင္ေတြကေတာ့ မျမဲတဲ့ သေဘာတရားေတြကုိ သိျပီး ေနာက္ဆုံးေတာ့ မင္းစည္းစိမ္ကုိစြန္႔ တရားအားထုတ္ ေတာ့တာပါပဲ။ တကယ္လုိ႔ ပါရမီ မျပည့္ေသးလုိ႔ တရားထူး မရေသးရင္ေတာင္ ေနာက္ဘ၀ ေတြမွာလည္း ဆက္စြန္႔ျပီး ဆက္အားထုတ္ ေနဦးမွာပါ။ စြန္႔ရဲတဲ့အထုံ ပါသြားရင္ ေနာက္ဘ၀ေတြမွာလည္း စြန္႔ဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး။ မစြန္႔ရဲေသးတဲ့ စာေရးသူတုိ႔သာ သံသရာထဲမွာ က်န္ေနၾကရတာပါ။ စြန္႔ရဲတဲ့ သူေတြက စြန္႔ျပီး မစြန္႔ရဲတဲ ့သူေတြကေတာ့ စားေနၾကတုန္းပါ။
စာေရးသူရဲ့ဇာတိ အင္းမဆုိတာ သေရေခတၱရာ ျပည္ခရုိင္ထဲကပါ။ တစ္ႏွစ္ကုိ ႏွစ္ေခါက္ ေလာက္ေတာ့ ျပည္ကုိ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္ေ၇ာက္ရင္ အျမဲသြားျဖစ္တဲ့ ႏွစ္ေနရာရွိပါတယ္။ ေရႊဘုံသာမုနိရယ္ သေရေခတၱရာ နန္းေတာ္ေဟာင္း ေနရာရယ္ပါ။
ေရႊဘုံသာမုနိမွာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈျပဳ၊ မျမင္အပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ အမွ်အတမ္း ေပးေ၀ျပီးရင္ နန္းေတာ္ေဟာင္း ေနရာကုိ ၾကည့္ရတာ အရသာတစ္ ခုလုိ ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ ေနာက္ နန္းေတာ္ေဟာင္းကုိ ကားနဲ႔ တစ္ပတ္ပတ္္ျပီး ၾကည့္လုိက္ပါေသးတယ္။ ၾကည့္ရတုိင္းလည္း ဘယ္အခါမွ ရုိးမသြားခဲ့ပါဘူး။ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းေနခဲ့တာပါ။
တကယ္ဆုိ နန္းေတာ္ေဟာင္းကုိ ၾကည့္ျပီး သံေ၀ဂ ပြားရမွာပါ။ သံေ၀ဂမပြားဘဲ အနုပညာတစ္ခုလုိ ခံစားေနေတာ့ တရားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။
သေရေခတၱရာမွာ မင္းဆက္(၂၅)ဆက္ သံလ်က္ကုိင္ အုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွ မျမဲတဲ့ သေဘာတရားအရ ပ်က္စီးျခင္းသာ အဆုံးရွိတဲ့ သေဘာတ၇ားအရ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ သံလ်က္ကုိင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ မင္းေတြ တစ္ပါး မွ မရွိေတာ့သလုိ သူတုိ႔ကုိင္ခဲ့တဲ့ သံလ်က္ေတြလည္း တစ္လက္မွ မရွိေတာ့ပါ ဘူး။ ဘယ္ဘ၀ ဘယ္ေဒသ ေရာက္ေနမွန္းလည္း မသိရေတာ့ပါဘူး။
သံလ်က္ ကုိင္ခြင့္ရတယ္ဆုိတာ အတိက္ဘ၀ေတြက ကုသိုလ္ပါရမီႀကီးခဲ့ လုိ႔ပါ။ ဒီေတာ့ ခပ္ညံညံ့မဟုတ္ဘဲ ကုသိုလ္ ပါရမီ ပါခဲ့သူဆုိတာ ေတြးလုိ႔ရပါ ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပါလာတဲ့ ကုသိုလ္ပါရမီကုိ အရင္းတည္ျပီး မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ရ ေၾကာင္း ကုသိုလ္ပါရမီေကာင္းေတြကုိပဲ ဆက္ျပီး ျဖည့္သြားေလသလား၊ ပါခဲ့တဲ့
ကုသိုလ္ပါရမီေတြကုိပဲ ထုိင္ျပီးစားသြားၾကေလသလား မေျပာတတ္ပါဘူး။
တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ဂတိခ်ိဳခ်ိဳကုိ ေရာက္ေနၾကမွာပါ။ တခ်ိဳ့က်ေတာ့ ဂတိခါးခါးကုိ ေရာက္ခ်င္ ေရာက္ေနၾကမွာပါ။ မ်ိဳးဆက္အဆင့္ဆင့္ ျခားသြားျပီ ဆုိေတာ့ ဂတိခါးခါးေရာက္ ေနသူေတြအတြက္ ရည္မွန္းျပီး ကုသိုလ္ျပဳ အမွ်ေ၀ ေပးဖုိ႔လည္း ဘယ္သူကမွ စိတ္ကူးမရွိေတာ့ပါဘူး။
ေလာကီေရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကုတၱရာ ေရးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပါရမီပါခဲ့သူ မပါခဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္ အားထုတ္ရင္ ပါရမီ ပါခဲ့သူက မပါခဲ့သူ လုိက္မမီေအာင္ကုိ အက်ိဳးေပး ပါတယ္။ ပါရမီပါခဲ့တဲ့ သူေတြ အလုပ္လုပ္ရင္ ပုိျပီးထိေရာက္ပါတယ္။
ဘုရားေဟာအရ ဘာမွ မျမဲပါဘူး။ တစ္ေန႔မွာ ပ်က္စီးမွာပါပဲ။ ေႏွးတာနဲ႔ ျမန္တာပဲ ကြာပါလိမ့္မယ္။ ျမဲတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားေဟာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ ေနမွာပါ။
ဘာမွ မျမဲတဲ့ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကုိယ့္ေနာက္ ပါမယ့္ တရားေတြ ရွာနုိင္ဖုိ႔ သိပ္ျပီး အေရးႀကီးပါတယ္။
အမွန္ေတာ့ မျမဲတဲ့တရားေတြနဲ႔ ေနေနရတာ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ။ အျမဲပူေနရတာပါ။ ကုိယ့္ေနာက္ပါမယ့္ တရားေတြနဲ႔ ေနေနရင္ တရားေတြက ျပန္ေစာင့္ေရွာက္ ေနတဲ့အတြက္ စိတ္က အျမဲေအးခ်မ္းေနမွာပါ။ ကုိယ့္ေနာက္ပါမယ့္ တရားေတြကုိ အျမဲမဟုတ္ေတာင္ အခ်ိန္ေလးတစ္ခု အေနနဲ႔ ပြားမ်ား အားထုတ္တာေတာင္ စိတ္ကေလး တဒဂၤေလး ေအးခ်မ္းေနတာ က သက္ေသပါ။
စာေရးသူကေတာ့ မျမဲတဲ့ ။ ပ်က္စီး သြားျုပီျဖစ္တဲ့ သေရေခတၱရာျမိဳ႔ ေဟာင္း တစ္ေနရာကုိ ေရာက္ျမဲလည္း ေရာက္ေနဦးမွာပါ။ ၾကည့္ျမဲလည္း ၾကည့္ ေနဦးမွာပါ။ တစ္ေန႔ေသာအခါ မွာေတာ့ သံေ၀ဂအၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ျဖစ္ပါေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။
ခႏၶာကုိယ္ စား၀တ္ေနေရး ရွိေနတဲ့အတြက္၊ မိသားစု ရွိေနတဲ့အတြက္ မျမဲတဲ့ တရားေတြလည္း လုိအပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မျမဲတဲ့ တရားေတြကုိ ခႏၶာ ကုိယ္လုိအပ္ခ်က္အရ မလႊဲမေရွာင္သာ အေနနဲ႔သာ သုံးျပီး မျမဲတာကုိ မျမဲမွန္းသိျပီး ကုိယ့္ေနာက္ပါမယ့္ တရားေတြကုိလည္း က်င့္သုံးရင္း ေနထုိင္သြားဖုိ႔ပါပဲ။
တကယ့္ေတာ့လည္း ေသရင္ မျမဲတဲ့ တရားေတြကုိ အကုန္လုံး ထားခဲ့ ၾကရမွာပါ။ ျမန္မာနုိင္ငံမွာ မျမဲတဲ့ တရားေတြကုိ သိခြင့္ရေနတာကကုိ သူမ်ား နုိင္ငံထက္ သာေနပါျပီ။
အခု ျမန္မာနုိင္ငံမွာ ၀ိပႆနာတရားကုိ မဂ္ေပါက္ ဖုိလ္၀င္ ျပေပးနုိင္တဲ့ သီလ သမာဓိ ပညာႀကီးတဲ့ ဆရားေတာ္ႀကီးေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါက ကုိ ကုိယ့္နုိင္ငံက ကံေကာင္းေနတာပါ။
အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္မွ တရားကုိ ရွာမယ္ဆုိရင္ လူငယ္တစ္ေယာက္လုိ ခရီးမေပါက္ နုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ငယ္တုန္း က်န္းမာတုန္း ျဖည့္က်င့္ တာကေတာ့ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။
အနိ၀တၱမင္းကေတာ့ မျမဲတဲ့ သေဘာတရားေတြ သိျပီး ဆက္လက္အား ထုတ္သြားတာ ဂတိခ်ိဳခ်ိဳ ဂတိခါးခါးေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာ ေတာ့ဘဲ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳသြားခဲ့ပါျပီ။
