ႏို႔ဖိုးဒုကၡသည္စခန္းမွာေနစဥ္က
ဒီအပတ္တနလၤာေန႔ အစုိးရ႐ံုပိတ္ရက္မို႔ သားအမိေတြေအးေအးေဆးေဆး ေလွ်ာက္လည္ မယ္လို႔စဥ္းစားထားတာ သမီးအငယ္လက္ ေခြးကိုက္ခံရလု႔ိ ဘယ္မွကိုမသြားျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေဆး႐ံုမွာအခ်ိန္ကုန္သြားတယ္။
သမီးႏွစ္ေယာက္ေမြးထားတာ တေယာက္တမ်ိဳးစီ သူတို႔ဝါသနာဗီဇနဲ႔သူတို႔ အသီးသီးပါလာ ၾကတယ္။ ႐ုပ္ဆုိရင္လည္းတေယာက္တမ်ဳိးစီ..။ မသိတဲ့သူဆို ညီိအစ္မလို႔ေျပာရင္ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႕ ျပန္ေမးတတ္ၾကတယ္။ အသက္က ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကြာေပမဲ့ အရပ္ကေတာ္ေတာ္ကြာတယ္။ အႀကီးမႀကီးကိုေမြးတုန္းက ကိိုယ္ဝန္အဆိပ္တက္လု႔ိ လမေစ့ပဲ ခြဲထုတ္လိုက္ရလို႔ သန္သန္စြမ္းစြမ္းေတာင္ျဖစ္မယ္မထင္မိဘူး။ ကေလးတႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး အားေဆးေတြ၊ အရပ္ရွည္ေဆးေတြ ဖိေကၽြးတာမ်ားသြားလို႔ျဖစ္မယ္..။ အခုေတာ့ တေန႔တေန႔ အရပ္ပဲ ရွည္ရွည္ထြက္လာတယ္။ သူ႔အတြက္အဝတ္ေတြ၊ ဖိနပ္ေတြဝယ္ရင္ ရွည္ရွည္ ဝယ္ထားေပးရတယ္။ ဖိနပ္ဆိုလည္း ခဏေလးစီးရေသးတယ္ ဖေနာက္ကမဝင္ေတာ့တာနဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေတြက ေရွ႕ေက်ာ္ထြက္ေနတာနဲ႔။
အငယ္မက်ေတာ့တမ်ဳိး… ။ သူ႕ကို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေတာ့ အႀကီးမႀကီးတုန္းကလို မျဖစ္ေအာင္ အာဟာရျပည့္ေအာင္ဆိုၿပီး ေတြ႔သမွ် ဘာမွ်မေရွာင္ဘဲ ကေလးက်န္းမာဖု႔ိအဓိကဆိုၿပီး က်ိတ္မွိတ္စား၊ အားေဆးေတြေသာက္၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ႏို႔မႈန္႔ေတြေသာက္လိုက္ရတာ ေမြးကာနီးေတာ့ ဗိုက္ကမိုးပ်ံေနၿပီ။ ေမြးခန္းထဲကထြက္လာေတာ့ ကေလးႀကီး နဲတာမွမဟုတ္တာ။ ခ်ီရတာလဲ အားရပါးရရွိတယ္။ သူ႔အမေမြးတုန္းကဆို ေသးလြန္းလို႔ ခ်ီလို႔ေတာင္မတတ္ဘူး။ အသားဝါကလဲပါလာေတာ့ ေဆးရံုမွာဘဲမီးကင္ေနရတာ အၾကာႀကီး။ သူ႔အလွည့္က်ေတာ့ ေဆး႐ံုမွာသံုးရက္ေလာက္ေနၿပီး ဆင္းရတာ။ ေမြးၿပီးေတာ့လဲ ႏို႔ထြက္ေကာင္းေအာင္ ဘာစားရမယ္၊ ဘာေသာက္ရမယ္ဆိုတာ သိေနၿပီဆိုေတာ့ သူ႔အမလိုလဲ ႏို႔မငတ္ျပန္ဘူး။ အဲဒီလိုအစစအဆင္ေျပက်န္းမာေနေတာ့ ဘာအားေဆး မွတိုက္စရာမလိုဘဲ အစားနဲ႔တင္ႀကီးလာေတာ့ အရပ္ကမရွည္ပဲ ဗုိက္ပူ ပါးေဖာင္းေလးျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ဒိန္းေဒါင္၊ စံရွားကာတြန္းေတြကို သြားသြားသတိရမိတယ္။
ပံုစံတမ်ိဳးစီျဖစ္သလို သူတို႔ဝါသနာေတြကလဲ တမ်ဳိးစီ။ အႀကီးမက ကေလးျမင္ရင္မေနႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္တယ္၊ ခ်ီခ်င္တယ္။ ကေလးထိန္းရတာဝါသနာပါတယ္။ ကေလးတေယာက္ သူ႔လက္ထဲေရာက္လာလို႔ကေတာ့ ငိုမွာမပူရဘူး။ ကေလးစိတ္တိုင္းက်ျဖစ္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္ေပးတယ္။ သူ႔လက္ထဲေနဖူးတဲ့ကေလးက ေနာက္တခါသူေခၚရင္ ဘယ္ေတာ့မွမျငင္းဘူး။ အၿမဲလုိက္တယ္။ သူကလဲ ကေလးကိုခ်စ္သလို ကေလးကလဲ သူ႔ကိုျပန္ခ်စ္တာကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ ကေလးဆို ေခ်းေသးကအစ သူမရြံတတ္ဘူး။ သူတတ္သေလာက္ သန္႔ရွင္းေနေအာင္လုပ္ေပးတယ္။
