တစ္ခါက လူတစ္ေယာက္ဟာ သူရဲ႕သားႏွစ္ေယာက္ကို ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲဆင္ႏႊဲရာ ပန္းၿခံထဲကို ေခၚသြား တယ္။ အဝမွာ အေပါက္ေစာင့္ကို သူက ေမးတယ္။
“ဘယ္ေလာက္လဲ ခင္ဗ်ာ”
“တစ္ေယာက္ ၃ ေဒၚလာပါ။ ဒါေပမယ့္ (၆)ႏွစ္နဲ႔ (၆)ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ မေပးရ ဘူး။ အခမဲ့ပါ။
“ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို (၆) ေဒၚလာယူပါ”
“ဘယ္သူ႔အတြက္္လဲ”
“ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က သံုးေဒၚလာ၊ ဟိုဘက္ေကာင္ေလး ဆရာဝန္က (၇) ႏွစ္ဆိုေတာ့ သံုးေဒၚလာ။ ဒီဘက္က သားငယ္ေရွ႕ေနေလးကေတာ့ ၃ ႏွစ္”
“ခင္ဗ်ား ထီေပါက္လာတာလား”
“ဟင္အင္း၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“ခင္ဗ်ားက အႀကီးေကာင္ကို ေျခာက္ႏွစ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ၿပီးေရာ၊ ဒါဆို သံုးေဒၚလာသက္သာမွာေပါ့။ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို႔”
“ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္လိမ္တာကို သိမွာေပါ့။ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ အေမြေတာ့ မေပးခ်င္ပါဘူး”တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သားသမီးေတြကို အေကာင္းဆံုးေသာ အေမြေတြကိုလည္း ေပးခ်င္ၾက တယ္။
သူတို႔အတြက္ စံျပျဖစ္ေအာင္လည္း မလုပ္ၾကဘူး။
“ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႔” တဲ့။
ကေလးေတြဟာ မိဘေတြလုပ္တာကို အတုခိုးတာပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြဟာ မေကာင္း မႈနဲ႔ ခ်မ္းသာေနရင္ အဲဒါကို အားက်မွာပဲ။
ဒီအတိုင္းပဲ ေကာင္းမႈနဲ႔ သင့္တင့္မွ်တ႐ံု ေနတတ္တယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီသေဘာတရားကို လက္ခံမွာပဲ။
သူတို႔ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ဝန္းက်င္ဟာ သူတို႔ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္မွာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အမွန္တရားကို ခၽြင္းခ်က္ထားတယ္ဆိုရင္ သူတို႔လည္း အမွန္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳမွာပဲ။
တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ (domino theory) လို႔ေခၚတဲ့ သက္ေရာက္မႈကို ေပးတယ္။
မိမိက မေကာင္းမႈကိုျပဳရင္ မိမိနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္သူေတြဟာ မေကာင္းမႈကိုျပဳဖို႔ အခြင့္အလမ္း မ်ားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ပါဆိုတာမ်ိဳး သူတို႔ကို အားေပးသလို ျဖစ္တယ္။
အဓိကကေတာ့ အဲဒီ ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဟာ မိသားစုအတြင္း စတင္ျဖစ္ေပၚ ေတာ့တာပါပဲ။
လီလီတြန္မ္လင္က ေရးထားဖူးတယ္။
The best mind altering drug is the truth.
“စိတ္ကိုေျပာင္းဖို႔ အေကာင္းဆံုး ေဆးဝါးကေတာ့ အမွန္တရားပါပဲ”တဲ့။
လူေတြဟာ အမွန္တရားကို ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ အမွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမယ္၊ အမွန္အတိုင္းကို လုပ္ကိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကို ထိခိုက္မယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
“အမွန္တရားဆိုတာ ေဆးခါးႀကီးပါပဲ။ လူေတြက ဒါကို လက္မခံဘူး။” လို႔ ေခတ္က ယူဆၾကတယ္။ ယေန႔လည္း လက္ခံဆဲပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ ေအာင္ျမင္လိုရင္ ဆိုတဲ့ သီအိုရီတစ္ခု ထြက္လာတယ္။ အင္မတန္ လူႀကိဳက္မ်ားတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဖတ္ၿပီး သေဘာက်ၾကတယ္။
လူေတြကို ခ်ိဳသာတဲ့စကားသာ ေျပာပါ။
အျပစ္မတင္နဲ႔။
ၿပံဳးပါ။
မုန္႔ခါးရည္တခြက္က ပ်ားရည္တစက္ေလာက္ ယင္ေကာင္ေတြကို မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဘူး...... စတဲ့ စတဲ့... ေအာင္ျမင္မႈလမ္းညႊန္ေတြကို လက္ခံၾကတယ္။
ဒါေတြကို အမွန္တရားကေန လမ္းခြဲၿပီး ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္လုပ္ရမယ့္ သေဘာတရားေတြလို႔ ယူဆၾကတယ္။
ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ မိမိခံယူခ်က္သေဘာထားကို ဖံုးကြယ္ထားရမွာလား။
ပ်ားရည္ဆမ္းမ်က္ႏွာေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ဓားနဲ႕ ထိုးလာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၿပံဳးေနရင္ သတိထားဆိုတဲ့စကား ေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ ၿပံဳးေနတာ ေကာင္းပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးရင္ေတာ့ တစ္ခုခု မေကာင္းတာရွိမယ္လို႔ ယူဆႏိုင္တယ္။
နိဂံုး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို အေမြေပးေနၾကတယ္။
ဘာေတြကို ေပးမွာလဲ။
“အမွန္တရား”
“ေလာကမွာ အမွန္တရားဟာ ရွားပါတယ္ဆရာ။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး” တဲ့။
ဒါဆိုရင္ အမွားေတြကို အေမြေပးမလား။ လိမ္တာညာတာေတြကို အေမြေပးမလား။
ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္တာေတြကို အေမြေပးမလား။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စံျပေတြျဖစ္ရမယ္။ အမွန္တရားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ဟာ အင္မတန္မွခက္ခဲတယ္။ သိကၡာရွိရွိနဲ႔ ဘဝကိုရင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ ျမင့္ျမတ္ပါတယ္။ သားသမီးေတြကို ဒါေတြ အေမြေပး ရမယ္”တဲ့။
ေလာကႀကီးမွာ တရားတာေတြ မတရားတာေတြရွိမွာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ အမွန္တရားနဲ႔သာ ေလွ်ာက္လွမ္းပါလို႔။
အမွန္ေတြကိုသာ အေမြေပးပါ ဟူ၍။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလထုတ္“အေတြးအျမင္” အမွတ္(၁၈၆) မွ
ဤ ေနရာမွွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္။
Monday, May 11, 2009
Sunday, May 3, 2009
ေကာက္ညွင္းေပါင္း.... ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး
စမမွာ…
လွ်ာကခံစားေသာ စမ
ႏွာေခါင္းက ခံစားေသာ စမ
နားကခံစားေသာ စမ
မ်က္စိကခံစားေသာ စမ
ကိုယ္ကခံစားေသာ စမဟူ၍
စမ ငါးမ်ဳိးရွိေပသည္။
xxxxxxxxxxxx
ကၽြန္မ၏ေဆးတိုက္ထဲတြင္ ေဆးယူလာၾကေသာ လူနာမ်ားစဲသြားသည့္အခိုက္ စာေရးဆရာ ကိုသန္းေဆြသည္ ကၽြန္မထံသို႔ ေပါက္လာေလသည္။ ျမဝတီအတြက္ ဝတၳဳ၊ ေဆာင္းပါး အလိုရွိ၍ ကၽြန္မထံလာေတာင္းသည္ဟု ထင္မွတ္လိုက္မိသည္။လွ်ာကခံစားေသာ စမ
ႏွာေခါင္းက ခံစားေသာ စမ
နားကခံစားေသာ စမ
မ်က္စိကခံစားေသာ စမ
ကိုယ္ကခံစားေသာ စမဟူ၍
စမ ငါးမ်ဳိးရွိေပသည္။
xxxxxxxxxxxx
“ ကၽြန္ေတာ္ ဆီးေဆး တစ္ပုလင္းလိုခ်င္လို႔ခင္ဗ်” ဟုဆိုမွ ….
“ ရွင္က ဒီေဆးေတြစားေနသလား” ဟု အံ့ၾသစြာေမးလိုက္မိသည္။
“ ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေသြးဝမ္းေတြသြားေနလို႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္က ဆရာႀကီးဆီမွာ ေဆးစား တာ ေဆးကုန္သြားလု႔ိ ဒီမွာလာဝယ္တာ” ဗီ႐ိုထဲမွ သူ႔အတြက္ဆီးေဆးပုလင္း ယူေပးေေနစဥ္
“ ဘယ့္ႏွယ္လဲ ေတာ္ေတာ္ေနရာက်သလား”
ဟု ကိုသန္းေဆြက လွမ္းေမးသည္။ သူ၏အသံမွာ ခပ္တိုးတိုးျဖစ္ေသာ္လည္း သာသေလာက္ စည္သေလာက္ စည္မည္သြားေလ၏။
ကိုသန္းေဆြေရွ႕၌ ေဆးပုလင္းကိုခ်လိုက္ကာ ေနရာတြင္ျပန္ထိုင္လ်က္ အေျဖေပးရန္ ႏႈတ္လွ်ာေလးေနေလသည္။ ဝလံုးကဲ့သို႔ သူ႔မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္းေပၚ၌ တပ္ဆင္ထားေသာ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္။ အေရာင္တစ္ေျပာင္ေျပာင္ထြက္ေနကာ ၾကားရမည့္အေျဖကို ႏွစ္လိုခ်မ္း ေျမ့စြာ ဝင္းပႀကိဳဆိိုေနသည္။ ကၽြန္မလည္းၿပံဳးလိုက္သည္။ အႏိုင္ႏိုင္ၿပံဳးလိုက္ရေသာအၿပံဳးမွာ ေလွ်ာ့ရဲရဲျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ၏ေလွ်ာ့ရဲရဲအၿပံဳးကို သတိထားမိသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားေလသည္။ ဝင္းပခ်ဳိျမေနေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ား ေဖ်ာ့ေလွ်ာ့သြားကာ ခပ္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနသည္။
“ေဆးဆရာျဖစ္ရတာ မသက္သာပါဘူးရွင္” ဟု ေလးတြဲ႔တြဲ႔ညည္းတြားလ်က္ လမ္းမဘက္သို႔ လွည့္ကာ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ တိုက္ေရွ႕၌ ျဖတ္ေမာင္းသြားေနၾကေသာ ပုစြန္တံဆိပ္ ကားထဲမွ ခရီးသည္မ်ားသည္ ကၽြန္မ၏ “ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ေဆးတုိက္” ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးကို လွမ္းၾကည့္သြားၾကသည္။ ေနေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္လက္ေန၍ ကတၱရာလမ္းမႀကီး၏ ပူျပင္းေသာအရွိန္သည္။ မ်က္ႏွာသို႔ပင္ လာဟပ္ေလသည္။ ကိုသန္းေဆြမလာခင္ ေစာေစာက လူနာမ်ားကို အာေပါက္ေလာက္ေအာင္ ေျပာရေဟာရ သျဖင့္ စိတ္ပင္ပန္းသြားေသာကၽြန္မမွာ ျပင္းထန္ေသာေနရွိန္ေၾကာင့္ ပိုမိုၿငီိးစီလာကာ ေခါင္းထဲကပင္ အံုလာသည္။
“လူနာကုရတာအပန္းမႀကီးဘူး၊ ေျပာရတာေမာပါတယ္ရွင္….”
