ေပ်ာ္စရာ ..ႏွစ္သစ္ကူး

တႏွစ္တခါ ေပၚလို႔လာတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ၿငိိမ္သက္က "မႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညက သူတို႔ေတြ ဘာလုပ္ခဲ့ၾကသလဲ" ဆိုၿပီး တဂ္လာတယ္..။ မႏွစ္ကေတာ့ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမရွိလို႔ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေရာက္စႏွစ္ကေတာ့ တကယ့္ကိုေမ့မရလို႔ တႏွစ္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးည အေၾကာင္းကုိပဲ ေရးလိုက္ေတာ့မယ္..။ ကိုယ္က သြားတဂ္မိထားမွေတာ့ ကိုယ္အလွည့္ျပန္ေရး ေပးရေတာ့မွာေပါ့။

အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္ကလည္းေရာက္တာမၾကာေသးေတာ့ ဒီကအေၾကာင္းေတြလဲ သိပ္မသိ ေသးဘူးေလ။ သမီးေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကတဆင့္ ၾကားလာတယ္ထင္ပါတယ္..။ ၿမိဳ႔ထဲမွာ မီိးပန္းေဖာက္တာ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီိး ပူဆာၾကတယ္။ အိမ္နီိးခ်င္းေတြကို စံုစမ္းလိုက္ေတာ့ ၾကည့္မဲ့လူေတြက ဝီလွ်ံမိိတ္ျမစ္နားမွာ ေန႔ခင္းကတည္းက ေနရာဦးထား ရတာ၊ လူေတြႀကိတ္ႀကိတ္တိုးလို႔ တခ်ဳိ႕ဆို ေသၾကတာေတာင္ ရွိသတဲ့..။ အဲ့ဒီနားကေန မီိးပန္းေဖာက္တာကို ၾကည့္ရတာ အလွဆံုးပဲတဲ့။ ျမစ္ေပၚမွာ တံတားေတြကို အထပ္ အထပ္ေတြ၊ အေကြ႔အေကာက္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားလို႔ အဲ့ဒီိကမီးေရာင္ေတြနဲ႔တင္ ညဘက္ ေတာ္ေတာ္လွေနတာပါ။ ဦးဂင္ႀကီးကလည္း အလုပ္လုပ္စဆိုေတာ့ မနားရလို႔ အိမ္မွာမရွိဘူး။ ကိုယ္ကလဲ ကေလးေတြပူဆာေတာ့ လိုက္ျပခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းရွာၿပီး စီစဥ္လိုက္တယ္။ အိိမ္သားအားလံုး သြားမယ္ဆိုၿပီး ထြက္ၾကတယ္။ အေဖ(ဦိးဂင္ႀကီးရဲ႕)၊ တူေလးစံလင္း(အကိုသားကို ေမြးစားၿပီးေခၚလာတာ..။ အခုအသက္ျပည္ေနၿပီမို႔လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူသြားေနေနၿပီ)၊ ကၽြန္မနဲ႔ သမီးႏွစ္ေယာက္ စုစုေပါင္း ငါးေယာက္..၊ ၿမိဳ႕ပတ္လိုင္းကားနဲ႔ မီးပန္းေဖာက္တာ သြားၾကည့္မယ္ေပါ့..။
ဒီက လိုင္းကားေတြက အခ်ိန္မေရြး စီးလို႔ရေနေတာ့ ပူစရာမရွိဘူး။ အေဖဆို ပ်င္းပ်င္းရွိရင္ ကားလက္မွတ္ယူသြားၿပီး ဂိတ္ဆံုးစီးေတာ့တာပဲ..။ အိမ္နားက မွတ္တိုင္ကတက္ၿပီးရင္ အိမ္နားမေရာက္မခ်င္း မဆင္းေတာ့ဘူး။ ကားကဂိတ္ဆံုးေရာက္ၿပီး ခဏနားလဲ သူတေယာက္ တည္း ကားေပၚမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနတာပဲ..။ စီးေနက်ဆိိုေတာ့ တခ်ဳိ႕ ဒ႐ိုင္ဘာေတြဆို သိေနၿပီ။