အငယ္မကေတာ့ ကေလးထက္ ေခြးေလး၊ ေၾကာင္ေလးေတြကို ပိုသေဘာက်တယ္။ ကေလးခ်ီဖု႔ိ ထိန္းဖို႔ထက္ သူပဲကေလးလုပ္ခ်င္တယ္။ မေအကသူမ်ားကေလးငယ္ေလးေတြကို ခ်စ္လို႔ခ်ီရင္ သူမနာလိုဘူး။ အငယ္ျဖစ္ေနလို႔လဲပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခြးကေလး၊ ေၾကာင္ကေလးေတြေတြ႔လို႔ကေတာ့ အတင္းေျပးေပြ႔ခ်ီ၊ ပြတ္သပ္ေပးတတ္တယ္။ အိမ္မွာလဲ ေမြးခ်င္တယ္ဆိုၿပီး အၿမဲပူဆာေလ့ရွိတယ္။ က်မကလဲ ေခြးေတြေၾကာင္ေတြကို ခ်ီတာေပြ႔တာ လံုးဝမႀကိဳက္ဘူး။ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းထဲ အေမႊးေတြဝင္မွာ၊ ေရာဂါျဖစ္မွာစိုးရိမ္လို႔ အၿမဲတားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမမျမင္ေအာင္ ေဘးအိမ္ကေခြးကေလးနဲ႔ သြားသြားေဆာ့တတ္တယ္။ ကိုယ္ကလဲ ေတြ႔ေနေပမဲ့ အျပင္မွာ ခဏတျဖဳတ္ေဆာ့ရင္ ေဆာ့ပါေစေလဆိုၿပီး လြတ္ထားေပးလိုက္ၿပီး ျပန္လာမွ ေရမုိခ်ဳိးခိုင္းရတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီေန႔ခင္းစားေသာက္ၿပီး အျပင္ထြက္လည္ဖု႔ိဆိုၿပီး မီးဖိုထဲခ်က္ျပဳတ္ေနတာ သူတို႔ထြက္ေဆာ့ေနတာ မၾကည့္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ထမင္းစားဖို႔ေခၚေတာ့မွ လက္နဲ႔ထမင္းစား လို႔မရဘူး၊ ေခြးကို္က္ထားတယ္တဲ့..။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္မခံုအတြင္းအျပင္မွွာ ျခစ္ရာေတြ။ သြားနဲ႔ျခစ္မိထားတာ။ လက္ဖဝါးမွာက နဲနဲနက္တယ္။ သူေခြးကိုင္တာကို မႀကိဳက္ဘူးေျပာထားလို႔ ေခြးကိုက္ထားတာကို မေျပာဘဲထားထားတာ။ လက္ကို ကိုင္ၾကည့္ ေတာ့ ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ မနာပါဘူးတဲ့။ သူလုပ္ခ်င္တာလုပ္ထားေတာ့ ျဖစ္ရင္လဲခံမယ္ဆိုတဲ့ပံုစံနဲ႔… ။ ကိုယ္မေအက ေမြးထားတာဆိုေတာ့ မခံႏိုင္ဘူး။ တပ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေခြး႐ူးေရာဂါ ျဖစ္ရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုၿပီးပူေနရတာ။ သူတို႔က ဒါေတြဘာမွမသိေတာ့ ကိုယ္ေျပာမွ မ်က္ရည္ေတြက်လာၿပီး ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ လူ႔စိတ္ေတြမ်ား ခက္လိုက္တာမ်ားေနာ္။ ဒါအႏၱရာယ္ရွိမွန္းသိလို႔ ေျပာရင္မယံုဘူး။ လက္ေတြ႔ ကိုယ္တိုင္ ခံလိုက္ရမွ ေၾကနပ္ေတာ့တာ။ ေခြးဆိုတာက ေခြးစိိတ္ပဲေလ။ ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္စရာေကာင္းေကာင္း၊ လူကသူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ခ်စ္၊ သူစားမဲ့အစာ သြားထိလို႔ကေတာ့ အကိုက္ခံရမွာမွာပဲ သူ႔အစား ကလြဲရင္ က်န္တာသူမသိဘူးေလ။ ခက္တာက ကေလးဆိုတာကလဲ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔ခံထားရမွ မွတ္မွတ္သားသား ရွိၾကတာမဟုတ္လား။ အႀကီးမတႏွစ္ေလာက္္တုန္းက လည္းဒီိလိုဘဲ။ လူႀကီိးေတြက ေရေႏြးေသာက္ဖို႔ ေရေႏြးခြက္မ်ားကိုင္လာၿပီဆို ခြက္ကိုအတင္းလိုက္ကိုင္တာ။ မကိုင္ရဘူး။ ပူတယ္လို႔ေျပာရင္ နားမလည္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဒီေလာက္ျဖစ္လွတာ ကိုင္ၾကည့္ဆိုၿပီး ေပးကိုင္လိုက္ေတာ့မွ လက္ပူသြားၿပီး ေနာက္ဆိုေရခြက္ဆို ဘာခြက္ျဖစ္ျဖစ္ မကိုင္ေတာ့ဘူး။ လက္ေတြ႔သင္ခန္းစာေတြေလ။ ဒီေန႔လည္း သမီးငယ္တေယာက္ လက္ေတြ႔သင္ခန္းစာတခု ရလုိက္တာနဲ႔ ဘယ္မွမလည္ရေတာ့ပဲ emergency မွာဘဲ တေနကုန္သြားရပါေတာ့တယ္။
(၂၅ ရက္ေန႔ကျဖစ္တာပါ...ကြန္ျပဴတာက ျခဴျခာေနလို႔ ဒီေန႔မွတင္ရတာပါ)