ကိုသန္းေဆြသည္ စားပြဲေပၚကေဆးပုလင္းကို ထိပ္မွေန၍လက္ျဖင့္ အသာကုိင္လွည့္လ်က္
“ဓာတ္မသိေသးလို႔ ေျပာရ ေဟာရတာပါ၊ ဓာတ္သိေတာ့လည္း သေဘာေပါက္သြားတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစကမသိဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ ကုေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဘာမတည့္ဘူး၊ တည့္တယ္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းနားလည္လာတယ္” ဟု သူ႔အသိကို ျပန္ေျပာျပေနသည္။ ေဆးပညာကိုလိုက္စား၍ ေဆးဆရာနယ္ပယ္ထဲသု႔ိ လူသိသူသိေရာက္လာသည္ႏွင့္ အလုပ္တိုက္တြင္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူနာမ်ဳိးစံုႏွင့္ေတြ႔ဆံုကာ ေဆးကုေပးေနရ၏။ အခ်ဳိ႕ေသာ လူနာမ်ားမွာ ေနာက္ေနာက္ကအစြဲကို ေတာ္႐ံုႏွင့္ မကၽြတ္ႏိုင္ၾက၍ ခံစားေနရသည့္ေဝဒနာ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ဖို႔ရာရွိပါလ်က္ ေႏွာင့္ေႏွးေနရေပသည္။ ကၽြန္မလက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေဝဒနာကို အစြဲကို အရင္ခၽြတ္ရသူခ်ည္း ေတြ႔ႀကံဳေနရေလသည္။ သူတို႔အနာကို ကိုယ့္အနာကဲ့သို႔ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ကင္းရန္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အေတာ္ႀကီးေျပာရသျဖင့္ ေဆးမကုခင္ သကၤာရွင္း ရျခင္းကို စိတ္ပင္ပန္းရသည္။ ကၽြန္မ၏ ေဆးပညာေဆာင္းပါးကို ေသြးေသာက္၊ ႐ႈမဝ မဂၢဇင္းမ်ားထဲတြင္ ဖတ္႐ႈရ၍ ေဆးကုလာၾကေသာသူမ်ားအနက္ ကာလ္တန္႐ုပ္ရွင္ရံုမွ လက္မွတ္ေရာင္းေသာ ကိုၿငိမ္းဆိုသူတစ္ေယာက္သည္ေျခမ်က္စိက ဒူးဆစ္အထိ ႏွင္းခူေရာဂါ ႀကီးစြဲကပ္လ်က္ အနာထ၍ ေရာင္ကိုင္းေနကာ လမ္းပင္ေကာင္းစြာမေလွ်ာက္ႏိုင္ရွာဘဲ ေျခေထာက္ကို ေထာ့က်ဳိးေထာ့က်ဳိးေလွ်ာက္ကာ တိုက္ထဲသို႔ ဝင္လာသည္။ ကၽြန္မက သူ႔ေျခေထာက္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီးေနာက္
“ ရွင့္ေရာဂါျမန္ျမန္ေပ်ာက္ခ်င္ရင္ ကၽြန္မစကားကို နားေထာင္မွေပ်ာက္မွာ” ဟုေျပာလိုက္ သည္။
“ ကၽြန္ေတာ္ မဂၢဇင္းထဲဖတ္ရတာနဲ႔ လာခဲ့တာပါ၊ နားေထာင္ပါ့မယ္” ဟု ေလးေလးစားစားရွိ ေသာဟန္ႏွင့္ဆုိသည္။
“ ရွင့္ေရာဂါက ႏြားသားစားမွေပ်ာက္မွာ”
ကိုၿငိမ္း၏မ်က္ႏွာသည္ လငပုပ္ဖမ္းသြားသလို ေမွာင္မည္းသြားသည္။ အညွီအေဟာက္စား လွ်င္ သည္အနာမ်ဳိးႏွင့္မတည့္ဟု ေလွနံဓားထစ္ စြဲထားေသာအယူအဆျဖင့္ ကၽြန္မကို မယံုသကၤာရွိေသာ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားျဖင့္လည္း ျပဴးၾကည့္ေနသည္။
“ ရွင့္အနာက ေရထိလို႔လဲမျဖစ္ဘူး၊ သံပုရာသီးလဲ ႏိုင္ႏိုင္ႀကီးစားေပးႏုိင္မွ ျဖစ္မွာ”
ကိုၿငိမ္းသည္ သိသိသာသာမ်က္ႏွာပ်က္သြားျပန္သည္။ ေျခသလံုးႀကီးတစ္ခုလံုး ကိုင္းေရာင္ကာ အရည္တစိုစိုျဖင့္ ငန္းမန္းထေနေသာ ႏွင္းခူႀကီးကို အနာ- အခ်ဥ္စားလွ်င္ ယင္းသည္ဟူေသာ အစြဲျဖင့္ သံပုရာႏိုင္ႏိုင္စားရမည္ဆိုျခင္းကုိလည္း ထိတ္လန္႔ပံုရွိေနသည္။
“ကၽြန္မေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္မွေဆးကုေပးခ်င္တယ္၊ ကၽြန္မေျပာတာလုပ္လို႔ ေရာဂါတိုးလာရင္ ကၽြန္မတရားခံေပါ့၊ ကၽြန္မေျပာတဲ့အတိုင္း မလုပ္ဘဲ ေဖာက္သြားလို႔ ေရာဂါတိုးတာေတာ့ ကၽြန္မတာဝန္မယူႏိုင္ပါဘူးရွင္ ကၽြန္မနဲ႔ကုဖု႔ိိ စိတ္ရွိပါသလား”
ကိုၿငိမ္းသည္ ေတြငိုင္လ်က္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ အားတံု႔အားနာ ၿပံဳးရယ္ကာ
“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာက္ခ်င္လို႔လာတာပါပဲ၊ ႏြားသားစားဖို႔ဆိုတာကေတာ့ အနာမ်ားပိုၿပီး ဆိုးလာမလားလို႔ပါဗ်ာ”
ဟုစိုးရိမ္မကင္းသံျဖင့္ ျပန္ေျပာေလသည္။
“ ကၽြန္မအခုေဆးကုေနတာ ေသတာ ရွင္တာကို ကုေပးေနတာမဟုတ္ပါဘူးရွင္၊ တည့္တာ မတည့္တာကို ကုေပးေနတာပါ၊ ႏွင္းခူေဝဒနာမ်ဳိးဟာ ႏြားသားစားရင္တည့္တယ္ ဆိုတဲ့အသိ၊ သညာအမွတ္နဲ႔ ကုသတာလည္းမဟုတ္ပါဘူး၊ ႏွွင္းခူေဝဒနာသည္ကိုၿငိမ္းနဲ႔ ႏြားသားနဲ႔ တည့္တယ္ဆိုတဲ့ အသိပညာနဲ႔သာ ကုတာပါ၊ ရွင္ႏြားသားစာမယ္ဆိုရင္ အနာမတိုးဘဲ ေပ်ာက္ရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မရဲရဲႀကီး အာမခံပါတယ္”
လူနာကို နားဝင္ေလာက္ေအာင္ သကၤာရွင္း၍ေသာ္၎၊ အာမခံ၍ေသာ္၎၊ ကုသရျခင္းမွာ သူ႔အနာေပ်ာက္ကင္းခ်င္လွသည့္ ေမတၱာစိတ္ေရွ႕႐ႈခ်က္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။
ေျခေထာက္မွ ေကာင္းေကာင္းမေထာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိုက္ခဲနာက်င္ေနေသာ ေဝဒနာႀကီးကို လွ်င္ျမန္စြာေပ်ာက္ကင္းေစခ်င္ေသာ ေဇာျဖင့္ အေတာ္ေမာေလာက္ေအာင္ ရွင္းလင္းေျပာျပႏိုင္ေတာ့မွသာ ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ပါမည္ဟု အေျဖေလသည္။
စားပြဲေပၚမွ စာေရးစကၠဴဆြဲ၍ “ ကိုၿငိမ္းလိုက္နာရန္၊ ဤစာရြက္ထဲမပါသည္ကို မစားရန္၊ မလုပ္ရန္ အထူးသတိျပဳပါ” ဟူ၍ေရးလိုက္သည္။
ကိုၿငိမ္းသည္ စာရြက္ေပၚတြင္ ကၽြန္မေရးေနေသာစာလံုးမ်ားကို မ်က္ျခည္မျပတ္ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေနသည္။
ႏြားႏို႔စစ္စစ္(မ်က္စိအျမင္) အစိမ္းေသာက္ရန္၊ ထိက႐ုန္း၊ အုန္းရည္၊ ေရႊဖ႐ံုသီး၊ ထန္းလ်က္၊ ႐ုန္းပတီသီး၊ ေကာက္ညွင္း၊ ဆီထမင္း၊ ရမ္းသီး၊ စားေတာ္ပဲ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ဒူးရင္းသီး၊ ေၾကာင္ရွာသီး၊ ၾသဇာသီး၊ သံုပုရာသီး၊ နာနတ္သီး၊ တညင္းသီး၊ ဆီးသီး၊ နံနံပင္၊ ႏြားသား၊ ဆိတ္သား၊ မန္က်ည္းသီး၊ ငါးျမင္းရင္း၊ ငါးစင္႐ိုင္း၊ ပုစြန္၊ ငါးပုဏၰား။
ကိုၿငိမ္းႏွင့္ တည့္သည့္အစာမ်ားကို ဤသို႔ေရးေနစဥ္ ကိုၿငိမ္းလွမ္းဖတ္ၾကည့္ေနရာက အနာႂကြလာေအာင္ ေပးတဲ့အစာေတြလားဟု ျဖတ္ေမးလိုက္သည္။
“ ရွင္ ကၽြန္မဆီ အနာလာကုတာ သက္သာေအာင္၊ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ လာကုတာမဟုတ္ ဘူးလား၊ အနာကို ႂကြေအာင္လုပ္ေပးရတယ္လို႔ ကၽြန္မသင္ယူတဲ့ ေဆးပညာမွာမရွိပါဘူး၊ အနာကို မႂကြေအာင္၊ ေပ်ာက္ေအာင္သာ လုပ္ေပးပါတယ္၊ အခုေပးတဲ့အစာေတြက ႂကြေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ အစာေတြမဟုတ္ပါဘူး၊ မႂကြႏိုင္ေအာင္ ေပးတဲ့အစာေတြပါ”
ကၽြန္မေျပာသည့္စကားမ်ားသည္ သူ႔နားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနသည္။ သည္အစာေတြစားခဲ့လ်င္ အနာႀကီးႂကြတက္လာေတာ့မွာပဲဟု ေတြထင္ေနပံုလည္းရွိသည္။ ကၽြန္မက ဆက္လက္၍ ေရးသားျပန္သည္။ သူကလည္း ဆက္လက္၍ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ျပန္သည္။
ေရေအး- ေရစိမ္းမခ်ဳိးရ၊ ေရေႏြးခ်ဳိးရမည္။ ေလစိမ္းတိုက္ မ်ားမ်ားခံပါ၊ မီးခဲတြင္ င႐ုတ္ေကာင္း၊ နဲ႔သာျဖဴထည့္၍ အခုိးကို ႏွာေခါင္းႏွင့္႐ွဴပါ၊ ပါးစပ္ထဲမဝင္ေစႏွင့္။ တစ္ေန႔သံုးႀကိမ္ ေဆးမႈန္႔ႏွင့္ အနာကို ကြမ္းရြက္ႏွင့္ နာနာတိုက္ပါ။ ေဆးရည္တစ္ေန႔ သံုးႀကိမ္ေသာက္ပါ။
“ ရွင္နဲ႔ ဒီစာရြက္ထဲပါတာေတြနဲ႔သာ တည့္ပါတယ္၊ အတည့္ဆံုးကေတာ့ ႏြားသားပဲမ်ားမ်ားစား ပါ၊ ႏြားသားမရမွ ဒီစာရြက္ထဲပါတာေတြ လြယ္ရာလွည့္စားသြားပါ၊ ဒီစာရြက္ထဲမပါတာကိုေတာ့ ဘာတခုမွ မစားပါနဲ႔”
ကိုၿငိမ္း၏အကဲကိုခတ္ကာ ဤမွ်ေလာက္ေျပာလိုက္႐ံုျဖင့္ သည္အတိုင္းလိုက္နာဝ့ံမည့္သူ မဟုတ္မွန္းသိ၍ သည္အတိုင္းလုပ္ရဲရန္ ဘာေၾကာင့္ ႏြားသားႏွင့္ တည့္သည္ကို အာေျခာက္ ေအာင္ရွင္းေျပာျပရေလသည္။
ကၽြန္မကုသနည္းကား အမွန္စင္စစ္ အနာေပ်ာက္႐ံုသာမဟုတ္ပဲ သူ႔အတြက္ က်န္းမာေရး မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးလိုက္ျခင္းလည္း မည္ေလသည္။
ထိုထက္တဆင့္တက္၍ ဘာေၾကာင့္ ဒီအစာေတြ တည့္ရသနည္းဟု ႀကံဆမည္ဆိုပါလွ်င္ ပညာ၏အစကိုပင္ရႏိုင္ကာ က်န္းမာေရးလက္ကိုင္ ရသြားေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မေပးေသာ ဓာတ္စာမ်ားမွာ ခုႏွစ္ခု-စား၊ ရွစ္ခု-စား၊ လႏွင့္ ရာသီႏွင့္ ေပးေသာ ဓာတ္စာမ်ဳိးမဟုတ္ေပ။ ကိုၿငိမ္းတသက္လံုး ဤစာရြက္ထဲပါသည္ကိုသာ စားေနပါက အျခားေဝဒနာ စြဲကပ္ဖို႔မဆိုထားႏွင့္ ေခါင္းပင္ကိုက္ခဲလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။
၎အစာမ်ားႏွင့္ တည့္သည္၊ မတည့္သည္ကိုလည္း သူ၏ခႏၶာကိုယ္က သက္ေသခံရေပလိမ့္ မည္။
ေဝဒနာသည္မ်ားအား ခႏၶာငါးပါးမွစ၍ တည့္သည့္အစာႏွင့္ ေကၽြးကုသျခင္း၊ တည့္သည့္အသံႏွင့္ ကုေပးျခင္း၊ တည့္သည့္အနံ႔ႏွင့္ ကုေပးျခင္း၊ တည့္သည့္အထိိအေတြ႔ႏွင့္ ကုေပးျခင္းစသည့္ ဓာတ္သေဘာမွာ က်မေျပာ၍ တည့္သည့္ဓာတ္မဟုတ္ပဲ ကိုယ္တိုင္သိ ျဖစ္ေပမည္။ မတည့္သည့္ဓာတ္မ်ားကိိုလည္း ကိုယ္တိုင္ မိမိႏွင့္မတည့္မွန္း သိရေပမည္။
ကိုၿငိမ္း ေဆးယူျပန္သြားၿပီးေနာက္ က်မစိတ္ထဲ ထင့္ေနသည္။ က်မေပးလိုက္ေသာ ဓာတ္စာေဆးဝါးမ်ားႏွွင့္ သူ႔အနာႏွင့္ တည့္ပါမလားဟု ထင့္ရပံုမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသီီးကို စားမွ စားပါ့မလားဟု ထင့္ေနမိသည္။
ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာလွ်င္ ကိုၿငိမ္းေပါက္လာေလ၏။ တိုက္ထဲမဝင္ခင္ သူ႔ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္မွန္း သိလိုက္သည္။ ဖ်က္လတ္ သြက္လက္စြာ တိုက္ထဲသို႔ဝင္လာ ၿပီးေနာက္ “ အမ်ာႀကီးသက္သာသြားၿပီ” ဟု ၿပံဳးရႊင္စြာ ေျပာရင္း က်မ စားပြဲေရွ႕ ကုလားထိုင္တြင္ ဝင္၍ထုိင္သည္။
“ရွင္ႏြားသားစားေတာ့ အနာႂကြေသးလား”
က်မက ေျပာၿပီးၿပံဳးေနသည္။ သူ၏တက္ႂကြရႊင္လန္းအားရေနေသာ မူယာဟန္ပန္ကိုၾကည့္ လ်က္ အားရပါးရၿပံဳးေနမိသည္။
“ပထမေတာ့ ေၾကာက္ေနေသးတယ္ဗ်၊ ေျပာတာေတြ မလုပ္ဝံ့ေသဘူး၊ ေနာက္မွ ဘယ့္ႏွယ္ရွိရွိ ဒီေလာက္အာမခံထားတာ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ေန႔တိုင္းႏြားသားနဲ႔ သံပုရာသီးခ်ည္း စားတာပဲ၊ အနာမႂကြပါဘူး၊ ေျခေထာက္ေတာ့ ေပ်ာက္ကာနီးသေလာက္ ရွိိပါၿပီ၊ ေဆးကုန္လို႔ လာယူတာပါ”
ကိုၿငိမ္း၏ ႏွင္းခူအနာႀကီး ေပ်ာက္ကင္းသြားၿပီးေနာက္ စာရင္းစစ္ ဦိးဟင္ေဝး ဆုိေသာ ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ကို ကိုၿငိမ္းကတစ္ဆင့္ ညႊန္လိုက္သည္။
လက္ေကာက္ဝတ္ကေန၍ တံေတာင္ဆစ္အထိ ရြံရွာဖြယ္အလိလိစုိရႊဲေနေသာ ႏွင္းခူအနာႀကီးႏွင့္ ေရာက္လာေလသည္။
ႏြားသားႏွွင့္ သံပုရာသီးေကၽြးလွ်င္ ရဲရဲသာစားရန္ ကိုၿငိမ္းက မွာလိုက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပသည္။ က်မက သူ႔ရဲ႕အနာကိုၾကည့္ရႈၿပီး …
“ ဦိးရဲ႕အနာက ႏြားသားနဲ႔ သံပုရာသီး မတည့္ပါဘူး၊ အနာခ်င္းတူေပမဲ့ လူခ်င္းမတူၾကပါဘူး၊ တဦးနဲ႔ တည့္လို႔ တဦးနဲ႔ မတည့္ပါဘူး၊ ကိုၿငိမ္းအနာက ေရထိိလို႔မရဘူး။ ဦးအနာက ေရစိမ္ၿပီး ကုရမွာပါ။ ဦိးကေတာ့ ငါးသေလာက္၊ လိပ္ဥစားမွေပ်ာက္မွာပါ”
ကုိၿငိမ္းကဲ့သို႔ပင္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္သြားျပန္၍ က်မေျပာသည့္အတိုင္းလုပ္လွ်င္ ျမန္ျမန္ ေပ်ာက္ကင္းသြားမည္ကို မေမာမပန္း သကၤာရွင္း ေျပာရျပန္ေလသည္။ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသီးစား၍ တဦးေပ်ာက္တာ ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့၍ က်မ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသးေကၽြးလွ်င္ စားဝံ့ပံုရွိသည္။
ငါးသေလာက္၊ လိပ္ဥ ဆိုလိုက္၍ တြန္႔သြားေလသည္။ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသီးစား၍ တဦးေပ်ာက္တာျမင္ၿပီး လိုက္စားမည္ဆိုပါက အနာႂကြကာ လက္ကအသားေတြ ေႂကြက်ဖို႔ရာ ရွိေလသည္။ သူ႔ကုိ ငါးသေလာက္ႏွင့္ လိပ္ဥေႂကြးၿပီး အနာႂကြေအာင္လုပ္ကုတာဟု ထင္မွတ္ေနျပန္၍ အနာႂကြေအာင္ ေပးတာမဟုတ္ဘဲ အနာမႂကြေအာင္ ႏွိမ္ကုျခင္း ျဖစ္သည္ ကုိ သေဘာေပါက္ေအာင္ အေတာ္ သကၤာရွင္းေျပာရသည္။