ကုိယ္က အနိ၀တၱမင္းလုိ ဂတိခ်ိဳခ်ိဳ ဂတိခါးခါးက မလြန္ေျမာက္နုိင္ေသး ရင္ေတာင္ ကုိယ္ရထားတဲ့ ရာထူး႒ာနႏၱရ ေငြေၾကးဥစၥာ လုပ္ပုိင္ခြင့္ ကုိယ့္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြကုိ ၾကည့္ျပီး “ေၾသာ္.. မျမဲတဲ့ တရားေတြဘဲ၊ တစ္ေန႔မွာ ဆင္ျခင္ ဆင္ျခင္ေပးရပါမယ္။ အဲဒီလုိ ဆင္ျခင္ တာေလးကုိလညး္ အထုံအေလ့ အက်င့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားရပါမယ္။ အထုံဆုိတာ အျမဲေလ့က်င့္ထားရင္ ထုံသြားတာပါပဲ၊ေလ့က်င့့္္စမွာသာ ကုိယ္က အားစုိက္ရတာပါ။ အထုံျဖစ္သြားရင္ေတာ့ အထူး အာရုံစုိက္စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ဆင္ျခင္ျပီးတဲ့အခါ အနိ၀တၱမင္းကုိ အားက် အတုယူျပီး ၀င္ေလ ထြက္ေလပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေဖာင္းတယ္ ပိန္တယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထင္ရွားတဲ့ ရုပ္နာမ္ တစ္ခုခုမွာ သတိကပ္ျပီး ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ိပႆနာ တရားကုိ ႏွစ္မိနစ္ သုံးမိနစ္ေလာက္ေလး ရႈမွတ္လုိက္ဖုိ႔ပါ။
သံေ၀ဂစစ္စစ္၊ ၀ိပႆနာစစ္စစ္တာ့ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ျခင္ေနတဲ့ အခုိက္အတန္႔ ရႈမွတ္ေနတဲ့ အခုိက္အတန္႔ ေလးမွာေတာ့ အကုသိုလ္ ကိေလသာေတြ ကင္းေနတာ အမွန္ပါပဲ။ အကုိသုိလ္ ကိေလသာ ကင္း ေနရင္ တဒဂၤေလးေတာ့ စိတ္ေအး ခ်မ္းေနပါတယ္။
ဒါတင္မကပါဘူး။ ေနာက္ဘ၀ ေနာက္ဘ၀ေတြအထိလည္း ဆင္ျခင္တဲ့ အထုံ ပြားမ်ားတဲ့ အထုံေလးေတြ ဆက္ဆက္ပါသြားမွာပါ။ ဒီဘ၀ ဆင္ျခင္ပြားမ်ားရင္ ေနာက္ဘ၀ ေနာက္ဘ၀ေတြလည္း ဆက္ျပီး ဆင္ျခင ္ပြားမ်ားေနဦးမွာပါပဲ။ အဲဒီလုိ ဆင္ျခင္ ပြားမ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ပါရမီျဖည့္ေနတယ္လုိ႔ လည္း သေဘာထားေပါ့။ တစ္ေန႔ကုိ ဆင္ျခင္တာ တစ္္မိနစ္၊ ပြားမ်ားတာ သုံး မိနစ္ စုစုေပါင္း ေလးမိနစ္ ေလာက္ေလးေတာ့ ေလ့က်င့္ ေလ့က်င့္သြားသင့္ပါ တယ္။ ေလးမိနစ္ဆုိေတာ့ ဘာမွ မၾကာပါဘူး ။ ေနာက္ဘ၀ ဘ၀အထုံေတြ အတြက္ အဲဒီေလာက္ ေလးေတာ့ အခ်ိန္ေပးသင့္ပါတယ္။ ပါရမီ ျပည့္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုမွာေတာ့ အနိ၀တၱမင္းလုိ တရားထူး ရသြားမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္လည္း ရုံးတက္ရင္းလည္း ဆင္ျခင္ပြားမ်ားလုိ႔ ရပါတယ္။ ကားစီးရင္းလည္း ဆင္ျခင္ပြားမ်ား လုိ႔ရပါတယ္။ ေစ်းေရာင္းရင္းလည္း ဆင္ျခင္ပြား မ်ားလုိ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ေရခ်ိဳးခန္း၀င ္ေနရင္းလည္း ဆင္ျခင္ ပြားမ်ားလုိ႔ ရတာပါပဲ။
ေရခ်ိဳးခန္း ၀င္ေနတုန္းဆုိ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနတဲ့အတြက္ ၊ အသံတိတ္ဆိတ္မႈလည္း ရွိေနတဲ့အတြက္ ဆင္ျခင္ပြားမ်ားရတာ ပုိလုိ႔ေတာင္ လြတ္လြတ ္လပ္လပ္ရွိဦးမွာပါ။ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဧည့္သည္လည္း မလာသလုိ ဖုန္းလည္း မလာပါဘူး။ ျပင္ပ လုပ္စရာလည္း ဘာမွမရွိပါဘူး။ ဘာအေႏွာက္ အယွက္မွမရွိတဲဲ့ တကယ့္ သီးသန္႕ကုိယ္ပုိင္ အခ်ိန္တစ္ခုပါပဲ။ ေရးခ်ိဳးခန္း ၀င္တာကေတာ့ လူတုိင္း လူတုိင္း တစ္ေန႔ကုိ တစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ႀကိမ္ ေတာ့ မျဖစ္မေန ၀င္ၾကရတာပါ။ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိတဲ့ သူေတြအတြက္ “သီးသန္႔ ကုိယ္ပုိင္ အခ်ိန္ေလး”တစ္ခုပါ။ ကုိယ္က ေရခ်ိဳးခန္း ၀င္တုန္းမွာ ဆင္ျခင္ပြားမ်ားတဲ့ အထုံအေလ့ အက်င့္ေလး လုပ္ထားလုိက္ရင္ ေနာက္ဆုိ ေရခ်ိဳခန္း၀င္လုိက္တာနဲ႔ ဆင္ျခင္ျပီးသား၊ ပြားမ်ားျပီးသား ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အျမဲဆင္ျခင္ ပြားမ်ား ေနတဲ့အတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးေနရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။ တရားေတြ အမ်ားႀကီး မလုပ္နုိင္ေသး ေပမယ့္ ေန႔စဥ္ မိနစ္ပုိင္း ဆင္ျခင္ ပြားမ်ားေနတဲ့အတြက္ “ ငါတရားနဲ႔ သိပ္ကြာဟ မေနပါဘူးေလ “ဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း အားေပးလုိ႔ရပါတယ္။ တရားမလုပ္ျဖစ္ေသးလုိ႔ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ဓာတ္ က်ရသူေတြအတြက္ ေျဖဆည္ရာ တစ္ခုပါ။
ဒီလုိပါပဲ ၊ ေစ်းေရာင္း ေနရင္းလည္း ဆင္ျခင္ပြားမ်ားလုိ႔ ရတာပါပဲ။ ေစ်း ဆုိတာ အခ်ိန္ျပည့္ေရာင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားထဲမွာ ၀ယ္သူမလာေသးတဲ့ အခ်န္ဆုိတာ ရွိေနတာပါပဲ။ ၀ယ္သူ မလာေသးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဆင္ျခင္ပြားမ်ား ေနလုိ႔ရတာပါပဲ။ ဒါဆုိရင္ ေစ်းေရာင္းရင္း ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ ဆင္ျခင္ ပြားမ်ားေနတဲ့ ေစ်းသည္ တစ္ေယက္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အကုသုိလ္ မကင္းတဲ့ ေစ်းေရာင္းမႈကုိ မျပဳပါဘူး။ ေစ်းေရာင္းရင္း ကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့သူေတြ ရွိသလုိ ေစ်းေရာင္းရင္း အကုသိုလ္ ျဖစ္တဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။
ေစ်းေရာင္းတာဟာ သတိရွိရင္ နိဗၺာန္နဲ႔နီးရသလုိ သတိမရွိရင္ ငရဲနဲ႔လည္း နီးရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငရဲနဲ႔နီးတဲ့ ေစ်းေရာင္း နည္းကုိေတာ့ အထူး ေရွာင္ၾကဥ္ ရပါမယ္။
တရားထူး ရသြားၾကတဲ့ ေထရီေထရာ အရွင္ျမတ္ေတြဟာ တစ္ပါးနဲ႔တစ္ပါး ဆင္ျခင္ပုံခ်င္းေတာ့ မတူၾကပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကုိယ္အားက်ၾကည္ညိုတဲ့ ေထရီ ေထရာ တစ္ပါးပါးရဲ့ ဆင္ျခင္မႈကုိ အတုယူျပီး ဆင္ျခင္လုိ႔ ရသလုိ ကုိ္ယ္ၾကားဖူး တဲ့ ေရွးေရွး ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြရဲ့ ဆင္ျခင္မႈမ်ိဳးေတြန႔ဲလည္း ဆင္ျခင္လုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ့ ဆင္ျခင္မႈမ်ိဳးနဲ႔လည္း ဆင္ျခင္လုိ႔ ရပါတယ္။
သီလ သမာဓိ ပညာ ႀကီးမားတဲ့ ေရွးေရွး ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြရဲ့ ဆင္ျခင္မႈေလာက္ အဆင့္မျမင့္ေပမယ့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့ အျပဳအမူ အတုိင္း အတုယူ က်င့္သုံးေနတဲ့အတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ၾကည္ညုိလုိ႔ရေနပါျပီ။ ဒါ သူေတာ္ေကာင္းဓာတ္ ကူးဆက္တယ္လုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္။
ဘာပဲေျပာေျပာ ကုိယ့္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ သက္ရွိသက္မဲ့ မျမဲတဲ့သေဘာ တရားေတြကုိ ၾကည့္ျပီး “ေၾသာ္… မျမဲတဲ့ တရားေတြဘဲ၊ တစ္ေန႔မွာ ပ်က္စီးရမွာပဲ”လုိ႔ ေန႔စဥ္ ဆင္ျခင္ေပးပါ။ ေနာက္ဘ၀မွာ အထုံပါရမီေလးပါသြား ေအာင္လုိ႔ပါ။

ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္း
ဇႏၷ၀ါရီ ၂၀၁၀
ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)

က်မ္းကုိး
ပုံေတာ္စုံေထရအပါဒါန္၀တၳဳေတာ္ႀကီး(အရွင္ဓမၼသာမီဘိ၀ံသ)



အရွင္သီရိႏၵဝဘ္ဆိုဒ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Monday, April 12, 2010

မန္းေတာင္ရိပ္ခို.....

ဧၿပီ ၁၀ရက္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ မွာျပဳလုပ္က်င္းပခဲ့တဲ့ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ေပါ့လန္းၿမိဳ႕သႀကၤန္မွ အဆိုအကမ်ားျဖစ္ပါတယ္... ကင္မရာကလည္းညံ့ ႐ိုက္တဲ့သူကလည္းညံ့လု႔ိ သည္းခံၿပီး ၾကည့္ေပးၾကပါေနာ္... အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္....




You Tube ထဲဝင္ၿပီး အားလံုးကိုၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္...ဒီေနရာ ေလးမွာလည္း အကအလွေလးေတြတင္ထားပါတယ္...

Friday, March 12, 2010

မဂၤလာပါ...

Tuesday, March 9, 2010

Saturday, March 6, 2010

အိမ္အျပန္လမ္းမွာ....



ေလာေလာဆယ္ေနတဲ့အိမ္ကို... အလုပ္ကေနျပန္လာတာကိုေျပာတာပါ...။ တကယ့္အိမ္ကိုျပန္ရဖို႔ကေတာ့.....

Wednesday, February 3, 2010

မိခင္ႏွင့္တူေသာအရာ တရားေတာ္....

ဒီေန႔ေတာ့ ပံုျပင္အစား ဒီတရားေလးနာလိုက္ၾကဦးေနာ္...



တရားက အစအဆံုးမရဘူးျဖစ္ေနလို႔ အစအဆံုးနားေထာင္ခ်င္ရင္ ဒီေနရာမွာ ရွာၿပီးနာယူႏိုင္ပါတယ္ရွင္... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

Friday, January 22, 2010

သမီးတို႔အတြက္ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္မ်ား (၃)