တခါကဆို သူေစာင့္ေနက် မွတ္တိုင္မွာ စီးေနက်ကားမဟုတ္ဘဲ တျခားကားေပၚ တက္လိုက္ သြားမိၿပီး အဲ့ဒီကားက လံုးဝမျပန္ေတာ့တဲ့ကားျဖစ္ေနေတာ့ ဒ႐ိုင္ဘာေတာ္ေတာ္ ဒုကၡျဖစ္လိုက္ ေသးတယ္..။ ကားဒ႐ိုင္ဘာက ဆင္းခိုင္းေတာ့ သူကမဆင္းဘဲ “ဆယ့္ခုႏွစ္ ဖိုးဂိတ္” ဆိုတာႀကီးဘဲေျပာေနလို႔ ဒ႐ိုင္ဘာက ID ကဒ္ေတာင္းၾကည့္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္မဲ့ ကားဂိတ္အထိ သူ႔ bus ႀကီးနဲ႔ လိုက္ပိို႔ေပးလိုက္ရတယ္။ အဟဲ.. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ “သူတို႔ဘာေျပာမွန္း ငါလည္းမသိတာနဲ႔ ဆယ့္ခုႏွစ္ ဖုိးဂိတ္ ကိုပဲငါေျပာေနတာ။ သူတို႔က ငါေျပာတာ နားလည္တယ္ကြ.. ၁၇ ကားစီးရမဲ့ဂိတ္ကို ျပန္ပို႔ေပးတယ္” ဆိိုၿပီးေျပာေနလို႔ သူမသိေအာင္ ရယ္မိၾကရေသးတယ္။
မီးပန္းေဖာက္တာကို သြားၾကည့္မဲ့ေန႔ကေတာ့ ည ၁၂ နာရီဆို မီးပန္းေဖာက္မွာဆိုေတာ့ အိမ္က ၁၁ နာရီထြက္ၾကတယ္။ ကားေစာင့္ေတာ့ နည္းနည္းေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာတယ္။ ကားေပၚေရာက္ၿပီး ေဘးဘက္ကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ရမဲ့ေနရာမွာ ေနရာယူလိုက္ၾကတယ္။ အ့ဲဒီကေန ၾကည့္ၾကမယ္ေပါ့။ အေဖကေတာ့ ေရွ႕ဆံုးက လူႀကီးေတြထိုင္တဲ့ေနရာမွာ ..။
ၿမိဳ႕လည္ကိုေရာက္ေတာ့ ကားေပၚကလူေတြတျဖည္းျဖည္း ဆင္းကုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကေတာ့ ဆင္းဖို႔အစီအစဥ္မရွိေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ၿမိဳ႕တြင္းက အလွဆင္ထားတာ ေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ၿမိဳ႕တြင္းကိုေက်ာ္လာေတာ့ မီးေရာင္ေတြ တျဖည္းျဖည္း မွိန္လာၿပီး ကားေပၚမွွာလည္း လူရွင္းသြားလိုက္တာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုပဲ ရွိေတာ့တယ္။ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြဆို ေမွာင္မဲေနတဲ့ ေတာတန္းေတြ…. ။
ဂိတ္ဆုံးလည္းေရာက္ေရာ ဒ႐ိုင္ဘာက အားလံုးဆင္းခိုင္းေရာ..။ ဒီမွာပဲေစာင့္ေနမယ္ဆိုေတာ့မွ သူ႔ကားက ဒီညျပန္မထြက္ေတာ့ဘူးတဲ့..။ ေသၿပီဆရာ…ေပါ့။ ကားဂိတ္ကလည္း ခပ္ေမွာင္ေမွာင္နဲ႔ ကေလးေတြကေတာ့ ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ ဆင္းၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေျခာက္ေနၿပီ။ အဲ့ဒီဘက္ကိိုလည္း အရင္က တခါမွ ေရာက္ဖူးတာမဟုတ္ဘူး။ စိိတ္ေတာ္ေတာ္ညစ္သြာၿပီး ကေလးေတြကို လည္း အားေပးေနရေသးတယ္။ အေဖကေတာ့ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ ျဖစ္ေနေတာ့ နည္းနည္းစိုရိမ္ေနပံုရတယ္။ တူေလးစံလင္းကေတာ့ သူတတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ ကားသြားစံုစမ္းေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ ကားတစီးဝင္လာတယ္။ သူက ၿမိဳ႕ထဲျပန္ထြက္မယ္တဲ့ ။ သားအမိေတြ ဝမ္းသာအားရ ေျပးတက္ၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီကားက ကၽြန္မတို႔အိမ္ဘက္ေရာက္တဲ့ကားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿမိိဳ႕ထဲေလာက္ျပန္ေရာက္ရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္ဆိုၿပီး ကားေပၚမွာပဲ ျပန္ထြက္မဲ့အခ်ိန္ထိ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႔က ကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတုန္း အိမ္ဘက္ကို