ေဝဒနာသည္တို႔အား အနာကုရတာ ဒါေလာက္မခက္လွဘဲ ေနာက္ေနာက္ကစြဲထားသည့္ အစြဲကို ခၽြတ္ရသည့္အတတ္က ပိိုခက္ေနသျဖင့္ က်မ၏ အခက္အခဲမ်ားကို ကိုသန္းေဆြအား ညည္းညဴေျပာမိျခင္း ျဖစ္သည္။
“က်မအခက္ဆံုးက ေဝဒနာသည္ကို ေကာက္ညွင္းေကၽြးကုတာနဲ႔ ေရစိမ္၊ ေရေလာင္းကုတဲ့ ဓာတ္ကို ႐ုတ္တရက္လူေတြလက္ခံဖို႔ အခက္ဆံုးျဖစ္ေနတယ္”
ကိုသန္းေဆြသည္ သူ၏ေရာဂါေဝဒနာကုိ ဆရာႀကီးဓာတ္နည္းျဖင့္ ကုသေနသျဖင့္ ဓာတ္သေဘာကို တီးမိေခါက္မိရွိေနသည္။ သူသည္ ၿငိမ္သက္လွ်က္ေနရာမွ တစံုတရာကုိ စဥ္းစားမိဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးရယ္လိုက္သည္။
“က်ေနာ့ကို ေဒၚခင္စု(ခင္ႏွင္းယု) ကေျပာဘူးတယ္ဗ်၊ သူမ်ားေတြေကာက္ညွင္းေပါင္းစားရင္ ဝမ္းခ်ဳပ္တယ္ဆိုေပမဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အရာရွိႀကီးတဦိးကေတာ့ ဝမ္းခ်ဳပ္ရင္ ဝမ္းႏႈတ္ေဆးမစားဘူး၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္းခိုင္းၿပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္းအၿမဲစားတယ္၊ အဆန္းဘဲလို႔ေျပာဖူးတယ္”
က်မက ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ အဓိပၸါယ္သက္ဝင္ေသာ ေမးခြန္းလကၡဏာဟန္ေပၚသြား႐ံုသာ ရိွေသး ကိုသန္းေဆြက ဆက္လက္၍ က်မေမးမည့္ အေမးကုိႀကိဳေျဖလုိက္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီဓာတ္သေဘာရိပ္မိမွ သူနဲ႔ေကာက္ညင္းေပါင္း တည့္လို႔သာဆိုတာ သက္ေသခံရေတာ့တယ္”
က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ ကုိယ္ၿငိမ္သက္ေနၾကျပန္သည္။ ကိုသန္းေဆြ ဘာေတြးမည္ကို မသိႏိုင္ေသာ္လည္း က်မမွာမူ ေဆးပညာသင္စဥ္က ဆရာႀကီးဆံုးမ ျပသေသာ အခ်က္ကို ဒက္ကနဲေတြးမိသည္။
ဆရာႀကီးသည္ အေတၳာ အကၡရာ သညာေတာ အစရွိေသာ ပါ႒ိကို ပထမ ရြတ္ျပကာ အနက္ကို ရွင္းေျပာျပသည္။
ဆရာႀကီး ရွင္းျပဖူးေသာ ပါဠိအနက္ကို ျပန္ေတြးကာ အကၡရာဟူ၍၎၊ ဝဏၰဟူ၍၎၊ စမ ဟူ၍၎ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အသံုးအားျဖင့္ ခြဲျခား၍ ေခၚပညတ္ျခင္း ျဖစ္ပံုေတြကို ေတြးဆင္ျခင္မိသည္။
သရရွစ္လံုး၊ ဗ်ည္းသံုးဆယ့္သံုးလံုးကိုေပါင္းပါက ဝဏၰ ေလးဆယ့္တလံုးေခၚေလသည္။ သုတ္သံုးက်မ္း၊ ဝိနည္း ငါးက်မ္း၊ အဘိဓမၼာ ခုႏွစ္က်မ္း၊ ၎ သံုးမ်ဳိးကို ပိဋကတ္သံုးပံုဟူ၍ ျပန္ပညတ္၏။
၎ပိဋကတ္သံုးပံုကုိ ေလးဆယ့္တလံုးေသာ ဝဏၰမွ ပို၍မေရးသားႏိုင္ေခ်။ ေရးသားေသာ အကၡရာမ်ား မပ်က္ မွန္ကန္ေအာင္ေရးႏုိင္ပါမွ ပါဠိမွန္ေပသည္။ ပါဠိမွန္မွ အနက္မွန္ေပမည္။ အနက္မွန္မွ အဓိပၸါယ္မွန္ေပသည္။ အဓိပၸါယ္မွန္မွ အက်င့္မွန္ေပသည္။
အကၡရာမွားလွ်င္ ပါဠိမွားေလသည္။ ပါဠိမွားလွ်င္ အနက္မွားကာ၊ အနက္မွားလွ်င္ အဓိပၸါယ္မွားလွ်က္ အဓိပၸါယ္မွားက အက်င့္မွားေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အကၡရေကာသလႅဉာဏ္ကို ဦးစြာၿပီးေစအပ္၏ဟု သဒၵါႀကီးသႏၶိပထမပိုင္းတြင္ ဆိုထားေပသည္။
ဥပမာ- ကိုဋ္ ဟူေသာအကၡရာေရးနည္းမ်ဳိးကား ရွင္ဘုရင္ မကိိုဋ္သာလွ်င္ ေရးႏိုင္ေပသည္။ ေၾကာင္ကိုက္သည္ဆိုရာ၌ ထိုအကၡရာကို မေရးသားႏိုင္ေပ။ အကၡရာအထားအသိုလြဲလွ်င္ အဓိပၸါယ္လြဲရေပလိမ့္မည္။ အဓိပၸါယ္လြဲပါက အယူအဆအားလံုး လြဲသြားဖြယ္ရာရွိေပသည္။
“ အကၡရာေတြကို အကၡရာသိရံုနဲ႔ မၿပီးေသးဘူး၊ အသံထြက္ကို နားလည္သိရိွထားရေသး တယ္၊ ဥပမာ လူအမ်ားသီလေဆာက္တည္တဲ့အခါ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိကို ဆိုတတ္ရံုနဲ႔ ၿပီးေသာ္လည္း သာမေဏက်ေတာ့ ဆိုတတ္ရံုနဲ႔မၿပီးဘူး၊ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာႏွင့္တကြ သာမေဏပါ ႏႈတ္ခမ္းက ထြက္ရမည့္အသံ၊ သြားကထြက္ရမည့္အသံ၊ လွ်ာဖ်ားက ထြက္ရမည့္အသံ၊ အာေခါင္က ထြက္ရမည့္အသံ ႏႈတ္ခမ္းအဖြင့္အပိတ္ သိပ္အေရးႀကီးတယ္၊ သည္အကၡရာ အေရးႀကီးသလို ေလာကီပညာဘက္မွာလည္း စမ အေရးႀကီးတယ္”
ဆရာႀကီး အမိန္႔ရွိိဘူးသည့္အတိုင္းစမ အကၡရာအေရးႀကီိးေၾကာင္း ေတြးမိေပသည္။
စမ အကၡရာမသိပါက ကိုယ္ဟာကိုယ္မွားေနတာ ေတြ႔ရျပန္ေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္မွားေနမွန္း မသိေပ။ ကိုယ့္ဟာကို္ယ္ မွန္ေနတာ ေတြ႔ျပန္ေသာ္လည္း ဘာ့ေၾကာင့္မွန္ေနမွန္း မသိေပ
စမ ကုိသိမွ အေျဖကိို သိေပလိမ့္မည္။
အခ်ိဳ႔ ဓာတ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ေကာက္ညွင္းစားပံုမွာ လမ္းမွန္ေနသျဖင့္ ဘာေၾကာင့္မွန္ေနမွန္းသိဖို႔ အေရးႀကီးေပသည္။
တဦးေကာက္ညွင္းစားပံု လမ္းမွန္ေသာ္လည္း ေနာက္တဦးဝင္စားပါက မုခ် ေဆးမျဖစ္ဘဲ ေဘးျဖစ္လိမ့္မည္။ ဘာေၾကာင့္ မတည့္မွန္းကိုလည္း သိအပ္လွေပသည္။ နံနက္တိုင္း ထန္းညက္သံုးခဲစားကာ ေရတဝေသာက္လွ်က္ ေကာက္ညွင္းသာ အၿမဲစားေနပါက ဆရာေခၚရေသာ ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။
ထန္းညက္ကား ေတေဇာျဖစ္ေသာ္လည္း ႐ိုး႐ိုးေတေဇာမဟုတ္၊ နဝင္းေတေဇာျဖစ္ေပသည္။ ထန္းကား-၁၀၊ ညက္ကား-၈၊ ၎ ၁၈ကို ၉-ႏွင့္စားလွ်င္ အႂကြင္းမရွိသျဖင့္ နဝင္းေတေဇာေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ဤကား ဦးႏု၏ စမ အက်ဳိးျဖစ္ေလသည္။ စမ ဆိုသည္မွာ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းကိို ရွင္းခဲ့ၿပီးေလၿပီ။
စမ မွာ လွ်ာကခံစားေသာ စမ၊ ကိိုယ္ကခံစားေသာ စမ ဟူ၍ စမ ငါးမ်ဳိးကို အတိအက်မသိ၍ မ်က္စိလည္ေနပါက အႏၱ ပုထုဇဥ္ေခၚေပမည္။
၎ စမ ငါးမ်ဳိးကို ေလာကုတၱရာနည္းႏွင့္ ခႏၱာငါးပါးဟု ေခၚေပသည္။ ေလာကီနည္းႏွင့္ ေလာကုတၱရာနည္းႏွင့္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အတိိအက်ခံစားတာေတြကိို သိပါမွ ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေပေတာ့မည္။
“အဂၤလိပ္စာေတြ ကုန္းသင္ၿပီး ျမန္မာရဲ႕ အကၡရာစာေပ စမသေဘာနားလည္တဲ့သူမ်ားကုိ သည္ပညာနဲ႔ ေဆးကုနည္းသင္ျပဖို႔ဟာ မလြယ္လွဘူးရွင္”
က်မလည္း စမသေဘာကိို အက်ယ္တဝင့္ ျပန္လည္ေတြးေတာေနရာမွ ေနာက္ဆံုးနိဂံုးခ်ဳပ္ ေျပာလိုက္သျဖင့္ ကိုသန္းေဆြသည္ၿပံဳးကာ “ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ လူေတြလက္ခံမွာပါပဲဗ်ာ၊ ဒီပညာျပန္႔ပြားရင္ ေဆးဖိုးအကုန္သက္သာၿပီး ကိုယ့္က်န္းမာေရး ကိုယ္ပိုင္သြားၾကမွာပဲ” ဟု စိတ္ေရာကိိုယ္ပါ ေထာက္ခံေျပာဆုိသြားေပသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုၿငိမ္းကို ေနဂိုဏ္း အဂၤါနာမ္ (စ၊ ဆ၊ စ်၊ ဇ၊ ည) အသံထြက္ကိုယူျခင္းျဖစ္သည္။
Thursday, April 30, 2009
၀ိပႆနာ....(မသက္သက္လြင္)
ဟႏၵ ဒါနိဘိကၡေ၀၊ အာမႏၱယာမိေ၀ါ၊
သယဓမၼာသခၤါရာ၊ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
ရုပ္နာမ္ဓမၼ၊ ခႏၶာငါးပါးတည္းဟူေသာ ျပဳျပင္၍ေပၚေပါက္လာရေသာ သခၤါရ တရားတို႔သည္ ကုန္ျခင္း၊ ဆံုးျခင္း၊ ပ်က္ျပဳန္းျခင္းသာ ရွိၾက၏။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့ေသာသတိျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ၾကကုန္။
နညၾတေဗာဇၩာတပသာ၊ နညႀတိၿႏၵိယသံ၀ရာ
နညၾတ သဗၶနိႆဂၢါ၊ ေသာတနတၳိပႆဓိ ပါဏိနံ၊
၀ိပႆနာ အလုပ္တည္းဟူေသာ မဂၢင္အက်င့္၊ ေဗာဇၩင္ အက်င့္ကို ၾကဥ္ထား၍ လည္းေကာင္း၊ အိေျႏၵေစာင့္ေရွာက္ျခင္းတည္းဟူေသာ သိီလအလုပ္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း၊ ကိေလသာတို႔၏ ကုန္ရာ နိဗၺန္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း သတၱ၀ါတို႔အား ခ်မ္းသာျခင္းကို ငါဘုရားမျမင္ေခ်၊
ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားရွင္
ဤစာစုသည္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္နည္း အေၾကာင္း ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ အက်င့္ျမတ္သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္တြင္ အဓိကက်ေသာ အားကိုးအားထားရာ၊ ျမတ္စြာဘုရား အခ်ီးမြမ္းဆံုးေသာအလုပ္၊ တရားစစ္ တရားမွန္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မိမိသိျမင္သကဲ့သို႔ လူအမ်ားသိေစလိုေသာ ကြယ္လြန္သူ၏ ေစတနာဆႏၵ၊ ကိုယ္ေတြ႔ဗုဒၶ၀ါဒ အႏွစ္သာရကို ေ၀ငွလိုေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္က ပဓာန ျဖစ္ပါသည္။
အထက္ပါ အမွာစကားမ်ားကို မသက္သက္လြင္၏ အသုဘအခမ္းအနားတြင္ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ က်န္ရင့္သူ မကဒတ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ သူမ၏ တျခားမိတ္ေဆြမ်ားက သူမွာမွာၾကားခဲ့ေသာ ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းကို သူမ၏ကုသိုလ္အျဖစ္ စာအုပ္ငယ္ေလးအျဖစ္ ထုတ္ေ၀လွဴဒါန္းေပးရာ၌ စာအုပ္အဖံုးတြင္ အမွာစာအျဖစ္ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
မသက္သက္လြင္သည္ ABSDF တပ္ရင္း (၆၀၁) မွ တပ္ဖြဲ႔၀င္ ရဲေမတဦးျဖစ္ၿပီး ABSDF ဒုတိယအႀကိမ္ ညီလာခံ၌ ပထမဦးဆံုး အမ်ိဳးသမီး ဗဟိုေကာ္မီတီ၀င္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္ခံခဲ့သည့္ မကဒတအမ်ိဳးသမီး တပ္ဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ျပည္တြင္း၊ နယ္စပ္၊ ျပည္ပ စသည့္ ေနရာမ်ားအားလံုးတြင္ မကဒတ၏ တာ၀န္ကို က်ယ္ျပန္႔စြာ အမ်ိဳးသားမ်ားတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ၂၀၀၃ ခု ဧၿပီလ ၇ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ မိႏွစ္ ၅၀ ၌ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ St. Joseph’s Hospital, Auburn တြင္ အစာအိမ္ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ဘ၀တပါးသို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့ပါသည္။ ေအာက္ပါစာစုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ သူမ၏ အမွာစာျဖစ္ပါသည္။
၀ိပႆနာ
၂၀၀၁ ဒီဇင္ဘာကုန္တုန္းက အစာအိမ္ထဲမွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနၿပီဆိုလို႔ အစာအိမ္ရဲ့ ေလးပံုသံုးပံုကို ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ ၀က္(စ္)မိ ေဆးရံုမွာ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုမွာ ကိုးရက္ေလာက္ေနၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ရာေတြ က်က္တာနဲ႔ ျပန္ဆင္းခဲ့ရတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ လူက နားေနဖို႔ အခ်ိန္ကို သတိမရပဲ အင္တာနက္ေတြမွာ အစာအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြ ေလွ်ာက္ရွာဖတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္လို အေျခအေနမ်ိဳး ကုလို႔မရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ခံတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ပိုၿပီးမ်ားမ်ား ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဖတ္သြားေလ ေၾကာက္တာေတြ ပိုတိုးလာေလ ျဖစ္ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ လူဟာ ေတာ္ေတာ္ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကေလးေတြအေဖက ဒါကို နားလည္ခဲ့ပံု မရဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ေဆးရံုတက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုဆင္းေတာ့လည္း စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ အိမ္မွာ ဒီလိုပဲ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ေနတာ အျမဲတမ္းပါပဲ။ ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တေယာက္ထဲပဲ စီမံကိန္းေတြဆြဲ တေယာက္ထဲပဲ ရင္ဆိုင္ရင္းနဲ႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေမလထဲမွာ ကင္ဆာအတြက္ ဓါတ္ကင္ကုတာေတြ၊ ေဆးထိုးတာေတြ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုေနလာရင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ ဆက္တက္ႏိုင္ေအာင္လည္း လိုအပ္တဲ့ သင္တန္းတိုေတြ ေျပးတက္ေနခဲ့တယ္။