သမီးေရ… လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ လူပီသေအာင္ေနတတ္ဖို႔အေရးေႀကီးတယ္။ အခုေရာ လူမပီသဘူးလား ေမေမ လူပီသေအာင္ဘယ္လိုေနရမလဲဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားခဲ့တဲ့ လူတို႔ေစာင့္ထိန္းရမယ့္သီလကုိ ေစာင့္ထိန္းရမယ္။ သမီးတို႔ေန႔စဥ္ ဘုရားရွိခိုးရင္ ငါးပါးသီလ ယူတယ္ မဟုတ္လား။
အဲ့ဒီထဲက ပါဏာတိပါတကံ (သူ႔အသက္သတ္ျခင္း) နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီေန႔ေျပာျပမယ္။ သူတပါးအသက္ကို မိမိအသက္ကဲ့သို႔ တန္ဘိုးထားႏိုင္ရင္ သူ႔အသက္ကို မသတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အသားကို နည္းနည္းေလးခိုက္မိရင္ေတာင္ နာက်င္တတ္တာ အသက္ေသတဲ့အထိဆုိ ဘယ္ေလာက္နာက်င္လိုက္မလဲေနာ္… သမီးတို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ ရမယ္ေနာ္… ေနာက္ၿပီး သူတပါးကို နာက်င္ေစေအာင္လုပ္မိရင္ ကိုယ္လည္းပဲ တူေသာအက်ဳိးကုိ ျပန္ခံစားရလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ကံ၊ ကံ၏အက်ဳိးဆိုတာပဲ…. ။ ခ်က္ခ်င္းျပန္ခံရတာရွိသလို အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္မွ အဆတိုးၿပီး ျပန္ခံစားရတာလဲရွိတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္တုန္းက ဥတၱရသာမေဏေလးရဲ႕ အေၾကာင္း အေမမွတ္မိသေလာက္ေျပာျပမယ္ေနာ္..။
ဥတၱရ လို႔ေခၚတဲ့ ကိုရင္ေလးတပါးဟာ သူေနတဲ့ေတာေက်ာင္းေလးကေန မနက္ေစာေစာ ဆြမ္းခံထြက္ဖို႔ မိုးမလင္းေသးခင္ လူေတြေနတဲ့ ရြာဘက္ကို ထြက္လာရင္း ျမစ္ေခ်ာင္းနေဘးအေရာက္မွာ မ်က္ႏွာသစ္ရေအာင္ ဆြမ္းခံသပိတ္ကို ေခ်ာင္းနေဘး ကန္ေဘာင္ေပၚတင္ထားၿပီး ကိုရင္ေလးက ေခ်ာင္းထဲဆင္းသြားခဲ့တယ္…။ အဲဒီအခ်ိိန္မွာပဲ ရြာထဲမွာသူခိုးဝင္ခိုးတာကို အိမ္ရွင္ေတြက သိသြားၿပီး ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းေတာ့ ရြာသားေတြက တုတ္ေတြဓားေတြနဲ႔ သူခိုးကို လိုက္ၾကတယ္။ သူခိုးကလဲ ေျပးမိေျပးရာေျပးၿပီး ရြာအျပင္က ကိုရင္ေလးရွိတဲ့ ေခ်ာင္းနေဘးကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ ရြာသားေတြမိရင္ အသတ္ခံရမွာကိုေၾကာက္တဲ့သူခိုးဟာ သူခိုးလာတဲ့ပစၥည္းထုပ္ကို ကိုရင္ေလးခ်ထားတဲ့ သပိတ္ထဲ ထည့္ခ့ဲ့ၿပီး အကြယ္တခုမွာ ပုန္းေနလိုက္တယ္။ ကိုရင္ေလးက မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးလို႔ ဆြမ္းခံႂကြမယ္ဆိုၿပီး သပိတ္ကိုယူၿပီး ရြာဘက္ကိုစတင္ထြက္လာခ်ိန္မွာပဲ ရြာသားေတြ အဲ့ဒီေနရာကိုေရာက္လာၿပီး သူခိုးကိုမေတြ႔ပဲ ကိုရင္ေလးကုိ ရွာေဖြၾကတဲ့အခါမွာ သပိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ရတနာထုပ္ကို ရွာေတြ႔သြားၿပီး ကိုရင္္ဟာသူခိုးပဲလို႔ ထင္ၿပီး ဖမ္းသြားခဲ့ၾကတယ္တဲ့..။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိရင္ေလးက သူဟာ သူခိုးမဟုတ္ေၾကာင္းကို ရွင္းျပေပမဲ့ သက္ေသခံပစၥည္းနဲ႔မိေနလို႔ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရဘူးတဲ့။
ေနာက္ၿပီး အဲ့ဒီအခ်ိန္က တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့မင္းက သူခိုးဆိုသိပ္မုန္းလို႔ သူခိုးမိရင္ လက္ဝါးကပ္တိုင္မွာ ႀကိဳးတုပ္ၿပီး စအိုကေန ပါးစပ္အထိ တံက်င္႐ႈိသတ္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။ (တံက်င္ဆုိတာကေတာ့ ထိပ္ခၽြန္ေနတဲ့သံေခ်ာင္းရွည္ႀကီးကို မီးထဲမွာရဲေနေအာင္ဖုတ္ထားတာ) လူေတြ သူမ်ားပစၥည္းမခိုးရဲေအာင္၊ တိုင္းျပည္မွာ သူခိုးသူမရွိေအာင္လို႔ အမိန္႔ထုတ္ထားတယ္ ထင္တာပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုရင္ေလး ဥတၱရဟာ ခိုးရာပါပစၥည္းနဲ႔တကြ မိေနလို႔ ဘယ္လိုမွေျဖရွင္းလို႔ မရဲဘဲ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ အသတ္ခံခဲ့ရတယ္တဲ့ …. ဒါေပမဲ့ ကိုရင္ကေလးဟာ နာက်င္မႈေတြခံစားေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမတ္စြာဘုရား အေဝးကေနေရာင္ခ်ည္ေတာ္ကြန္႔ျမဴးျပၿပီး ကိုရင္ကေလးနာက်င္မႈေတြကို ေမ့သြားတဲ့ခဏမွာ တရားေဟာလိုက္တယ္..။ ကိုရင္ကေလး ကလဲ ပါရမီရင့္ၿပီးသူျဖစ္လို႔ တရားနာရင္း ခႏၱာအစဥ္ကို ျမင္ေအာင္ ႐ႈမွတ္လိုက္တဲ့အခါ တရားအဆံုးမွာပဲ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
အင္း…. ဘုရားကတန္ခိုးနဲ႔ ကိုရင္ေလးကိုဘာလို႔မကယ္သလဲဆိုေတာ့… ကိုရင္ကေလး ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕အတိတ္ကံက သူကိုယ္တိုင္ျပန္ခံရမွာမို႔ ျမတ္စြာဘုရားလဲ အဲ့ဒီလို အသတ္ခံ ရမဲ့ေဘးကေန မကယ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဝဋ္ေႂကြးခံရတာလို႔ ေျပာရမွာေပါ့..။ သမီးတို႔ အခုေမးသလို ျမတ္စြာဘုရားကို ရဟန္းေတြကလဲေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေတြကို ဒီကိုရင္ကေလးဟာ တူေသာအက်ဳိးကို ခံစားရတာဆိုၿပီး ကိုရင္ေလးရဲ႕ အတိတ္ကအေၾကာင္းကို ျပန္ေဟာျပပါတယ္။ ကိုရင္ကေလးဟာ ဘဝတခုမွာကေလးသဘာဝ ကစားရင္း တမာပင္ေပၚက ေပါက္ကာစငွက္သားကေလးေတြကိုေတြ႔ၿပီး ငွက္သားေပါက္ ကေလးေတြရဲ႕ ပါးစပ္ထဲကို တမာ႐ိုးနဲ႔ထိုးထည့္ၿပီး ေဆာ့ခဲ့ဘူးတယ္။ (ငွက္ကေလးေတြဟာ သူတို႔မိခင္အစာရွာၿပီးျပန္လာရင္ ပါလာတဲ့အစာေတြကို စားရေအာင္ႏႈတ္သီးေလးေတြကို ၿပဲေနေအာင္ ဟထားေပးတာ သမီးတို႔ျမင္ဘူးတယ္မဟုတ္လား) ေပါက္ကာစငွွက္ကေလးေတြ ဆိုေတာ့ အာေခါင္ႏုႏုေလးေတြကို တမာ႐ုိးနဲ႔ ထိုးကစားေတာ့ ဘယ္ခံႏိုင္မွာလဲ … ေသကုန္မွာေပါ့…။ ကေလးသဘာဝ ကစားတာျဖစ္ေပမဲ့ သူမ်ားအသက္ကို ညွင္းဆဲသတ္ျဖတ္မိေတာ့ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တဲ့အခ်ိန္တခုမွာ ျပန္ခံရတာပါပဲ….။ သူမသိလို႔လုပ္မိလဲ ခံရတာပဲ…။ သိရက္နဲ႔လုပ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုေတာင္ခံရဦးမယ္။ ကိုရင္ကေလး အတိတ္ဘဝက မသိနားမလည္ေသးတဲ့အရြယ္မွာ ဒီလိုလုပ္ခဲ့မိေပမဲ့ အသက္ အရြယ္ရလာလို႔ နားလည္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ရဟန္းတရားေတြကို ပြားမ်ားအားထုတ္ခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လဲ ျမတ္စြာဘုရားတရားေဟာတဲ့အခ်ိန္မွာ ရဟႏၱာအျဖစ္နဲ႔ သံသရာမွာ ဘဝအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ က်င္လည္ရတဲ့အျဖစ္ကေန လြတ္ကၽြတ္ခြင့္ရသြားတာေပါ့…။
လူတိုင္း သတၱဝါတိုင္းဟာ ကိုယ္ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အမႈကိစၥတိုင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာေတြပဲ..။ ေကာင္းတာေတြလုပ္ရင္ ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာေကာင္းေကာင္းရၿပီး ေကာင္းက်ဳိးခံစာရမွာပဲ..။ မေကာင္းတာေတြလုပ္ရင္လဲ မေကာင္းတာေတြရၿပီး မေကာင္းက်ဳိးေတြ ခံစားရမွာပဲ။ အေမအေဖက ကိုယ့္ကိုကယ္မယ္ ကူညီမယ္ထင္ၿပီး အေမအေေဖအားကိုးနဲ႔လည္း မလုပ္နဲ႔ .. ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ မေကာင္းမႈရွိေနရင္ အဲဒီမေကာင္းမႈကို ခံစားရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားေတာင္မွ မကယ္ႏိုင္ဘူး။ အေဖ အေမတို႔က သမီးတို႔ကို ကူညီႏိုင္တာ တနည္းပဲရွိတယ္။ ဘုရားေဟာခဲ့တဲ့တရားေတြကို သမီးတို႔ နားေထာင္ခ်င္ေအာင္၊ နားလည္ေအာင္ ကူၿပီးေျပာေပး လမ္းညႊန္ေပးလို႔ပဲရမယ္။ က်န္တာက သမီးတို႔ဖာသာလုပ္ရမွာ။ အေမတို႔လည္း ဒီလိုပဲ..။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာခဲ့တဲ့တရားေတြကို ကိုယ္တိုင္က်င့္ႀကံလိုက္နာမွ ဒီသံသရာဝဋ္ဒုကၡက လြတ္ေျမာက္မွာ…။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ထိုးထြင္းသိျမင္ခဲ့တဲ့တရားေတြကို သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္ေတြက တဆင့္ေဟာၾကားျပသ လမ္းညႊန္ေပးေနၾကတယ္။ အေမတို႔ သမီးတို႔က အဲ့ဒီလမ္းေတြကေန ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမွာ။ ငယ္ငယ္တုန္းက လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ အေမ အေဖ ခ်ီသြားလို႔ရတယ္။ အခုႀကီးေတာ့ ဘယ္သူခ်ီႏိုင္ေသးလဲ ကိုယ္ဖာသာေလွ်ာက္မွ လိုရာကိုေရာက္မယ္မဟုတ္လား။ သမီးတို႔ငယ္ငယ္က မိဘေတြက ဟိုဟာမလုပ္နဲ႔ ဒီလိုေန ဆိုၿပီး မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနႏိုင္ေပမဲ့ သမီးတို႔အရြယ္ရလာလို႔ အလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္လာရၿပီဆိုရင္ သမီးတို႔ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္၊ လုပ္ကိုင္ရေတာ့မယ္မဟုတ္လား..။ သမီးတို႔ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြအေပၚမွာမူတည္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ ဆံုး႐ံႈမႈေတြကို သမီးတို႔ ကိုယ္တိုင္ခံစားရမွာ…။ ဒါေပမဲ့ သမီးတို႔ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ယူထားတဲ့ပညာေတြကိုေတာ့ အသံုးခ်ရမွာေပါ့..။ ဒါကေတာ့ လက္ရွိရထားတဲ့ ဒီဘဝေလးတခုအတြက္ပဲေနာ္.. သံသရာခရီး အတြက္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမေတြနဲ႔ က်င့္ႀကံေနထိုင္မွ ျမင့္ျမတ္တဲ့၊ ဧခ်မ္းတဲ့ဘဝကိုရၾကမွာ….။ သမီးတို႔ကို အေမက သာသနာျပဳႏိုင္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ လူျဖစ္ရတဲ့တိုေတာင္းလွတဲ့ဘဝေလးမွာ လူပီပီသသေနႏိုင္ေအာင္ က်ဳိးစားၾကေစခ်င္တယ္..။
သာသနာဆိုတာ အဆံုးအမလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕သာသနာ ဆိုတာ ျမတ္စြားဘုရားရဲ႕အဆံုးအမကိုေျပာတာ…။ ျမတ္စြာဘုရား ဆံုးမထားတဲ့အတိုင္း က်င့္သံုး ေနထိုင္တဲ့သူဟာ သာသနာျပဳေနသူပဲေပါ့။
ဘယ္လိုလဲ… ေနာက္ဆို ပိုးေကာင္ေလးေတြပဲ၊ ငွက္ကေလး ၾကက္ကေလးေတြပဲ.. မနာက်င္တတ္ဘူးထင္ၿပီး နာေအာင္က်င္ေအာင္မလုပ္မိေစနဲ႔၊ မေဆာ့မိေစနဲ႔ေနာ္… သမီးတို႔ ေနာက္အပတ္ၾကရင္ အဒိႏၷာဒါနာ (သူတပါးပစၥည္းခိုးျခင္း) နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းေလး ေျပာျပမယ္ေနာ္…