ေရာက္တဲ့ကားက ဝင္လာတာကို ဒ႐ိုင္ဘာကေျပာျပလို႔ ကားေျပာင္းစီးခဲ့ရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲကိိုေရာက္ေတာ့ ကားလမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ပိတ္ထားလိုက္ပါၿပီ။ ၁၂ နာရီိအတြင္း ၿမိဳ႕တြင္းမွာ ကားမေမာင္းရ ဆိုတာ သတင္းမွာေၾကာ္ျငာထားတာ ကၽြန္မတို႔မွ မသိခဲ့တာ။ လမ္းပိတ္ကာစအခ်ိိန္ေလးမွာ ေရာက္သြားလို႔ ကၽြန္မတို႔စီးလာတဲ့ကား ၿမိဳ႕တြင္းကို ျဖတ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ည ၁၂ နာရီမွာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေလးထဲကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မီးပန္းေတြေတာ့ မၾကည့္ခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မိသားစုအားလံုး သက္ျပင္းကိုယ္စီခ်ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရယ္ေမာႏိိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ပထမဦိးဆံုး အေမရိကန္ႏွစ္သစ္ကူးေလးပါပဲ…။
ကဲ.. ၿငိမ္သက္ေရ.. ေရးေပးၿပီးၿပီေနာ္.. ေၾကၿပီ

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ...

ကၽြန္မငယ္ငယ္က အရမ္းကိုစိတ္ကူးယဥ္တတ္သူပါ။ မိသားစုနဲ႔ ဥယ်ာဥ္ၿခံေလးထဲမွာ သစ္ပင္၊ ပန္းမာန္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးၿပီး အစစအရာရာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႔ ဧခ်မ္းစြာေနထိုင္ခ်င္ပါတယ္။ မီးျပည့္စံုရမယ္၊ ေရျပည့္စံုရမယ္၊ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ အဆက္မျပတ္ေစရေအာင္ သတင္းမီဒီယာ ေကာင္းေကာင္းရွိရမယ္၊ ၿခံထြက္သီးႏံွေလးေတြကုိ အလြယ္တကူ သြားေရာက္ေရာင္းခ်ႏိုင္မဲ့ ကိုယ္ပိုင္ကားေလးတစ္စင္းရွိရမယ္၊ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခင္တဲ့ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ နီးနီးနားနားေနရမယ္… အဲ့ဒါဆိုရင္ ေနေပ်ာ္စရာ ဧခ်မ္းတဲ့ဘဝျဖစ္ၿပီလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူး ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခတ္ကာလအေျခအေနအရ အဲ့ဒီလိုဘဝေလးတခုကိုေတာင္ မဖန္တီးႏိုင္ ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္တာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြပဲ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီစိတ္ကူးေလး ကေတာ့ အခုထိရွိေေနဆဲပါပဲ..။ တခါတေလ ဦးဂင္ႀကီးနဲ႔ ေနာင္ေရးေဆြးေႏြးၾကရင္ တို႔သမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လို႔ သူတို႔လမ္းသူတို႔ေလွ်ာက္ၾကၿပီဆိုရင္ တို႔အိုႀကီးအိုမ ႏွစ္ ေယာက္ကေတာ့ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြနဲ႔ နီးတဲ့ေနရာမွာ ၿခံေလးစိုက္ပ်ဳိးၿပီး တရားဘာဝနာေလး ပြားမ်ားရင္း ေနၾကတာေပါ့… လို႔ တိုင္ပင္ထားၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ကူး ေလးေတြေပါ့..။