ပိုၿပီးျဖတ္သန္းလာေလ ကင္ဆာေရာဂါရဲ့ မေရရာမႈေတြကို ပိုၿပီးနားလည္လာေလေလ ျဖစ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်တဲ့အခါေတြ ျဖစ္တဲ့အအႀကိမ္လည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာအုပ္ေတြ အမ်ားစုမွာလည္း ကင္ဆာသမားေတြအတြက္ တရားထိုင္တာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္လို႔ ေရးသားထားၾကတာ ပါေပမယ့္ တရားထိုင္ဖို႔ ကိစၥကို စိတ္ကူးနျ႔ေတာင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဗမာျပည္က အစ္အႀကီးဆံုးနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ဗမာေဆးတခ်ိဳ႔ကို ၀ယ္စားတာေလာက္ပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္။ အဓိက ဗမာျပည္က အစ္မႀကီးကို တိုင္ပင္ စီမံကိန္းခ် ျဖစ္တာကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ကုလို႔ မရႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေစာေစာစီးစီး ေသသြားမယ္ဆိုရင္ သမီးေတြကို အစ္မႀကီးနဲ႔ ျပန္ထားမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ရင္း ဗမာျပည္မွာ အိမ္ကေလးတလံုး ႀကိဳေဆာက္ထားဖို႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အစ္မႀကီး သေဘာတူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကေလးေတြကို က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး ပိုစိတ္ခ်လံုျခံဳရတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ားမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစခ်င္တယ္။
ကိုယ္ကလည္း လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြ ဗမာဇာတိေပ်ာက္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သိပ္စိုးရိမ္မိတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္စဥ္းစားခ်က္ေတြ ေ၀၀ါးလို႔ ေနသလိုပါပဲ။ တိုင္ပင္ရမည့္သူကလည္း မရွိ၊ အတြင္းက်က် ထုတ္ေျပာရမည့္ သူကလည္းမရွိဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ အျမဲလို ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ့ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ေတြ ပိုၿပီးဆိုးရြားလာေနသလိုပါပဲ။ ႏို၀င္ဘာလက်ေတာ့ ကိုယ့္ေရာဂါ အေျခအေနေၾကာင့္ ရထားတဲ့ အစိုးရ ပင္စင္စား အိမ္ရာေလးတခုမွာ ေရႊ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ အဆိုးထဲက အေကာင္းထြက္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲေလ၊ ရတဲ့အိမ္ေလးက အိပ္ခန္း သံုးခန္းနဲ႔ ရပ္ကြက္သန္႔သန္႔တခုမွာ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ အိမ္ေလးကို ရခဲ့တယ္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းအတြက္လည္း အဆင္ေျပတယ္။
အိမ္ေျပာင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ လူက ေနရထိုင္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ အစာစားၿပီးရင္လည္း အန္တယ္၊ လူက၀မ္းလည္းခ်ဳပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ရက္လည္း နီးၿပီမို႔ ေပၿပီးေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ သြားေတြ႔တဲ့ ရက္မွာ ကင္ဆာ ျပန္ျဖစ္လာေနတဲ့ လကၡဏာ ေပၚလာေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ ေဆးရံုက အူလမ္းေၾကာင္း ျပန္ခ်ဲ့ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ ကုသဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ အစာအိမ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ခြဲရျပန္တယ္။ လူဟာ အရင္တုန္းကထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္တည္ရာမရ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ ခြဲစိတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ကမၻာပ်က္တဲ့ အလားပါပဲ ကင္ဆာ ခြဲထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ေနာက္သံုးလေလာက္ပဲ အသက္ဆက္ရွင္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ ပထမဆံုး သတိရလိုက္တာကေတာ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးပါပဲ။ ဘုရား၊ ဘုရာ၊ ဘုရားလို႔ ႏႈတ္က တမိလိုက္တယ္။ သမီးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ ထားခဲ့ရမလဲ၊ ဗမာျပည္ျပန္ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မီပါ့မလား၊ ဘယ္သူက ျပန္ပို႔ေပးမွာလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ပို႔မွာလဲ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး အဲဒီလို ပူေနရင္းက ရွမ္းေလးဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေဆးရံုကိုလာလည္တယ္။ သူက ဒီလုိပဲ ေဆးရံုက ေျခာက္လပဲလို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ ေရာဂါရွင္တေယာက္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ေနသြားဖူးတယ္၊ အဲဒီလိုပဲ ေလးလပဲခံမယ္ဆိုတဲ့ အဖြားႀကီးတေယာက္ အခုထက္ထိ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ အားေပးစကားေတြ လာေျပာေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတခု ျပန္ျမင္လာသလိုပဲ။ ကိုရွမ္းေလးက ထပ္ေျပာျပတယ္ အဲဒီလူေတြ အားလံုးက (Meditation) တရားထိုင္တာေတြ လုပ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုက ႏွစ္ပတ္ၾကာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း ၀ိုင္းအံုေရာက္လာၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာအလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ တရားေခြေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ေပးဖတ္တယ္၊ လူငယ္ဘ၀တုန္းက ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အဆီအႏွစ္ေတြ ေလ့လာတယ္၊ ဖတ္ရႈလက္ခံခဲ့တယ္။ သိပ္ႏွစ္သက္သေဘာက်ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ေတြ႔က်တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တဦး ျဖစ္ရျခင္းကို ကံေကာင္းတယ္လို႔ အျမဲယံုၾကည္ေက်နပ္ခဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို ေရေရရာရာ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။အခုေတာ့ လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ေနာက္က်တယ္၊ ေစာတယ္ဆိုတာ မရွိေပမယ့္ ထင္သေလာက္ေတာ့ ခရီးမေပါက္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္မွာ ပူပင္ရတဲ့ ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္။ သားမီး သံေယာဇဥ္၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြ တိကနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္လို႔ ရေလာက္ေအာင္လည္း ပါရမီအခံ ရွိခဲ့သူ မဟုတ္ျပန္ဘူး။
ေဆးရံုျပန္ဆင္းလာၿပီ ဆိုေပမယ့္ အစာစားတဲ့ကိစၥက ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ဟာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ဗမာေဆးေသာက္၊ ကခ်င္ေဆးေသာက္၊ တရုတ္ေဆးေသာက္နဲ႔ ယံုၾကည္ရာ ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ေန ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အျမင့္ႀကီးကေတာ့ သိပ္မထားေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘ၀ သက္တမ္းေလးမွာ ဆန္႔ႏိုင္သေလာက္ ဆန္႔ၿပီး သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွာေဖြေနတုန္းပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ အလယ္ပိုင္းေလာက္က စၿပီး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္ၾကား ျပန္ေျပးခဲ့ရျပန္တယ္။ ေဆးရံ႔ု ျပန္မသြားရခင္ ဒီႏွစ္ NSW တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရတယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ရလာခဲ့တာလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေျခအေနမွန္ကို သိေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥအေပၚမွာ တာရွည္ႀကီး စဥ္းစားမေနျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ သမီးေတြအတြက္ ဗမာလို စာမ်က္ႏွာ ငါးမ်က္ႏွာပါတဲ့ စာတေစာင္ေရးျဖစ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ဗမာလိုေနဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အေျခခံက်က် အဆီအႏွစ္က်က် နားလည္ၾကဖို႔နဲ႔ ဗုဒၶရဲ့ အဆံုးအမအတိုင္း လူ႔ဘ၀မွာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနသြားေစလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။ ေဆးရံုက ျပန္ဆင္းလာတယ္ အစားမေျပာနဲ႔ ေရေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ပဲ အန္တယ္။ အိမ္မွာေရာ ေဆးရံုမွာပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ ၾကြလာၿပီးေတာ့ ပရိတ္တရားမ်ား ေဟာၾကားေပးၾကပါတယ္။ သြန္သင္ဆံုးမမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ မက်န္းမာစဥ္အတြင္းမွာ တရားမွတ္ၿပီး ေနထိုင္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးလို႔ သင္ၾကား ျပသေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
ေဆးရံုက ဆင္းလာခဲ့ျပန္တယ္၊ အိမ္မွာ ေဇာ္ထြန္းဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က လာလည္တယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးသြားကုဖို႔အတြက္ မဆိုင္းမတြပဲနဲ႔ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ကူလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က သူတို႔ဇနီးေမာင္နံ ျပန္သြားအၿပီးမွာ တရားအဖန္ဖန္ ရႈမွတ္ရင္းနဲ႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ လက္ခံျခင္း၊ ေကာင္းစြာသိျခင္း အဆင့္ကိုရင္ထဲက ေတြးၾကည့္ရံု မဟုတ္ပဲနဲ႔ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမဟုတ္ပဲနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကေလးအေဖကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာခိုင္းတယ္တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးကုမယ့္ ကိစၥကို ဆက္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာခိုင္းတယ္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ အိမ္မွာ ေန႔စဥ္လာေရာက္ ၾကည့္ရႈေပးေနတဲ့ ေဆးရံုဆရာမ တေယာက္ဆီမွာဆားရည္ခ်ိတ္ထားတာ ျပန္ျဖဳတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္တယ္။ ဒီဆားရည္ေတြဟာ အသက္ရွည္စရာ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါပဲ၊ နာရီပိုင္းေလာက္သာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေပးထားႏိုင္တဲ့အရာေတြပါ။ အဲဒါနဲ႔ ဆားရည္လည္း ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္။