Monday, October 5, 2009

စုေပါင္း သံဃာပဝါရဏာပြဲေတာ္...

LA အဇူဇာ-ျဗဟၼ၀ိဟာရေက်ာင္းတုိက္အတြင္း၌ က်င္းပအပ္ေသာ 2009 ခု ၊ စုေပါင္း ပ၀ါရဏာျပဳပြဲေတာ္။ ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွ ၅၇ ပါေးေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ား သံဃပ၀ါရဏာျပဳရန္ အဇူဇာေက်ာင္းခ႑သိမ္ေတာ္သုိ ့ ၾကြေတာ္မူလာစဥ္ ။

Sunday, October 4, 2009

ဘဝ အလွျပင္နည္း....

သမီးငယ္က ေမေမ့ကိုစိတ္ေကာက္ေနတာကိုး…. အဲ့ဒီလိုႏႈတ္ခမ္းႀကီးစူၿပီး မ်က္ႏွာႀကီးပုပ္ ထားတာ ဝက္မေလးၾကေနတာပဲ….ဟာ ဟ.. ငါ့သမီးက ဘယ္လိုေနေန အေမ့မ်က္စိထဲ လွေနတာပါပဲ… ဘာျဖစ္လို႔အေမ့ကိုစိတ္ေကာက္ေနတာလဲ… ေအာ္… သမီးလိုခ်င္တဲ့ အလွျပင္တဲ့ပစၥည္းေတြ မဝယ္ေပးလို႔…. ဟုတ္လား… ဒါမ်ားသမီးရယ္…. အေမ့မွာ အဲ့ဒီပစၥည္း ေတြမလိုဘဲ… လွေအာင္ျပင္ႏိုင္တဲ့ နည္းရွိတယ္သမီးရဲ႕…. လာ.. လာ.. အေမေျပာျပမယ္။
လာၾကည့္စမ္းပါဦး… သမီးမ်က္ႏွာကိုမွန္ထဲမွာ… လာမွန္ေရွ႕မွာလာရပ္… ကဲသမီးမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္ေန… ကဲ.. အေမတခ်က္႐ိုက္လိုက္ေတာ့… သမီးမ်က္ႏွာမဲ့သြားတာ ၾကည့္လု႔ိ လွလား… မလွဘူးမဟုတ္လား… ကဲလာ… သမီးပါးေလးကို အေမတခ်က္နမ္းလိုက္မယ္… ကဲ.. သမီးၿပံဳး လိုက္ေတာ့ ၾကည့္စမ္း.. ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းထားလဲ…. သမီး.. တကယ္ လွခ်င္ရင္ အၿမဲတန္းၿပံဳးေနႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္….။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ လူေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကုိရခ်င္တယ္ဆိုရင္ လူေတြကို ခ်စ္တဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ရတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူကိုၾကည့္ရင္ သမီးမ်က္ႏွာေလးက ၾကည္လင္မေနဘူးလား။ ခ်စ္စရာလဲေကာင္ေနမယ္ေလ….။ အဲ… ကိုယ္နဲ႔မတည့္တဲ့လူကိုေတြ႔ရင္က်ေတာ့ သမီးၿပံဳးေနလားမဲ့ေနလား…။ မဲ့ေနေတာ့ မလွဘူးမဟုတ္လား…။ အလွဘယ္ေလာက္ ျပင္ထားျပင္ထား မလွေတာ့ဘူး…။ ဒါေၾကာင့္ သမီးရဲ႕မ်က္ႏွာေလး အၿမဲလွေနခ်င္ရင္ အလွျပင္ပစၥည္းေတြ လိမ္းေနစရာမလိုဘူး။ လူတိုင္းကို ခ်စ္တဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ၾကည့္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစား၊ ၿပီးရင္ အၿမဲတမ္းၿပံဳးေနရမယ္ေနာ္….။ ဒါဆို သမီး ေထြေထြထူးထူး အလွျပင္ေန စရာမလိုဘဲ.. အၿမဲလွေနမွာ…. ကဲ.. အလွျပင္ပစၥည္းက အခန္႔မသင့္ရင္ သမီးမ်က္ႏွာကို ေလာင္သြားႏိုင္ေသးတယ္။ မလွမွာစိုးရိမ္ရေသးတယ္…။ အေမ့နည္းက ဘုရားေပးတဲ့နည္း… ဘယ္ေလာက္သက္သာလဲ… မပင္ပန္းဘဲ အၿမဲလွေနမွာ… ၿပီးရင္ လူေတြ၊ သတၱဝါေတြကို တကယ္ရင္ထဲက ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ေမတၱာထားၿပီး သူတို႔ေကာင္းက်ဳိးေတြကို ေျပာဆို၊ လုပ္ကိုင္ေပး ႏိုင္ရမယ္။ ဒါမွွ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္အက်ဳိး အမ်ားအက်ဳိး ႏွစ္မ်ဳိးလံုးေအာင္ျမင္မွာ…။
သမီးတို႔က သိပ္နားမလည္ေသးလို႔ပါ…။ ဆရာေတာ္အရွင္သူျမတ္ေတြေဟာတဲ့ တရားေတာ္ ေတြထဲမွာ လူ႔ေလာကအတြက္ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာေကာင္းက်ဳိးေတြ အားလံုးပါတယ္။ တရားနာတယ္ဆိုတာ ေတာထြက္ၿပီး ရဟန္း၊ သီလရွင္ဝတ္ဖို႔အတြက္ႀကီးဘဲမဟုတ္ဘူး။ လူ႔ေလာကမွာ ဘယ္လိုေနထိုင္လုပ္ကိုင္ရင္ အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္မယ္၊ ဘယ္လိုေနထိုင္လုပ္ကိုင္ ရင္ အက်ဳိးစီးပြားပ်က္မယ္၊ ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္ဆိုတာ အားလံုးပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾကည့္… စိတ္ဝင္တစားနားေထာင္တာနဲ႔အမွ် ၾကာလာရင္ နားလည္လာလိမ့္မယ္။ ပါရမီျဖစ္လာလိမ့္ မယ္… အဲ့ဒီလိုနားလည္လာတာနဲ႔အမွ် တရားထဲက အႏွစ္သာရကို သမီးတို႔ထုတ္ယူတတ္ လာလိမ့္မယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ရင္ရမယ္ဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကိုယ္တိုင္သိလာလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒါဆို တရားေတာ္ရဲ႕ေက်းဇူးကို သမီးတို႔ ရရွိခံစားလာရလိမ့္မယ္။ သမီးတို႔မသိေသးလို႔ပါ…. သမီးတို႔လိုခ်င္တာအားလံုးရေအာင္ ဒီတရားေတာ္ေတြက လမ္းညႊန္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သမီးတို႔ကိုယ္တိုင္လုပ္ယူမွရမွာ… ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မလုပ္ဘဲနဲ႔ ရတာဘာမွမရွိဘူး..။ ကဲ…. ဒီေတာ့ ဒီတရားေလးတေခြ နာၾကည့္လိုက္ပါဦး……