သမီးေလးေတြအတြက္ကေတာ့ စိတ္ကူးတာေရာ၊ စိတ္ပူတာေရာ.. ႏွစ္ခုစလံုးပဲ။ စိတ္ကူးတာ ကေတာ့ သူတို႔ကိုျဖစ္ေစခ်င္တာေလးေတြေပါ့..။ သူတို႔ကို ဆရာဝန္ႀကီးေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာ ႀကီးေတြ၊ ကမၻာေက်ာ္တဲ့ အႏုပညာသမားႀကီးေတြ.. စတဲ့ အဲ့ဒီလိုႀကီးက်ယ္တာႀကီးေတြေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဂုဏ္ပကာသနႀကီးက်ယ္တာထက္ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့သူေလးေတြသာ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အက်ဳိးစီးပြားထက္ သူတပါးကို သနားၾကင္နာစိတ္ ရွိေစခ်င္တယ္။ အဆင့္အတန္းျမင့္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားသူေတြနဲ႔ ဝင္ဆန္႔တာထက္ အေျခခံလူထုနဲ႔ တသား တည္းျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ရြာသူရြာသားေတြကို နား၊ မ်က္စိဖြင့္ေပးႏိုင္မဲ့ ေက်ာင္းဆရာမေလး ျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မဲ့ သူနာျပဳ ဆရာမေလးျဖစ္ျဖစ္ (စနစ္ေကာင္းတဲ့ ေခတ္ႀကီိးထဲမွာ) ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဘာသာတရားကိုင္း ႐ိႈင္းၿပီိး စိတ္ထားႏူးညံ့သူေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ မိန္းကေလးေတြေပမဲ့ အေရးႀကံဳရင္ သတၱိ ရွိရိွရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းတတ္ ေစခ်င္တယ္။ စိတ္ထားႏူးညံ့ေပမဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကံ့ခိုင္သန္စြမ္းေအာင္ ကုိယ္ခံပညာေတြကိုလည္း တတ္ထားၾကေစခ်င္တယ္။ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကေစခ်င္တယ္။ (မိဘ၊ ဆရာနဲ႔ လူႀကီိးသူမေတြအေပၚ ရိုေသေလးစား အလိုက္သိတဲ့သူေလးေတြ)။ ဒါေပမဲ့ ေရွးေခတ္ကလို ထိုင္မသိမ္းဝတ္စံုတကားကားနဲ႔ ေနဖို႔မဟုတ္ဘဲ..၊ ေခတ္နဲ႔အညီ သင့္တင့္ ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈမ်ဳိိးနဲ႔ပါ။
ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတဲ့သူေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ သူတပါးဆီက ပညာကလြဲရင္ တျခားဘာ ကိုမွ မလိုခ်င္ၾကေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္မွာရွိတာကိုသာ သူတပါးကို ေပးကမ္း၊ လွဴဒါန္းေစခ်င္တယ္။ ပညာေတြ ျပည္ဝၿပီး မာနမရွိတဲ့သူေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကိိုယ့္တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးကုိ ခ်စ္ၾကေစခ်င္သလို၊ သူတပါးတိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးကိုလည္း မမုန္းေစခ်င္ဘူး။ တိုင္းျပည္ခၽြတ္ၿခံဳက် ေနရတာဟာ စံနစ္ဆိုးေၾကာင့္သာျဖစ္ၿပီိး ဆင္းရဲမြဲေတေနၾကတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြကို အထင္ မေသး ၾကဖို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္နားလည္ၾကေစခ်င္တယ္။ ဒုကၡေရာက္ေနသူ ေတြကို စိိတ္ထားသန္႔သန္႔နဲ႔ ကူညီတတ္ၿပီး ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွင္းစ႐ုိက္မ်ဳိးကုိ မုန္းတီးသူေတြျဖစ္ေစ ခ်င္တယ္။ သူတို႔ေလးေတြမွာလဲ ဒီလိုအက်င့္စ႐ိုက္မ်ဳိးေတြမရွိေစခ်င္ဘူး။ မပ်င္းမရိ ဇြဲရွိရွိနဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈမရွိပဲ အလုပ္ေတြကို ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္တတ္သူေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဘာသာတရားလိုက္စားၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ သာသနာျပဳႏိုင္တဲ့သူေလးေတြလည္း ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

အဲ့ဒါေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြကေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္တာေတြေပါ့။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးေတြက မ်ားသြားၿပီ။ ကဲ တူေလး ေမာင္ကာတြန္းေရ.. ဒီေလာက္နဲ႔ ေၾကနပ္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္ေနာ္..။ ေနာက္ေန႔ကစၿပီး အလုပ္ျပန္ဆင္းရေတာ့မွာမို႔ ႏွစ္သစ္မကူးခင္ အေႂကြးျမန္ျမန္ဆပ္လုိက္တာ။ ႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့စြာနဲ႔ ဒီစိတ္ကူးေလးျပည့္ဝေအာင္ ဆုေတာင္းေပးၾကပါေနာ္..။ ကံ၊ ဥာဏ္၊ ဝိရိယနဲ႔ ဒီစိတ္ကူးေလးျပည္ဝေအာင္လည္း ႀကိဳးစားသြားမွာပါ..။

တဂ္လာတဲ့ တူေလး ေမာင္ကာတြန္းနဲ႔တကြ လာလည္ၿပီးစာဖတ္ၾကသူမ်ားကို ေက်းဇူးအထူး တင္ပါတယ္။ ညီမေလး မဆုမြန္ရဲ႕ ဆန္းျပားတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတြကိုေတာ့ သိခ်င္သား..၊ ဒါေပမဲ့ အလုပ္မအားရင္ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ အေႂကြးေတြတင္ေနမွာလဲ စိုးတယ္..။ ညီမေရ.. အခ်ိန္ေလးရရင္ေပါ့ေနာ္..

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ..။

ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္မုန္းတဲ့ ၁၀ ခ်က္

ကိုသစ္နက္ဆူးက ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတဲ့အခ်က္ ၁၀ခ်က္ေရးပါဆိုၿပီး တဂ္ လိုက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မုန္းတဲ့အခ်က္ေတြကို လိုက္ရွာၾကည့္မိတယ္။ သံုးရက္နဲ႔သံုးညတိတိ မအိပ္မေန ရွာေဖြစဥ္းစားရတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းေလာက္တဲ့အခ်က္ ရွာမေတြ႔ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ ဒါေပမဲ့ မေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေတြကိုေရးခ်ရင္လဲ ရွိစုမဲ့စုမိတ္ေဆြ ေလးေတြမ်ား ကိုယ့္ကိုလန္႔ၿပီး ေရွွာင္သြားၾကမလား စိုးရိမ္မိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုေလးစားရတဲ့ ဘေလာ့ဂါက တဂ္ လိုက္တာဆိုေတာ့လည္း ေရွာင္ခ်င္တဲ့လူ ေရွာင္သြားၾက ပါေစ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္းေလးေတာ့ေရးမွဆိုၿပီး ကဲ… ေရးၿပီ ကုိဆူးသစ္ေရ႕ ….