အိမ္မွာေနရင္းနဲ႔လည္း ကေလးအေဖနဲ႔ ကေလးေတြကို အျမဲ အကဲခတ္ေလ့လာေနခဲ့တယ္။ သူတို႔ေတြ ကိုယ္နာမက်န္း ျဖစ္ေနတဲ့အေပၚ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာရံု မဟုတ္ဘူး သိပ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားႏိုင္တာကို သိေနၾကမွာပါ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကေလးေတြအတြက္သာ ကိုယ္က မိခင္ေမတၱာနဲ႔ ပူပန္စိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၀င္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြဟာ ဘာမွ နာလည္ပံု မရၾကဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကေန႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေသသြားလည္း သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား နားလည္ခံစားတတ္မွာလဲ ကေလးဆိုတာ စားခ်ိန္စား ကစားခ်ိန္ကစား အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္သြားတတ္ၾကတယ္ေလ။ အေျခအေနတခုေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ဘ၀မွာ မိခင္ဆိုတာမ်ိဳး ေတာင္းတလာမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုယ္က မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီအေျခအေနအားလံုးလည္း မိမိထိန္းခ်ဳပ္ ဖန္တီး ဟန္႔တားျပဳျပင္လို႔ ရတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနိယာမဆိုတဲ့ လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ သဘာ၀တရားေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ မိမိအတြက္ တကယ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ားပါပဲ။
ကိုယ့္ရဲ့ ၀ိပႆနာညာဏ္စဥ္ဟာ ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္တယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။ တခုထင္ရွားတာကေတာ့ ဒီ မတ္(ခ်္)လ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၄၊ ၁၅ ရက္အတြင္းမွာ လူက စိတ္အရ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္လာတယ္။ ခႏၶာကေတာ့ နာေနတာေပါ့ေလ။ လိုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြလည္း မီွ၀ဲေနဆဲပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ညဘက္တိတ္ဆိတ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာ ပိုၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ စိတ္တုန္လႈပ္ျခင္း ေသာကေရာက္ျခင္းေတြ ရွိမေနေတာ့ဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာ ပိုနီးလာပါလားဆိုတဲ့ ပီတိမ်ိဳးကို သိသိသာသာႀကီး ခံစားရတယ္။ ဒီပီတိျဖစ္ေနျခင္းဟာ ၀ိဘ၀တဏာဆိုတဲ့ ဘ၀ပ်က္ျခင္းကို အလိုရွိျခင္း ျဖစ္ေနၿပီလားသမၼာဒိဌိျဖစ္ေနမလားလို႔ သိခ်င္တာနဲ႔ ၁၅၊၀၃၊၀၃ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ (ယေနာရာ) ဆရာေတာ္ အရွင္ ဦးဇာဂရထံမွာ ေလွ်ာက္ထား ေမးျမန္းခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ၀ိဘ၀တဏာက ကိုယ္လိုက္လို႔ ဒီစိတ္ေပၚတာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ျပဳဖူးတဲ့ကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေသရမွာကို မေၾကာက္တဲ့စိတ္ ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ၿပီးေတာ့ ရွင္းသြားတယ္။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုစိတ္ေတြ ရွင္းဖို႔ အခ်ိန္မေရာက္ခဲ့ဘူး။ တခုမဟုတ္ရင္ တခုေသာကေရာက္လာတာပဲ။ အဲဒီေန႔ ရင္ထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းလာမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာေလးတေစာင္ေလာက္ ေရးခ်င္လိုက္တာလို႔ ဆႏၵရွိလာတာနဲ႔ ကေလးအေဖကို ေျပာျပတယ္။ သူက ေရးေပးမယ္ဆိုတာနဲ႔ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။
အႏွစ္ခ်ုပ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ေကာင္းရာမြန္ရာ ေနႏိုင္၊ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္၊ တန္ဖိုးရွိေအာင္ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး သံသရာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေအာင္ ရႏိုင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ တရားမ်ားဟာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားဓမၼမ်ားသာလ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶသည္သာ ကိုးကြယ္ရာ၊ ဓမၼသည္သည္ကိုးကြယ္ရာ သာသနာ့၀န္ကို သစၥာရွိစြာ ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သံဃာသည္သာ ကိုးကြယ္ရာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် အားထုတ္ေလ့လာႏိုင္တဲ့ တရားဓမၼဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာသာ ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီစာကို ဖတ္တဲ့သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ရင္ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ေလာက္နဲ႔ပဲ မေက်နပ္ေနၾကပဲ ၀ိပႆနာ တရားမ်ားကို လက္ေတြ႔က်င့္ၾကံ အားထုတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ေသမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ပဲ သတၱရွိရွိနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္သြားႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိသလဲဆိုတာ တကယ္ရင္ဆိုင္ဖူးတဲ့သူပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီသတၱိေလး ရမလာခင္ ဒီသတၱိေလးရွိမလာခင္မွာ ျဖတ္သန္းလိုက္ရတဲ့ေသာက စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပမ္းျခင္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ ျဖတ္သန္းဖူးသူေတြသာ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေစတနာ၊ ေမတၱာ ဂရုဏာ တရားေတြကို အေျခခံၿပီး ဒီစာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ သာဓု အႏု ေမာဓနာ ေခၚယူၾကပါကုန္။
သာဓု သာဓု သာဓု
သက္သက္လြင္
စေနေန႔ ၁၅၊ ၃။ ၀၃
သယဓမၼာသခၤါရာ၊ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
ရုပ္နာမ္ဓမၼ၊ ခႏၶာငါးပါးတည္းဟူေသာ ျပဳျပင္၍ေပၚေပါက္လာရေသာ သခၤါရ တရားတို႔သည္ ကုန္ျခင္း၊ ဆံုးျခင္း၊ ပ်က္ျပဳန္းျခင္းသာ ရွိၾက၏။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့ေသာသတိျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ၾကကုန္။
နညၾတေဗာဇၩာတပသာ၊ နညႀတိၿႏၵိယသံ၀ရာ
နညၾတ သဗၶနိႆဂၢါ၊ ေသာတနတၳိပႆဓိ ပါဏိနံ၊
၀ိပႆနာ အလုပ္တည္းဟူေသာ မဂၢင္အက်င့္၊ ေဗာဇၩင္ အက်င့္ကို ၾကဥ္ထား၍ လည္းေကာင္း၊ အိေျႏၵေစာင့္ေရွာက္ျခင္းတည္းဟူေသာ သိီလအလုပ္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း၊ ကိေလသာတို႔၏ ကုန္ရာ နိဗၺန္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း သတၱ၀ါတို႔အား ခ်မ္းသာျခင္းကို ငါဘုရားမျမင္ေခ်၊
ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားရွင္
ဤစာစုသည္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္နည္း အေၾကာင္း ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ အက်င့္ျမတ္သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္တြင္ အဓိကက်ေသာ အားကိုးအားထားရာ၊ ျမတ္စြာဘုရား အခ်ီးမြမ္းဆံုးေသာအလုပ္၊ တရားစစ္ တရားမွန္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မိမိသိျမင္သကဲ့သို႔ လူအမ်ားသိေစလိုေသာ ကြယ္လြန္သူ၏ ေစတနာဆႏၵ၊ ကိုယ္ေတြ႔ဗုဒၶ၀ါဒ အႏွစ္သာရကို ေ၀ငွလိုေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္က ပဓာန ျဖစ္ပါသည္။
အထက္ပါ အမွာစကားမ်ားကို မသက္သက္လြင္၏ အသုဘအခမ္းအနားတြင္ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ က်န္ရင့္သူ မကဒတ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ သူမ၏ တျခားမိတ္ေဆြမ်ားက သူမွာမွာၾကားခဲ့ေသာ ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းကို သူမ၏ကုသိုလ္အျဖစ္ စာအုပ္ငယ္ေလးအျဖစ္ ထုတ္ေ၀လွဴဒါန္းေပးရာ၌ စာအုပ္အဖံုးတြင္ အမွာစာအျဖစ္ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
မသက္သက္လြင္သည္ ABSDF တပ္ရင္း (၆၀၁) မွ တပ္ဖြဲ႔၀င္ ရဲေမတဦးျဖစ္ၿပီး ABSDF ဒုတိယအႀကိမ္ ညီလာခံ၌ ပထမဦးဆံုး အမ်ိဳးသမီး ဗဟိုေကာ္မီတီ၀င္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္ခံခဲ့သည့္ မကဒတအမ်ိဳးသမီး တပ္ဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ျပည္တြင္း၊ နယ္စပ္၊ ျပည္ပ စသည့္ ေနရာမ်ားအားလံုးတြင္ မကဒတ၏ တာ၀န္ကို က်ယ္ျပန္႔စြာ အမ်ိဳးသားမ်ားတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ၂၀၀၃ ခု ဧၿပီလ ၇ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ မိႏွစ္ ၅၀ ၌ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ St. Joseph’s Hospital, Auburn တြင္ အစာအိမ္ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ဘ၀တပါးသို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့ပါသည္။ ေအာက္ပါစာစုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ သူမ၏ အမွာစာျဖစ္ပါသည္။
၀ိပႆနာ
၂၀၀၁ ဒီဇင္ဘာကုန္တုန္းက အစာအိမ္ထဲမွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနၿပီဆိုလို႔ အစာအိမ္ရဲ့ ေလးပံုသံုးပံုကို ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ ၀က္(စ္)မိ ေဆးရံုမွာ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုမွာ ကိုးရက္ေလာက္ေနၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ရာေတြ က်က္တာနဲ႔ ျပန္ဆင္းခဲ့ရတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ လူက နားေနဖို႔ အခ်ိန္ကို သတိမရပဲ အင္တာနက္ေတြမွာ အစာအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြ ေလွ်ာက္ရွာဖတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္လို အေျခအေနမ်ိဳး ကုလို႔မရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ခံတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ပိုၿပီးမ်ားမ်ား ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဖတ္သြားေလ ေၾကာက္တာေတြ ပိုတိုးလာေလ ျဖစ္ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ လူဟာ ေတာ္ေတာ္ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကေလးေတြအေဖက ဒါကို နားလည္ခဲ့ပံု မရဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ေဆးရံုတက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုဆင္းေတာ့လည္း စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ အိမ္မွာ ဒီလိုပဲ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ေနတာ အျမဲတမ္းပါပဲ။ ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တေယာက္ထဲပဲ စီမံကိန္းေတြဆြဲ တေယာက္ထဲပဲ ရင္ဆိုင္ရင္းနဲ႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေမလထဲမွာ ကင္ဆာအတြက္ ဓါတ္ကင္ကုတာေတြ၊ ေဆးထိုးတာေတြ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုေနလာရင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ ဆက္တက္ႏိုင္ေအာင္လည္း လိုအပ္တဲ့ သင္တန္းတိုေတြ ေျပးတက္ေနခဲ့တယ္။