Saturday, October 3, 2009

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔...

သမီးေရ.. ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ေရာက္ၿပီ… မုန္႔ဖက္ထုပ္လုပ္ဖို႔ကလဲ ငွက္ေပ်ာရြက္ ကမရိွ…. ဟာလဝါလုပ္မလားလို႔ စဥ္းစားေတာ့ တခါမွလည္းမလုပ္ဖူးဘူး…. ဘာလုပ္ရ မလဲစဥ္းစားတုန္း သမီးတို႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားမယ္တဲ့… ဟုတ္တာေပါ့…. သီိလယူၿပီး ဦးပုသ္ ေစာင့္ၾကမယ္ေလ… .. ဒါၾကေတာ့လဲ သမီးတို႔အေဖက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ မေန႔ကတည္းက ညအိပ္သြားေနေတာ့ ကားကမရွိ… ဘတ္စ္ကားနဲ႔သြားဖု႔ိကလဲ ခရီးကေဝၿပီး ကားဘယ္လိုေျပာင္းစီးရမယ္မွန္းမသိဘူး….. မသိတာေတြ မရိွတာေတြကမ်ားေနတယ္…. ဒီေတာ့လဲ အၿမဲတန္းရွိတဲ့ အင္တာနက္က တရားကိုပဲ တို႔သားအမိေတြနာယူၾကတာေပါ့… လာ.. လာ.. သမီးတို႔ေရ… ဆရာေတာ္ အရွင္ဇဝန (ေမတၱာရွင္ေရႊျပည္သာ) ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြ သိပ္ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ… တခါေလာက္နာၾကည့္လုိက္ရေအာင္ေနာ္…
ကက္စက္ထဲမွာ တရားေခြအဆင္သင့္ ထည့္ထားတယ္... ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္ပါဦး သမီးေရ...









သာဓု...သာဓု...သာဓု

Friday, October 2, 2009

သမီးတို႔အတြက္ ပံုျပင္မဟုတ္ေသာ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္မ်ား (၂)

ငါ့သမီးႀကီိးက ေတာ္ေတာ္ေဒါသႀကီးတာပဲ…. ဘာလု႔ိလဲ … ဟုတ္လား…. မေန႔ကျပတဲ့ ဗီြဒီယိုၾကည့္ၿပီး သမီးငိုေနလို႔ေလ… ဟုတ္တယ္သမီးရဲ႕… ဝမ္းနည္းလို႔ငိုတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒါသျဖစ္လို႔ငိုတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒါဟာ ေဒါသထဲမွာပါတယ္..။ ဆုတ္နစ္တဲ့ေဒါသေပါ့…. သမီးသူတို႔တေတြအတြက္ မခံခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္ေနတယ္မဟုတ္လား…။ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္လည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးေလ..။ အဲ့ဒီေတာ့ ငိုမိတယ္.. အေမလဲအဲ့ဒီလိုျဖစ္ဖူးပါတယ္…။ ဒါေပမဲ့သမီးရယ္… ဒီလိုငိုေန႐ံု၊ ေဒါသျဖစ္ေန႐ံုနဲ႔ ဒီျပႆနာေတြက ေျပလည္သြားမွာမဟုတ္ ဘူးေလ။ ဒါေတြကို သမီးကလိုက္ခံစား ေဒါသျဖစ္ေနရင္ ဒီေဒါသ မီးေတြက သမီးကို ေလာင္ေနမွာေပါ့..။ အေမျဖစ္ေစခ်င္တာက သမီးတို႔ ဒါေတြကိုသိထားၿပီး ဘယ္လိုအကူအညီ ေတြေပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမလဲဆိုတာ ရင္ထဲမွာ အသိရွိေနေအာင္လို႔ပါ။ ဒါမွလဲ သမီးအခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့တေန႔ သူတို႔အတြက္ အကူအညီေတြေပးႏိုင္မွေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔အညီ လူေတြအေပၚ ဘယ္လုိစိတ္ထားရ မလဲဆိုတာ အေမနည္းနည္းေျပာျပခ်င္တယ္။ တခ်ဳိ႕လူကိုေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာစိတ္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ရမယ္။ ဥပမာ ေမြးရပ္ေျမက အဖိႏွိပ္ခံေနၾကရတဲ့ အေမတို႔ေသြးခ်င္းေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕လူေတြ အေပၚေတာ့ ဥေပကၡာစိတ္ထားရမယ္။ သူတို႔ကေတာ့ မတရားသျဖင့္ ဖိႏိွပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ လူတစုေပါ့။ သမီးနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥပမာ ငွက္ကေလးေတြ ဆူးၿခံဳထဲညိေနရင္ ဒီငွက္ကေလးေတြကုိ ဒီဆူးၿခံဳေအာက္ကလြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုကူညီရမလဲ ဆုိတဲ့ သနားဂ႐ုဏာစိတ္သာထားၿပီး ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ ကူညီသလို၊ လမ္းမအလယ္မွွာ ေက်ာက္တံုးတခုက လမ္းသြားလမ္းလာေတြအတြက္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေနတာကုိ ဒီိေက်ာက္တံုးအေပၚ ေဒါသျဖစ္မေနပဲ လမ္းသြားလမ္းလာ အမ်ားျပည္သူ ေဘးအႏၱရာယ္ကင္း ဖို႔ဆုိတဲ့ ေစတနာတခုထဲနဲ႔ ေက်ာက္တံုးကို ဖယ္ပစ္သလုိ ငွက္ကေလးေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြအေပၚ ေမတၱာစိတ္ထားၿပီး ေက်ာက္တံုးေတြ၊ ဆူးၿခံဳေတြအေပၚ ဥေပကၡာစိတ္ထားမ်ဳိး ထားႏိုင္ရလိမ့္မယ္။ ဒါမွ သမီးရင္ထဲ ေအးခ်မ္းေနလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေအးခ်မ္းမွ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ေအးခ်မ္းမႈေပးႏိုင္မွာေပါ့..။ သမီး… ေဒါသဆိုတာ ပူေလာင္တဲ့စိတ္၊ ေမတၱာဆုိတာ ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္။ ဥေပကၡာဆုိတာကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ဝမ္းသာျခင္း၊ ေဒါသျဖစ္ျခင္းေတြဘာမွမျဖစ္တာ၊ သူတို႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာခံစားမႈမွ မထားတာေပါ့သမီးရယ္… ။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ဣႆာမစၦရိယ၊ မာန္မာနစိတ္ေတြဟာ လူေတြရဲ႕ႏွွလံုးသားကို ပူျပင္းေလာင္ကၽြမ္းေစတယ္ သမီးရဲ႕… သတၱဝါေတြအတြက္ ဆိုးက်ဳိးကိုသာျဖစ္ေစတဲ့ အကုသိုလ္တရားေတြေပါ့။ ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာတရားေတြက သတၱဝါေတြအေပၚ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ေစတယ္။ ဒီလိုစိတ္ထားနဲ႔ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးျပဳလုပ္မွ ေအာင္ျမင္ႏိုင္တာ။ ေမတၱာတရားဟာ သိပ္နက္႐ႈိင္းတယ္။ လူသားေတြမွမဟုတ္ဘူး… အဟိတ္တိရစၦာန္ေတြ ေတာင္ ေမတၱာစြမ္းအားကို နားလည္ခံစားႏုိင္တယ္။ ရယူျခင္းထက္ ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတဲ့ ေမတၱာ တရားေတြကို သမီးပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ..။


Thursday, October 1, 2009

သမီးတို႔အတြက္....