ကၽြန္မမွာက အေပါင္းသင္းမိတ္ေဆြ သိိပ္မရွိဘူး။ အေပါင္အသင္းလည္းမမက္ဘူး။ ငယ္ငယ္ ကတည္း သီးျခားေနခ်င္တဲ့ အက်င့္ရွွိတယ္။ အဲ့..ခင္မင္မိသြားၿပီဆိုရင္လည္း ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆိုး ဘာကိုမွမသိေတာ့ဘူး။ ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့လင္၊ ငါ့မိဘ၊ ငါ့ေဆြမ်ဳိး၊ ငါ့မိတ္ေဆြ၊ ငါ့လူမ်ဳိး၊ ငါ့တိုင္းျပည္……. စတဲ့ ငါဆိုတဲ့ အတၱစြဲသိပ္ႀကီးတဲ့ သူ။
ဒီၾကားထဲ ထစ္ကနဲဆို ေဒါသကလည္း ထြက္တတ္ေသးတာ။ ဟိုတေလာတုန္းကမ်ား သမီးေတြက သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္မေလးနဲ႔ အဖရိကန္မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေနာက္ဘက္ ျမက္ခင္းထဲေဆာ့ေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ။ သူတို႔ကို ကိုယ္ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သမီးငယ္က ခါးကုန္းထားၿပီး ဟိုကေလးႏွစ္ေယာက္က ေက်ာေပၚခုန္ တက္ေနၾကတာလဲေတြရေရာ မ်က္စိထဲဘာမွမျမင္ေတာ့ပဲ အဲ့ဒီကေလးေတြကို ေအာ္ထုတ္ၿပီး သမီးေတြကို အတင္းျပန္ေခၚ၊ သမီးႀကီးကိုလဲ“ညီမေလးကိုဒီလိုလုပ္ေနတာကုိ ဘာလို႔ မေျပာ တာလဲ” ဆိုေတာ့ “ သူတို႔ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ကုန္းပိုးတမ္းကစားေနၾကတာ… ညီမေလးက စီးၿပီးသြားၿပီ” တဲ့။ ဒါနဲ႔ေတာင္ေဒါသက မေလ်ာ့ဘဲ ကိုယ္သမီးဝတုတ္အခ်ိန္စီးစီး ႀကီးမွန္းသိရက္နဲ႔ “ သူတို႔က ႀကီးေနၿပီ.. ငါ့သမီးေလး ခါးက်ဳိးသြားမွာေပါ့… ေနာက္သူတို႔နဲ႔ မေဆာ့နဲ႔” လို႔ ေျပာၿပီး အဲ့ဒီကေလးေတြလာတိုင္း ေမာင္းထုတ္ပစ္တာ။ သူတို႔လဲ ေနာက္ပိုင္း ကိိုယ္ရွိရင္ မလာၾကေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီလို ေဒါသေတြမ်ဳိးေတြနဲ႔…. သူ။
ကုိယ့္မွာမရွိေသးရင္ လိုခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါရၿပီးေတာ့လဲ.. ေနာက္တမ်ဳိး.. ေနာက္တမ်ဳိးၿပီး ေနာက္တမ်ဳိး… ဒါရၿပီးရင္ ဟိုဟာလုိခ်င္.. အေတာမသတ္ႏိုင္တဲ့ ေလာဘကလည္း မ်ားမွမ်ား။ ဟိုဟာလည္းလုပ္ခ်င္၊ ဒီဟာလည္းလုပ္ခ်င္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည္စံုသြားၿပီဆိုတာကို မရွိဘူး။ အဲ့ဒီလိုေလာဘႀကီးတဲ့ … သူ။
ၿပီးေတာ့ သူတပါးကို မနာလို၊ ဝန္တိုတဲ့စိတ္ကလည္း မ်ားမွမ်ား။ တေယာက္ေယာက္က ကိုယ္နဲ႔ သိပ္အေစးမကပ္တဲ့၊ ၿပိဳင္ဘက္လူတေယာက္ရဲ႕ ေတာ္ေၾကာင္း၊ တတ္ေၾကာင္း ေျပာ ေနရင္ နားကိုမေထာင္ ခ်င္ဘူး။ အဲ့.. အဲ့ဒီလူရဲ႕ မေကာင္းေၾကာင္းေျပာေနရင္ေတာ့ ဝမ္းကုိသာ လုိ႕။
ကိုယ့္ရဲ႕ ေကာင္းေၾကာင္းေတြကို ေျပာေနၾကရင္ ဝမ္းသာသေလာက္၊ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတဲ့သူကိုေတာ့ ရန္သူစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္တတ္တာ။