ပိုၿပီးျဖတ္သန္းလာေလ ကင္ဆာေရာဂါရဲ့ မေရရာမႈေတြကို ပိုၿပီးနားလည္လာေလေလ ျဖစ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်တဲ့အခါေတြ ျဖစ္တဲ့အအႀကိမ္လည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာအုပ္ေတြ အမ်ားစုမွာလည္း ကင္ဆာသမားေတြအတြက္ တရားထိုင္တာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္လို႔ ေရးသားထားၾကတာ ပါေပမယ့္ တရားထိုင္ဖို႔ ကိစၥကို စိတ္ကူးနျ႔ေတာင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဗမာျပည္က အစ္အႀကီးဆံုးနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ဗမာေဆးတခ်ိဳ႔ကို ၀ယ္စားတာေလာက္ပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္။ အဓိက ဗမာျပည္က အစ္မႀကီးကို တိုင္ပင္ စီမံကိန္းခ် ျဖစ္တာကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ကုလို႔ မရႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေစာေစာစီးစီး ေသသြားမယ္ဆိုရင္ သမီးေတြကို အစ္မႀကီးနဲ႔ ျပန္ထားမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ရင္း ဗမာျပည္မွာ အိမ္ကေလးတလံုး ႀကိဳေဆာက္ထားဖို႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အစ္မႀကီး သေဘာတူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကေလးေတြကို က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး ပိုစိတ္ခ်လံုျခံဳရတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ားမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစခ်င္တယ္။
ကိုယ္ကလည္း လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြ ဗမာဇာတိေပ်ာက္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သိပ္စိုးရိမ္မိတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္စဥ္းစားခ်က္ေတြ ေ၀၀ါးလို႔ ေနသလိုပါပဲ။ တိုင္ပင္ရမည့္သူကလည္း မရွိ၊ အတြင္းက်က် ထုတ္ေျပာရမည့္ သူကလည္းမရွိဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ အျမဲလို ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ့ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ေတြ ပိုၿပီးဆိုးရြားလာေနသလိုပါပဲ။ ႏို၀င္ဘာလက်ေတာ့ ကိုယ့္ေရာဂါ အေျခအေနေၾကာင့္ ရထားတဲ့ အစိုးရ ပင္စင္စား အိမ္ရာေလးတခုမွာ ေရႊ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ အဆိုးထဲက အေကာင္းထြက္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲေလ၊ ရတဲ့အိမ္ေလးက အိပ္ခန္း သံုးခန္းနဲ႔ ရပ္ကြက္သန္႔သန္႔တခုမွာ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ အိမ္ေလးကို ရခဲ့တယ္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းအတြက္လည္း အဆင္ေျပတယ္။
အိမ္ေျပာင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ လူက ေနရထိုင္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ အစာစားၿပီးရင္လည္း အန္တယ္၊ လူက၀မ္းလည္းခ်ဳပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ရက္လည္း နီးၿပီမို႔ ေပၿပီးေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ သြားေတြ႔တဲ့ ရက္မွာ ကင္ဆာ ျပန္ျဖစ္လာေနတဲ့ လကၡဏာ ေပၚလာေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ ေဆးရံုက အူလမ္းေၾကာင္း ျပန္ခ်ဲ့ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ ကုသဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ အစာအိမ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ခြဲရျပန္တယ္။ လူဟာ အရင္တုန္းကထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္တည္ရာမရ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ ခြဲစိတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ကမၻာပ်က္တဲ့ အလားပါပဲ ကင္ဆာ ခြဲထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ေနာက္သံုးလေလာက္ပဲ အသက္ဆက္ရွင္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ ပထမဆံုး သတိရလိုက္တာကေတာ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးပါပဲ။ ဘုရား၊ ဘုရာ၊ ဘုရားလို႔ ႏႈတ္က တမိလိုက္တယ္။ သမီးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ ထားခဲ့ရမလဲ၊ ဗမာျပည္ျပန္ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မီပါ့မလား၊ ဘယ္သူက ျပန္ပို႔ေပးမွာလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ပို႔မွာလဲ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး အဲဒီလို ပူေနရင္းက ရွမ္းေလးဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေဆးရံုကိုလာလည္တယ္။ သူက ဒီလုိပဲ ေဆးရံုက ေျခာက္လပဲလို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ ေရာဂါရွင္တေယာက္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ေနသြားဖူးတယ္၊ အဲဒီလိုပဲ ေလးလပဲခံမယ္ဆိုတဲ့ အဖြားႀကီးတေယာက္ အခုထက္ထိ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ အားေပးစကားေတြ လာေျပာေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတခု ျပန္ျမင္လာသလိုပဲ။ ကိုရွမ္းေလးက ထပ္ေျပာျပတယ္ အဲဒီလူေတြ အားလံုးက (Meditation) တရားထိုင္တာေတြ လုပ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုက ႏွစ္ပတ္ၾကာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း ၀ိုင္းအံုေရာက္လာၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာအလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ တရားေခြေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ေပးဖတ္တယ္၊ လူငယ္ဘ၀တုန္းက ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အဆီအႏွစ္ေတြ ေလ့လာတယ္၊ ဖတ္ရႈလက္ခံခဲ့တယ္။ သိပ္ႏွစ္သက္သေဘာက်ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ေတြ႔က်တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တဦး ျဖစ္ရျခင္းကို ကံေကာင္းတယ္လို႔ အျမဲယံုၾကည္ေက်နပ္ခဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို ေရေရရာရာ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။အခုေတာ့ လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ေနာက္က်တယ္၊ ေစာတယ္ဆိုတာ မရွိေပမယ့္ ထင္သေလာက္ေတာ့ ခရီးမေပါက္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္မွာ ပူပင္ရတဲ့ ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္။ သားမီး သံေယာဇဥ္၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြ တိကနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္လို႔ ရေလာက္ေအာင္လည္း ပါရမီအခံ ရွိခဲ့သူ မဟုတ္ျပန္ဘူး။
ေဆးရံုျပန္ဆင္းလာၿပီ ဆိုေပမယ့္ အစာစားတဲ့ကိစၥက ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ဟာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ဗမာေဆးေသာက္၊ ကခ်င္ေဆးေသာက္၊ တရုတ္ေဆးေသာက္နဲ႔ ယံုၾကည္ရာ ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ေန ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အျမင့္ႀကီးကေတာ့ သိပ္မထားေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘ၀ သက္တမ္းေလးမွာ ဆန္႔ႏိုင္သေလာက္ ဆန္႔ၿပီး သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွာေဖြေနတုန္းပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ အလယ္ပိုင္းေလာက္က စၿပီး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္ၾကား ျပန္ေျပးခဲ့ရျပန္တယ္။ ေဆးရံ႔ု ျပန္မသြားရခင္ ဒီႏွစ္ NSW တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရတယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ရလာခဲ့တာလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေျခအေနမွန္ကို သိေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥအေပၚမွာ တာရွည္ႀကီး စဥ္းစားမေနျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ သမီးေတြအတြက္ ဗမာလို စာမ်က္ႏွာ ငါးမ်က္ႏွာပါတဲ့ စာတေစာင္ေရးျဖစ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ဗမာလိုေနဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အေျခခံက်က် အဆီအႏွစ္က်က် နားလည္ၾကဖို႔နဲ႔ ဗုဒၶရဲ့ အဆံုးအမအတိုင္း လူ႔ဘ၀မွာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနသြားေစလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။ ေဆးရံုက ျပန္ဆင္းလာတယ္ အစားမေျပာနဲ႔ ေရေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ပဲ အန္တယ္။ အိမ္မွာေရာ ေဆးရံုမွာပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ ၾကြလာၿပီးေတာ့ ပရိတ္တရားမ်ား ေဟာၾကားေပးၾကပါတယ္။ သြန္သင္ဆံုးမမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ မက်န္းမာစဥ္အတြင္းမွာ တရားမွတ္ၿပီး ေနထိုင္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးလို႔ သင္ၾကား ျပသေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
ေဆးရံုက ဆင္းလာခဲ့ျပန္တယ္၊ အိမ္မွာ ေဇာ္ထြန္းဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က လာလည္တယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးသြားကုဖို႔အတြက္ မဆိုင္းမတြပဲနဲ႔ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ကူလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က သူတို႔ဇနီးေမာင္နံ ျပန္သြားအၿပီးမွာ တရားအဖန္ဖန္ ရႈမွတ္ရင္းနဲ႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ လက္ခံျခင္း၊ ေကာင္းစြာသိျခင္း အဆင့္ကိုရင္ထဲက ေတြးၾကည့္ရံု မဟုတ္ပဲနဲ႔ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမဟုတ္ပဲနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကေလးအေဖကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာခိုင္းတယ္တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးကုမယ့္ ကိစၥကို ဆက္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာခိုင္းတယ္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ အိမ္မွာ ေန႔စဥ္လာေရာက္ ၾကည့္ရႈေပးေနတဲ့ ေဆးရံုဆရာမ တေယာက္ဆီမွာဆားရည္ခ်ိတ္ထားတာ ျပန္ျဖဳတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္တယ္။ ဒီဆားရည္ေတြဟာ အသက္ရွည္စရာ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါပဲ၊ နာရီပိုင္းေလာက္သာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေပးထားႏိုင္တဲ့အရာေတြပါ။ အဲဒါနဲ႔ ဆားရည္လည္း ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္။
အိမ္မွာေနရင္းနဲ႔လည္း ကေလးအေဖနဲ႔ ကေလးေတြကို အျမဲ အကဲခတ္ေလ့လာေနခဲ့တယ္။ သူတို႔ေတြ ကိုယ္နာမက်န္း ျဖစ္ေနတဲ့အေပၚ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာရံု မဟုတ္ဘူး သိပ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားႏိုင္တာကို သိေနၾကမွာပါ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကေလးေတြအတြက္သာ ကိုယ္က မိခင္ေမတၱာနဲ႔ ပူပန္စိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၀င္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြဟာ ဘာမွ နာလည္ပံု မရၾကဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကေန႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေသသြားလည္း သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား နားလည္ခံစားတတ္မွာလဲ ကေလးဆိုတာ စားခ်ိန္စား ကစားခ်ိန္ကစား အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္သြားတတ္ၾကတယ္ေလ။ အေျခအေနတခုေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ဘ၀မွာ မိခင္ဆိုတာမ်ိဳး ေတာင္းတလာမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုယ္က မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီအေျခအေနအားလံုးလည္း မိမိထိန္းခ်ဳပ္ ဖန္တီး ဟန္႔တားျပဳျပင္လို႔ ရတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနိယာမဆိုတဲ့ လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ သဘာ၀တရားေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ မိမိအတြက္ တကယ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ားပါပဲ။