သမီးေရ..
အေမတို႔အခုေနတဲ့ေနရာကေန မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေဝးတဲ့ အေမတို႔ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္တယ္။ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေဝးတယ္လို႔ေျပာရရင္ေတာင္ သိပ္မျပည့္စံုေသးပါဘူး။ အေမတို႔ေနရာနဲ႔ဆို ေန႔နဲ႔ညကို ကြာျခားေနတာပါ။ သမီးတို႔ေက်ာင္းသြားေနရတဲ့အခ်ိန္ဆို အေမ့တို႔ ေမြးရပ္ေျမကလူေတြက အိပ္လို႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အိပ္မက္ေတြပါ မက္ေနၾကမွာ။ ညဥ့္သံုးယမ္အလိုက္ အခ်ိန္မွန္မွန္တြန္တဲ့ ၾကက္ေတြကလဲ ဂ်ဴတီမပ်က္ အသံသာသာနဲ႔ တြန္ေနၾကဦးမွာေလ။ သူတို႔တြန္သံေတြကို နာရီလုပ္ၿပီး ဆြမ္းခ်က္တဲ့အမယ္အုိေတြ၊ အိမ္ရွင္မေတြကလဲ သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ဆြမ္းထခ်က္ၾကဦးမွာ။ မိုးမလင္းခင္ အေရာက္ သြားၿပီး ကိုယ့္ဝမ္းစာအတြက္ စုိက္ပ်ဳိးထားၾကတဲ့ သစ္သီးဝလံေတြကို ေစာေစာေရာင္းခ်ရဖို႔ အေရး တနင့္တပိုး ထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ ေတာင္သူဦးႀကီးေတြကလည္း လမ္းေတြ ေပၚမွာ လေရာင္ လက္က်န္ ဒါမွမဟုတ္ မီးတုတ္ေလးေတြအားကိုးနဲ႔ ေစ်းရွိရာကို သြားေနၾကဦးမွာ။ အင္း… ေစ်းသူမေလးေတြကလဲ သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ ေတာင္သူဦးႀကီးေတြ၊ အေဒၚႀကီးေတြဆီကေန ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ဝယ္ႏိုင္ေရာင္းႏိုင္ရေအာင္ ေစာေစာစီးစီး ဝီရိယရွိရွိနဲ႔ ေရာင္းသူေတြလာရာအရပ္မွာ ထြက္ႀကဳိေစာင့္ေနၾကဦးမွာ။ ေက်းရြာေတြက လယ္ေတာယာ ေျမရွိတဲ့ လယ္သူမေတြ ယာသူမေတြကေတာ့ ေနမပူခင္အိမ္ျပန္ႏိုင္ေအာင္ မနက္မလင္းခင္က ယာေတာဆင္းၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ေနၾကၿပီေလ။
အဲ့… အေရွ႕ဘက္ကေရာင္နီတက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေက်းလက္၊ ၿမိဳ႕ျပအားလံုး စတင္ၿပီး တလႈပ္လႈပ္တရြရြ ျဖစ္စျပဳလာၿပီေပါ။့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ၿမဳိ႕ႀကီးသူ ကိုကို မမေတြက သူတို႔လုပ္ငန္းေတြရွိရာ ႐ံုးတို႔ ေက်ာင္းတို႔ကိ္ုသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကရၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းတက္ၾကတဲ့ ကိုကိုမမေတြလဲ သူတို႔မိဘေတြက ေက်ာင္းတက္ရမွာမို႔ ထၾကေတာ့လို႔ ႏိႈးေနရၿပီေလ။ အခ်ိန္ေရာက္လို႔ သူတို႔တေတြ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ၾကၿပီဆိုရင္ အေမတို႔ဆီမွာလဲ လုပ္ငန္းအသီးသီး ၿပီးၾကလို႔ အိပ္ဖို႔ျပင္ေနၾကၿပီေလ။
ကြာျခားတာက ဒါတင္ဘယ္ကဦးမလဲ…. ရာသီဥတုေတြကလဲ ကြာျခားေသးတာပဲ။ အေမတို႔ဆီမွာ အပူခ်ိန္ေတြျမင့္တဲ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ေတြမွာ ဟိုမွွာကေတာ့ မိုးရာသီ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ျဖစ္ေနၿပီ။ မိုးေတြမ်ားလို႔ တခ်ဳိ႕ေနရာက ေရႀကီးေနၾကေသးတယ္ေလ။ ေဟာ… အခုအေမတို႔ဆီမွာ မိုးစရြာလို႔ ေအးစျပဳလာၿပီဆိုေတာ့ ဟိုမွာက မိုးေလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္ခ်ိန္ကိုေရာက္ျပန္ၿပီေလ။ အေမတို႔ ကေလးဘဝက အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြဟာ ဒီအခ်ိန္ေတြေပါ့..။ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္း ၁၀ ရက္ပိတ္ၿပီဆို ရပ္ကြက္အလိုက္ ကပြဲေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္လုပ္ၾကဖို႔ သူ႔ထက္ငါသာေအာင္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အကတိုက္ၾကရတာ။ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ေတးသ႐ုပ္ေဖာ္ေတြ၊ စတီရီယိုေတးေတြ (အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကာရာအိုေက မရွိေသးဘူးေလ) အဓိကထားတင္ဆက္ၾကတာ။ အဟဲ… ဒါေတြေျပာေနလု႔ိ အေမေရာ… ကတဲ့အထဲပါလားဆိုေတာ့ မပါပါဘူးကြယ္။ အေမတို႔က ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္သက္သက္ပါ။ တခါေတာ့ ကရင္ဒံုးယိမ္းအကမွာ လူမျပည့္လို႔ အေမ့ကုိ တေနရာေပးကဖူးတယ္။ ကရင္ေသြးပါတဲ့ အေမကတာက အေရွ႕မွာထားလို႔လဲမျဖစ္၊ အေနာက္မွာထားလို႔လဲမရေတာ့ ၾကားထဲကအတန္းမွာ ထည့္ေပး တာ ေရွ႕ကလူကို ကန္မိလိုက္ ေနာက္ကလူကို ကန္မိလိုက္နဲ႔ အေမ က- ရင္သူတို႔ မကေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ အားနာနာနဲ႔ ထြက္ေပးလိုက္ရတယ္။ အေမ့ရဲ႕ ေမေမ သမီးတို႔ရဲ႕ ဖြားဖြားကေတာ့ အေမ့ကိုအားေပးရွာပါတယ္။ ကတဲ့ခုန္တဲ့အလုပ္ေတြကို စိတ္မဝင္စားပါနဲ႔ သမီးရယ္တဲ့ေလ။ အိမ္မွာက ပြဲလမ္းသဘင္ဆို အေမတေယာက္သာ စိတ္ဝင္စားတာေလ။ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြက အေဖာ္ညွိလို႔မရပါဘူး။ မက ရေပမဲ့ ပြဲၾကည့္ဖို႔ ကေတာ့ ပူစရာမလိုဘူး။ အေမ့မွာ ပြဲၾကည့္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္။ အေမငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းႏွစ္မ်ဳိးရွွိတယ္။ ေက်ာင္းတက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ပြဲသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္ေလ။ ဘာေၾကာင့္လဲ… ဟုတ္လား… ဘာလု႔ိလဲဆုိေတာ့ ေက်ာင္းသူငယ္ခ်င္းက အေမနဲ႔အၿမဲပြဲလိုက္ မၾကည့္ခ်င္ဘူးေလ။ အဲ့ဒီေတာ့ ပြဲၾကည့္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက အေမနဲ႔ရြယ္တူ အိမ္နီးခ်င္း ေက်ာင္းမေနဘဲ ေစ်းေရာင္းတဲ့အစၥလာမ္မေလးေတြနဲ႔ အေဖာ္လုပ္ၿပီး သြားရတယ္။ သူတို႔က ဘယ္နားမွာပြဲရွိတယ္ဆိုတာသိတယ္။ သူတို႔ေဆြမ်ိဳးေတြက ပြဲေစ်းေရာင္းၾကတာဆိုေတာ့ ပုိအဆင္ေျပတယ္ေလ။ အင္း… သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္မီးထြန္းပြဲအေၾကာင္းေျပာရင္း ငယ္ငယ္ကပြဲၾကည့္တဲ့အေၾကာင္းကမ်ားသြားၿပီ။