ငါ့ကိုမ်ား ဘာမွတ္ေနသလဲဆိုတဲ့ မာနကလည္း ရွိေသးတယ္။ ကိုယ့္မွာ ဘာမွမရွိလည္း ဆင္းရဲသားမာနဆိုၿပီး လက္မတေထာင္ေထာင္နဲ႔ ဂဏန္းလုိ…. လူ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဟုတ္လွၿပီအထင္နဲ႔ လုပ္ခ်င္ရာကိုလည္း ေရွ႕ေနာက္မစဥ္းစားဘဲ စြတ္လုပ္ တတ္တယ္။ သူမ်ားဘယ္ေလာက္တားတား ေနာက္မဆုတ္ဘဲ လုပ္ၿပီးမွ ေနာင္တရတတ္ တယ္။
လုပ္ခ်င္တာၾကေတာ့ စြတ္လုပ္တတ္ၿပီး ေၾကာက္တတ္တဲ့ေနရာမွာၾကေတာ့လဲ သူမ်ားထက္ ေၾကာက္တတ္လို႔ အခုခ်ိန္ထိ ကားမေမာင္းရဲေသးဘူး။
စကားကို ခ်ဳိခ်ဳိသာသာမေျပာတတ္လို႔ ဆရာလုပ္တယ္လို႔ အၿမဲ အေျပာခံရတယ္။ အစည္းအေဝးေတြမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ စကားေျပာရေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခ်က္အလက္နဲ႔ ဘာမွမေျပာတတ္ပဲ သူခိုးေျပးမွ ထိုးကြင္းထ ဆိုသလို ၿပီးသြားမွ ငါဒီလို ေျပာလိုက္ရ ေကာင္းသားဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသထြက္ေနတတ္သူ။ ( ေယာက္်ားနဲ႔ စကားမ်ားေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႀကိဳတင္ၿပီး စာေလးနဲ႔ ေရးမွတ္ထားရတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္ တကယ္စကားမ်ားၾကၿပီဆိုရင္ ႏိုင္ေအာင္မေျပာႏိုင္လို႔ မ်က္ရည္နဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ရတာ။)
ကိုယ့္ဆီီမွာ အေပါဆံုးက မ်က္ရည္ပဲ။
အဲ့ဒါေတြက ကၽြန္မသိထားတဲ့ မေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြ။ သူမ်ားေတြသိိထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ တျခားအခ်က္ေတြရွိခ်င္ရွိေနဦးမွာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မုန္းဖို႔ကုိေတာ့ သင္တန္း သြားတက္ရဦးမယ္။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္၊ ၿပီးရင္ ျဖစ္ပ်က္ကို မုန္းေအာင္႐ႈ၊ ျဖစ္ပ်က္ကိုမုန္း.. ျဖစ္ပ်က္ဆံုးရင္ နိဗၺာန္ဘဲတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွဘဲ.. ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ မုန္းမယ္ထင္တယ္။ အခုခ်ိန္ထိကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ေနဆဲ။ အေပၚက အခ်က္ေတြကလည္း မေကာင္းမွန္းသိေပမဲ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ေပၚလာစၿမဲပဲ။ တားဆီးလို႔မရဘူး။ အဲ့ဒါေတြကိုက ကၽြန္မရဲ႕မုန္းစရာေတြျဖစ္မယ္။
ကိုဆူးသစ္ေရ.. ကၽြန္မ မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ေရးၿပီးၿပီေနာ္.. အေႂကြးေၾကၿပီ။ ေနာ္ေဝက ပုတ္လိုက္တဲ့ေဘာလံုးကို ေၾသာ္စီရယ္၊ ထိုင္းရယ္ကို ျပန္ပုတ္လိုက္မယ္..။ အားရင္ေတာ့ ေရးၾကေပါ့ေနာ္..။ ကဲလာၿပီ.. မဆုမြန္၊ ၿငိမ္သက္၊ လင္းလင္း၊ ေႏြဦးေမာင္တို႔ေရ… ဖမ္းလိုက္ၾကပါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မုန္းတဲ့အခ်က္ေတြဆိုတဲ့ေဘာလံုးႀကီးကို..။