ဝါလကင္းလြတ္သီတင္းကၽြတ္ၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလိုေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိသလို ဘာသာေရးအလွဴပြဲေတြ၊ ရပ္ရြာဓေလ့ထံုးစံေတြအရ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့ လူႀကီးသူမေတြကို သူတို႔အတြက္ လိုအပ္ႏိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြ၊ မုန္႔ႂကြပ္လုိ ဘီစကစ္လိုမုန္႔ေျခာက္ေတြ၊ ပုဆိုး အကၤ်ီေတြနဲ႔ လုိက္ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းကလဲ မုန္႔ဖက္ထုပ္လို၊ ဟာလဝါလိုမုန္႔ေတြ လုပ္ၿပီး တအိမ္နဲ႔တအိမ္ အျပန္အလွန္ ပို႔ေပးၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကိုေတာ့ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ပို႔ၾကတာေပါ့။ အေမတို႔ဆီမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကလဲ ေပါတယ္။ တရြာဆုိ္ ႏွစ္ေက်ာင္းေလာက္က အနည္းဆံုးေပါ့..။ တခ်ဳိ႕ရြာဆို အေရွ႕ေက်ာင္း၊ အေနာက္ေက်ာင္း၊ ေတာင္ေက်ာင္း၊ ေျမာက္ေက်ာင္းဆိုၿပီးရွိတာ။ ဘုရားပုထိုးေစတီေတြဆိုတာ လက္ညႈိးထိုး မလြဲဘူး။ ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ဆို ေစတီရွိတာပဲ။ ထန္းပင္ျမင့္ျမင့္ေတြနဲ႔အတူ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေတြက အမိုးအထြဋ္အဆင့္ဆင့္နဲ႔ ႀကီးႀကီးမားမားေတြဆိုေတာ့ ၾကည့္လိုက္ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ လူေနအိမ္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြဟာ လူေနအိမ္ေတြနဲ႔ေဝးတဲ့ ရြာထိပ္ေတြမွာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းထားၾကတာမ်ားတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ရြာသူရြာသားအမ်ားစုကေတာ့ လျပည့္လကြယ္ ဥပုသ္ေန႔ေတြဆို အၿမဲတန္းသြားလာေလ့ရွိၾက တယ္ေလ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကထိန္ခင္းၿပီဆို တရြာလံုး အိမ္လံုးကၽြတ္ အိမ္သူအိမ္သား ကေလးငယ္ေလးေတြပါမက်န္ တမိသားစုလံုးသြားၾက၊ စားၾက၊ လွဴဒါန္းၾကတာ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကလဲ ေက်ာင္းကုိလာေရာက္ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြကို ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြကို မွန္မွန္ျပဳလုပ္ၾကဖို႔၊ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ေတြကို မလုပ္မိေအာင္ ေရွာင္က်ဥ္ၾကဖို႔ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္နဲ႔အညီ ေဟာေျပာဆံုးမၾကတယ္။ ရြာသူ ရြာသားေတြအေပၚ ေမတၱာထားၾကတယ္။ ရြာသူရြာသားေတြကလဲ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ ေတြအေပၚ ရတနာသံုးပါးမွာ တပါးအျဖစ္ သိမွတ္ကိုးကြယ္အားထားၾကတယ္ေလ။ အဲဒီလိုနဲ႔ အေမတို႔တေတြရဲ႕ဘဝေတြဟာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ၾကတာပါ။
ဒါေပမဲ့သမီးရယ္… ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက အတၱမာနေတြဖံုးလႊမ္းေနတဲ့လူတတစုက ဒီသာယာလွပျခင္းေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကတယ္။ အခုခ်ိန္ဆို အေမတို႔ေမြးရပ္ေျမကလူေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြနဲ႔ ကင္းေဝးေနပါၿပီ။ အေမတို႔ ဘာသာအရ အထြဋ္အျမတ္ထားခံရတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကိုေတာင္ ဗုဒၶဘာသာေတြျဖစ္ရက္နဲ႔ ရက္ရက္ စက္စက္ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကတယ္။
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၆-ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကေပါ့… တိတိက်က်ေျပာရရင္ေတာ့ ၂၀၀၃-ခုႏွစ္ ေမလ ၃၀-ရက္ေန႔မွာ အေမတို႔ေမြးရပ္ေျမက လူေတြအားလံုးခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ အေမ(ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္) နဲ႔တကြ စည္း႐ံုးေရး ခရီးသြားၾကတဲ့သူေတြကို ဦးျပည္းစိမ္း ေတြနဲ႔ သံဃာေတြက ဝါးရင္းတုတ္စိမ္းေတြနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္သတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကံေကာင္းလို႔အေမလြတ္ခဲ့ ေပမဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အသက္ေပးခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့အဲဒီက သံဃာေတြဟာ အခုခ်ိန္အထိ အျပစ္ေပးအေရးယူခံရတယ္ဆုိတာ မၾကားမိပါဘူး။ အဲ့ဒီ႐ိုက္ပြဲၿပီးဒါနဲ႔ အဲ့ဒီသံဃာ ေတြလဲ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြားၾကတာပဲ။ သူတို႔တေတြဟာ ဖမ္းဆီးအေရးယူျခင္းလဲ မခံရပါဘူး.. အံ့ၾသစရာမေကာင္ဘူးလားသမီးရယ္….
အဲ့.. ဒါေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂-ႏွစ္ေလာက္က ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႔ အေပါင္းပါတစုကလြဲရင္ က်န္တဲ့လူထုေတြဟာ အတိဒုကၡေရာက္ေနၾကတာကို သနားဂ႐ုဏာျဖစ္ၾကလို႔ သံဃာေတာ္ ေတြက လမ္းေလွ်ာက္ေမတၱာပို႔ခဲ့ၾကတာကုိ ရက္ရက္စက္စက္ႏွိမ္နင္းၿပီး ဒီသံဃာေတာ္ေတြကို သံဃာတု၊ သံဃာေယာင္ေတြဆုိၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြထဲအထိ စစ္တလင္းေျမေတြမွာလို သံဃာေတာ္ေတြကို ဖမ္းဆီး၊ ႏွိပ္စက္၊ ေထာင္ခ်ခဲ့ၾကတယ္….။ ဒါေတြဟာ အေမတို႔ေမြရပ္ေျမမွာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အေမတို႔ သမီးတို႔ သက္ရွိထင္ရွားအခ်ိန္မွာကို တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါသမီးရယ္…။ ဒါေတြဟာ သမိုင္းေတြပါ…။ သမီးတို႔ ဒီအေၾကာင္းေတြကို အေမတို႔ ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားတယ္…. ဟုတ္လား….။ ဒါဆိုသမီးတို႔ကုိ အေမတခုေတာင္းဆုိခ်င္တယ္။ သမီးတို႔ဟာ အေမတို႔ ေမြးရပ္ေျမမွာ ေျပာေနသံုးေနတဲ့ စာေတြ၊ စကားေတြကို ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ေအာင္ ႀကဳိးစားသင္ယူရမယ္ေနာ္… အဲ့ဒါေလးတခုေတာ့ အေမ့ကိုဂတိေပးပါကြယ္…။ ကဲ… အေမတို႔ ေမြးရပ္ေျမကအေၾကာင္း သီခ်င္းေလးတပုဒ္ သမီးတို႔နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္ေသးလား…



သမီးတို႔ေတြလဲ တေန႔ေန႔မွာ အေမတို႔ ေမြးရပ္ေျမအတြက္ တေထာင့္တေနရာက မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးႏိုင္တဲ့သူ၊ အားကိုးရႏုိင္တဲ့သူေတြ အျဖစ္ အေမျမင္ခ်င္ပါတယ္...။