ကိုယ့္ရဲ့ ၀ိပႆနာညာဏ္စဥ္ဟာ ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္တယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။ တခုထင္ရွားတာကေတာ့ ဒီ မတ္(ခ်္)လ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၄၊ ၁၅ ရက္အတြင္းမွာ လူက စိတ္အရ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္လာတယ္။ ခႏၶာကေတာ့ နာေနတာေပါ့ေလ။ လိုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြလည္း မီွ၀ဲေနဆဲပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ညဘက္တိတ္ဆိတ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာ ပိုၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ စိတ္တုန္လႈပ္ျခင္း ေသာကေရာက္ျခင္းေတြ ရွိမေနေတာ့ဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာ ပိုနီးလာပါလားဆိုတဲ့ ပီတိမ်ိဳးကို သိသိသာသာႀကီး ခံစားရတယ္။ ဒီပီတိျဖစ္ေနျခင္းဟာ ၀ိဘ၀တဏာဆိုတဲ့ ဘ၀ပ်က္ျခင္းကို အလိုရွိျခင္း ျဖစ္ေနၿပီလားသမၼာဒိဌိျဖစ္ေနမလားလို႔ သိခ်င္တာနဲ႔ ၁၅၊၀၃၊၀၃ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ (ယေနာရာ) ဆရာေတာ္ အရွင္ ဦးဇာဂရထံမွာ ေလွ်ာက္ထား ေမးျမန္းခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ၀ိဘ၀တဏာက ကိုယ္လိုက္လို႔ ဒီစိတ္ေပၚတာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ျပဳဖူးတဲ့ကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေသရမွာကို မေၾကာက္တဲ့စိတ္ ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ၿပီးေတာ့ ရွင္းသြားတယ္။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုစိတ္ေတြ ရွင္းဖို႔ အခ်ိန္မေရာက္ခဲ့ဘူး။ တခုမဟုတ္ရင္ တခုေသာကေရာက္လာတာပဲ။ အဲဒီေန႔ ရင္ထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းလာမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာေလးတေစာင္ေလာက္ ေရးခ်င္လိုက္တာလို႔ ဆႏၵရွိလာတာနဲ႔ ကေလးအေဖကို ေျပာျပတယ္။ သူက ေရးေပးမယ္ဆိုတာနဲ႔ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။
အႏွစ္ခ်ုပ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ေကာင္းရာမြန္ရာ ေနႏိုင္၊ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္၊ တန္ဖိုးရွိေအာင္ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး သံသရာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေအာင္ ရႏိုင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ တရားမ်ားဟာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားဓမၼမ်ားသာလ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶသည္သာ ကိုးကြယ္ရာ၊ ဓမၼသည္သည္ကိုးကြယ္ရာ သာသနာ့၀န္ကို သစၥာရွိစြာ ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သံဃာသည္သာ ကိုးကြယ္ရာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် အားထုတ္ေလ့လာႏိုင္တဲ့ တရားဓမၼဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာသာ ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီစာကို ဖတ္တဲ့သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ရင္ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ေလာက္နဲ႔ပဲ မေက်နပ္ေနၾကပဲ ၀ိပႆနာ တရားမ်ားကို လက္ေတြ႔က်င့္ၾကံ အားထုတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ေသမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ပဲ သတၱရွိရွိနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္သြားႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိသလဲဆိုတာ တကယ္ရင္ဆိုင္ဖူးတဲ့သူပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီသတၱိေလး ရမလာခင္ ဒီသတၱိေလးရွိမလာခင္မွာ ျဖတ္သန္းလိုက္ရတဲ့ေသာက စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပမ္းျခင္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ ျဖတ္သန္းဖူးသူေတြသာ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေစတနာ၊ ေမတၱာ ဂရုဏာ တရားေတြကို အေျခခံၿပီး ဒီစာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ သာဓု အႏု ေမာဓနာ ေခၚယူၾကပါကုန္။
သာဓု သာဓု သာဓု
သက္သက္လြင္
စေနေန႔ ၁၅၊ ၃။ ၀၃
Sunday, April 26, 2009
သမားပ်က္ ….
ေဆာင္းေမးလာတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်မျပန္ေျဖထားတာကို အျခားစာဖတ္သူမ်ားလည္း သိရွိေအာင္ ပိုစ့္အျဖစ္တင္ေပးလိုက္တာပါ..
က်မေရးေနခဲ့တဲ့ပိုစ့္ေတြမွာ က်မ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေရးထားတာရွိပါတယ္..။ ဒီဓာတ္ပညာကို အခုမွ ဆရာမႀကီးဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္တို႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ကိုဖတ္မိၿပီး စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုစ့္ေတြအျဖစ္မွ်ေဝေပးေနတာဟာလည္း က်မတတ္သိလြန္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး..။ စာအုပ္ေတြထဲက ရွာေဖြတင္ျပေပးေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္တမ္း ကိုယ္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါကိုေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ကုႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ က်မမွာ လက္ေတြ႔ကုသေနတဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာလည္းမရွိပါဘူး။ က်မ္းႀကီး၊ က်မ္းငယ္အသြယ္သြယ္ကို ေလ့လာဖတ္႐ႈခဲ့ဖူးေသးတာလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တခုက ဒီပညာေတြ၊ ဒီကုသမႈေတြဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေခၚေဝၚပညတ္ထားတဲ့ ေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ ကုသထားတာျဖစ္လို႔ က်မတို႔ ႏိုင္ငံျခားကအေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ မတူကြဲျပားတာေတြရွိသလို ေဆးဖက္ဝင္၊ မဝင္ဆိုတာေတြလည္း မေသခ်ာပါဘူး..။ ဒီပိုစ့္ ေတြကို စတင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က က်မရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္တြင္းက ေဆးဝါးလံုေလာက္စြာ မရၾကတဲ့ HIV (AIDS) ေဝဒနာရွင္ေတြကုိ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ေဆးမရခဲ့ရင္ ဒီဓာတ္ပညာနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္ေနႏိုင္္ၿပီး ဒီပညာရွင္ေတြကို မိမိတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွာေဖြႏိုင္ၾကေအာင္၊ ဒီအတတ္ပညာေတြနဲ႔ ေရာဂါေတြေပ်ာက္ေအာင္ ကုသႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ။ က်မဟာဒီပညာကို အခုမွ ကႀကီးေရက ကေနေလ့လာေနတဲ့ မူႀကိဳအဆင့္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔သင့္တယ္၊ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔မသင့္ဘူးဆုိတာေလာက္ (က်မတင္ထားတဲ့ ေနဂိုဏ္း၊ လဂုိဏ္း ဓာတ္စာ) သာ စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္သိႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေလာက္ပဲ က်မလည္းသိတာပါ။ ဒီပညာကလည္း ေလ့လာေလ၊ ခက္ခဲနက္နဲေလျဖစ္ၿပီး အရင္က ကိုယ္သိတာေလးနည္းနည္းနဲ႔ ဆရာလိုလိုလုပ္ေနမိတာကိုလည္း ဒီေနရာကေနစာဖတ္သူေတြကို ေတာင္းပန္ရပါဦးမယ္..။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီပညာကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကသူေတြဟာ တလ၊ ႏွစ္လ စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး ေရးသားျပဳစုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ႏွစ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကိုယ္တိုင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေလ့လာကုသခ့ဲၾကၿပီးမွ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်မက စာအုပ္ေလးတအုပ္ႏွစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဆရာလိုလိုျပန္လုပ္ေနတာဟာ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသြားထက္တဲ့ သံလွ်က္ကို သူငယ္ႏွပ္စားကိုင္ေနသလို ဒီေဆးက်မ္းအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ႀကီးပါတယ္။ ေဆးက်မ္းကို ျပန္႔ပြားေစတာထက္ ဖ်က္ဆီးသလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ က်မအေနနဲ႔ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ က်မ အခုခ်ိန္ထိ ဒီဓာတ္က်မ္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မသိေသးပါဘူး။ ဆရာမဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကိုေတာ့ အလွ်ဥ္းသင့္ရင္ မွ်ေဝတင္ျပသြားပါမယ္..။ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ က်မ မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မဟာ စာဖတ္သူသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ဒီိပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မသိေသးလို႔ပါ..။
ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေသခ်ာစြာတတ္သိျခင္းမရွိေသးဘဲ ေဆးကုသေနသူမ်ားဟာ လူသတ္သမားနဲ႔တူတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဦးသာတင့္ရဲ႕ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ထပ္မံမွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။
စိန္ဝိဇၹာေဆးက်မ္း က်မ္းညႊန္စံျပ ဥပေဒသမွာေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘုန္းသမၻာရွင္၊ လံု႔လရွင္ႏွင့္ ဉာဏ္ရွင္တို႔သာ၊ ထိုက္တန္ရာသား၊ ရတနာတင္းက်မ္း၊ ဂုဏ္ျပည့္လွ်မ္းသည့္၊ ေဆးက်မ္းမဟာ၊ အနဂၣါဝယ္၊ ပညာႏုပ္ေသး၊ ဉာဏ္သေရြးႏွင့္၊ ေျမေလးဆန္ကုန္၊ အႀကံဟုန္သည္၊ ကံႏံုသူမ်ား၊ မလိုက္စားႏွင့္၊ ပတၱျမားထိန္ေတာက္၊ ျပည္တန္ေက်ာက္ႏွင့္ ေတာေမ်ာက္ပမာ၊ ခ်ည္းႏွီးသာတည္း၊ အဇာတသတ္၊ ေလာကနတ္၏၊ ဓာတ္ေတာ္ရတနာ၊ ေဘးရန္ကာသည့္၊ မဟာယႏၱရား၊ စမ္းတဝါးႏွင့္၊ ေတာသားဉာဏ္မဲ့၊ ထိကိုင္ခဲ့မူ၊ ေသဟဲ့ဆိုေငါက္၊ ႀကိမ္းသံေဟာက္လ်က္၊ ဦးေစာက္ကၽြမ္းျပန္၊ မြမြလန္ေအာင္၊ တြန္းလွန္မုခ်၊ ေသတြင္းက်သို႔၊ ပံုျပထပ္ေျမွွာင္၊ လားတူေဆာင္လိမ့္၊ ေရာင္ဖိိတ္လက္လက္၊ ျမျမထက္သည့္၊ စိန္သံလွ်က္ဓား၊ ႏွစ္ဖက္သြားကို၊ ႏွပ္စားသူငယ္၊ ထိကိုင္တြယ္က၊ အႏၱရာယ္မႈ၊ ဧကန္ျပဳသို႔၊ ဥပမာစံ၊ သာဓကံတည္း၊ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔၊ ေလးနက္လွစြာ၊ ဤက်မ္းစာကို၊ ပယ္ခြာေသြေရွာင္၊ မသံုးေဆာင္ႏွင့္ ဉာဏ္ေမွာင္ေစာက္နက္ဖ်င္းသူတို႔ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဘုန္းသမၻာရွင္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္လင့္ကစား ဝီရိယရွင္၊ လံု႔လရွင္၊ ဉာဏ္ရွင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က “ေဆးပညာကို ေခါက္မိ၊ ရမ္းမိရံု သင္ထားမွေတာ္မယ္၊ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့အခါ၊ ေဆးဆရာအလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးရမယ္” စသည္ျဖင့္ေျပာေလ့ ဆိုေလ့ရွိၾကသည္။ ေခါက္မိရမ္းမိ႐ံုမွ်ေသာ ပညာျဖင့္ ေဆးဆရာလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔သာ ျဖစ္ၾကေခ်မည္။ သမားပ်က္ဆုိလွ်င္ လူသတ္သမားႏွင့္ ဘာမ်ားျခားပါဦးမည္နည္း။
စာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
က်မေရးေနခဲ့တဲ့ပိုစ့္ေတြမွာ က်မ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေရးထားတာရွိပါတယ္..။ ဒီဓာတ္ပညာကို အခုမွ ဆရာမႀကီးဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္တို႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ကိုဖတ္မိၿပီး စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုစ့္ေတြအျဖစ္မွ်ေဝေပးေနတာဟာလည္း က်မတတ္သိလြန္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး..။ စာအုပ္ေတြထဲက ရွာေဖြတင္ျပေပးေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္တမ္း ကိုယ္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါကိုေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ကုႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ က်မမွာ လက္ေတြ႔ကုသေနတဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာလည္းမရွိပါဘူး။ က်မ္းႀကီး၊ က်မ္းငယ္အသြယ္သြယ္ကို ေလ့လာဖတ္႐ႈခဲ့ဖူးေသးတာလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တခုက ဒီပညာေတြ၊ ဒီကုသမႈေတြဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေခၚေဝၚပညတ္ထားတဲ့ ေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ ကုသထားတာျဖစ္လို႔ က်မတို႔ ႏိုင္ငံျခားကအေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ မတူကြဲျပားတာေတြရွိသလို ေဆးဖက္ဝင္၊ မဝင္ဆိုတာေတြလည္း မေသခ်ာပါဘူး..။ ဒီပိုစ့္ ေတြကို စတင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က က်မရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္တြင္းက ေဆးဝါးလံုေလာက္စြာ မရၾကတဲ့ HIV (AIDS) ေဝဒနာရွင္ေတြကုိ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ေဆးမရခဲ့ရင္ ဒီဓာတ္ပညာနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္ေနႏိုင္္ၿပီး ဒီပညာရွင္ေတြကို မိမိတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွာေဖြႏိုင္ၾကေအာင္၊ ဒီအတတ္ပညာေတြနဲ႔ ေရာဂါေတြေပ်ာက္ေအာင္ ကုသႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ။ က်မဟာဒီပညာကို အခုမွ ကႀကီးေရက ကေနေလ့လာေနတဲ့ မူႀကိဳအဆင့္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔သင့္တယ္၊ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔မသင့္ဘူးဆုိတာေလာက္ (က်မတင္ထားတဲ့ ေနဂိုဏ္း၊ လဂုိဏ္း ဓာတ္စာ) သာ စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္သိႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေလာက္ပဲ က်မလည္းသိတာပါ။ ဒီပညာကလည္း ေလ့လာေလ၊ ခက္ခဲနက္နဲေလျဖစ္ၿပီး အရင္က ကိုယ္သိတာေလးနည္းနည္းနဲ႔ ဆရာလိုလိုလုပ္ေနမိတာကိုလည္း ဒီေနရာကေနစာဖတ္သူေတြကို ေတာင္းပန္ရပါဦးမယ္..။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီပညာကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကသူေတြဟာ တလ၊ ႏွစ္လ စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး ေရးသားျပဳစုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ႏွစ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကိုယ္တိုင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေလ့လာကုသခ့ဲၾကၿပီးမွ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်မက စာအုပ္ေလးတအုပ္ႏွစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဆရာလိုလိုျပန္လုပ္ေနတာဟာ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသြားထက္တဲ့ သံလွ်က္ကို သူငယ္ႏွပ္စားကိုင္ေနသလို ဒီေဆးက်မ္းအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ႀကီးပါတယ္။ ေဆးက်မ္းကို ျပန္႔ပြားေစတာထက္ ဖ်က္ဆီးသလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ က်မအေနနဲ႔ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ က်မ အခုခ်ိန္ထိ ဒီဓာတ္က်မ္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မသိေသးပါဘူး။ ဆရာမဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကိုေတာ့ အလွ်ဥ္းသင့္ရင္ မွ်ေဝတင္ျပသြားပါမယ္..။ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ က်မ မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မဟာ စာဖတ္သူသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ဒီိပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မသိေသးလို႔ပါ..။
ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေသခ်ာစြာတတ္သိျခင္းမရွိေသးဘဲ ေဆးကုသေနသူမ်ားဟာ လူသတ္သမားနဲ႔တူတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဦးသာတင့္ရဲ႕ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ထပ္မံမွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။
စိန္ဝိဇၹာေဆးက်မ္း က်မ္းညႊန္စံျပ ဥပေဒသမွာေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘုန္းသမၻာရွင္၊ လံု႔လရွင္ႏွင့္ ဉာဏ္ရွင္တို႔သာ၊ ထိုက္တန္ရာသား၊ ရတနာတင္းက်မ္း၊ ဂုဏ္ျပည့္လွ်မ္းသည့္၊ ေဆးက်မ္းမဟာ၊ အနဂၣါဝယ္၊ ပညာႏုပ္ေသး၊ ဉာဏ္သေရြးႏွင့္၊ ေျမေလးဆန္ကုန္၊ အႀကံဟုန္သည္၊ ကံႏံုသူမ်ား၊ မလိုက္စားႏွင့္၊ ပတၱျမားထိန္ေတာက္၊ ျပည္တန္ေက်ာက္ႏွင့္ ေတာေမ်ာက္ပမာ၊ ခ်ည္းႏွီးသာတည္း၊ အဇာတသတ္၊ ေလာကနတ္၏၊ ဓာတ္ေတာ္ရတနာ၊ ေဘးရန္ကာသည့္၊ မဟာယႏၱရား၊ စမ္းတဝါးႏွင့္၊ ေတာသားဉာဏ္မဲ့၊ ထိကိုင္ခဲ့မူ၊ ေသဟဲ့ဆိုေငါက္၊ ႀကိမ္းသံေဟာက္လ်က္၊ ဦးေစာက္ကၽြမ္းျပန္၊ မြမြလန္ေအာင္၊ တြန္းလွန္မုခ်၊ ေသတြင္းက်သို႔၊ ပံုျပထပ္ေျမွွာင္၊ လားတူေဆာင္လိမ့္၊ ေရာင္ဖိိတ္လက္လက္၊ ျမျမထက္သည့္၊ စိန္သံလွ်က္ဓား၊ ႏွစ္ဖက္သြားကို၊ ႏွပ္စားသူငယ္၊ ထိကိုင္တြယ္က၊ အႏၱရာယ္မႈ၊ ဧကန္ျပဳသို႔၊ ဥပမာစံ၊ သာဓကံတည္း၊ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔၊ ေလးနက္လွစြာ၊ ဤက်မ္းစာကို၊ ပယ္ခြာေသြေရွာင္၊ မသံုးေဆာင္ႏွင့္ ဉာဏ္ေမွာင္ေစာက္နက္ဖ်င္းသူတို႔ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဘုန္းသမၻာရွင္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္လင့္ကစား ဝီရိယရွင္၊ လံု႔လရွင္၊ ဉာဏ္ရွင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က “ေဆးပညာကို ေခါက္မိ၊ ရမ္းမိရံု သင္ထားမွေတာ္မယ္၊ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့အခါ၊ ေဆးဆရာအလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးရမယ္” စသည္ျဖင့္ေျပာေလ့ ဆိုေလ့ရွိၾကသည္။ ေခါက္မိရမ္းမိ႐ံုမွ်ေသာ ပညာျဖင့္ ေဆးဆရာလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔သာ ျဖစ္ၾကေခ်မည္။ သမားပ်က္ဆုိလွ်င္ လူသတ္သမားႏွင့္ ဘာမ်ားျခားပါဦးမည္နည္း။
စာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
Sunday, April 19, 2009
ေဝဘန္ေရး
ဘာလိုလိုနဲ႔ သႀကၤန္ေတာင္ၿပီးသြားၿပီ။ သႀကၤန္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဘန္ေရးေပးစရာရွိတာ ေပးဦးမွ….။
ဒီကိုေရာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ က်မအေနနဲ႔ကေတာ့ သူမ်ားေတြသႀကၤန္ပြဲဆိုလို႔သာ၊ ဧၿပီလမွာ သႀကၤန္က်တယ္ဆိုလို႔သာ သႀကၤန္လိုက္ရတာ… ကိုယ့္ဆီကသႀကၤန္လို ခံစားခ်က္ တစက္ကေလးမွမရဘူး။ အဓိကကေတာ့ အပူခ်ိန္ေလ။ ဒီမွာက ဧၿပီလမွာ အေအးဓာတ္က ကုန္ေသးတာမွမဟုတ္တာ။ ဂၽြန္၊ ဂ်ဴလိုင္လို လေတြမွာေတာ့ ဒီကအပူဟာ က်မတို႔ဆီက ဧၿပီလအပူခ်ိန္မ်ဳိးပါ။ အေမရိကန္ေတြ အဝတ္မကပ္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့..။ အေမရိကန္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အပူဒဏ္ကို လူတိုင္းခံစားရတာပါပဲ…။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်မွ သႀကၤန္ပိုးက က်မဆီဝင္တာ..။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ က်မကေတာ့ သမီးေတြနဲ႔ သႀကၤန္ထမင္းေတြ ခ်က္စား၊ မုန္႔လံုးေရေပၚေတြ လုပ္စားၿပီး သားအမိသံုးေယာက္ ေရပက္တန္းကစားေနၾကတာ။ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြလည္း ဖြင့္လို႔ေပါ့..။ တႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါ သႀကၤန္က်ေနတာေပါ့။
အင္း……….. ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဘန္စရာေလးေတြေတာ့ရွိသား..။ အျပဳသေဘာနဲ႔ေပါ့ေလ။
ဒီႏွစ္သႀကၤန္ပြဲက ထူးျခားပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက သႀကၤန္ဆို ဖာသိဖာသာေနတဲ့ ကိုဝိုင္းေမာ္က ဒီႏွစ္သႀကၤန္လုပ္ဖို႔ စတင္ေဆာ္ၾသေတာ့ နဲနဲေတာ့ထူးျခားေနတာေပါ့။ အဲဒီကတည္းက ဒီႏွစ္ေတာ့ ပြဲစည္ၿပီလို႔ ေျပာလိုက္မိေသးတာ။
သႀကၤန္ပြဲ လုပ္ဖို႔ စတင္ျပင္ဆင္ၾကတယ္ဆိုရင္ပဲ စေန၊ တနဂၤေႏြဆုိ ဦိးဂင္ႀကီိးက အလုပ္႐ႈပ္ေနေတာ့တာ။ တခါတေလဆို စေနေန႔ အလုပ္ဆင္းရမဲ့ က်မကိုေတာင္ အႀကိဳ၊ အပို႔ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အားလပ္ရက္မွာ ျပင္ဆင္ၾကရတာကိုး။
သီခ်င္းတိုက္တဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္ခါေလာက္ လိုက္သြားဖူးတယ္။ ကေလးေတြဆိုေနၾကတာ ဟုတ္ေနတာပဲ… ။ တကယ့္ပြဲမွာထက္ေကာင္းတယ္။ တိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စက္ေတြ၊ မိုက္က႐ုိဖုန္းေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ တကယ္ကိုစင္ေပၚမွာဆိုေနသလို အသံကုန္ဆိုေနၾကတာ..။ ပြဲလည္းစေရာ… အသံေတြမရွိေတာ့ဘူး.. :))
ရာသီဥတုအရလည္းပါတာေပါ့…။ ဒီကရာသီက ပန္းေတြေႂကြတဲ့အခ်ိန္ဆို ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ လည္ပင္းနာတာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ေလ။ သမီိးႀကီး ေပါ့အုိင္းလည္း သီခ်င္းေတာင္ဆိုႏိုင္ေတာ့မယ္ ထင္မထားဘူး။ သူကလည္း တိုက္ၿပီးသားဆိုေတာ့ တကယ္ပြဲမွာ ဆိုခ်င္ရွာတယ္ေလ…. ။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးေနတဲ့ၾကားက သြားဆိုေနတာ..။ ကိုယ့္မွာေတာ့ သီခ်င္းဆိုရင္း ေခ်ာင္းထဆိုးမွာ စိုးေနရတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္.. အသံနဲနဲလံုးသြားတာကလြဲလို႔.. အဆင္ေျပသြားတယ္။
အဆင္မေျပတာက က်မပဲ..။ ေအာက္ကေန ကင္မရာအေသးေလးတလံုးနဲ႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လိုက္၊ ဗြီဒီယို႐ိုက္လိုက္နဲ႔ တေယာက္တည္း အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာေလ..။ အဲ့ဒီေလာက္ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာေတာင္မွ လိုခ်င္တဲ့ပံုေတြရမလာဘူး။ တခါဆို ဒီပြဲမွာ စားေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ေရးတာဝန္ယူထားတဲ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္ သီခ်င္းဆိုတဲ့အလွည့္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဗြီဒီယိုရိုက္ယူေနတာ…. သူက သီခ်င္းဆိုလည္းေကာင္းတယ္။ ဟန္နဲ႔ ပန္နဲ႔ ဆိုေနတာ… အရင္ႏွစ္ကဆို သူတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စံုတြဲသီခ်င္းေတာင္ ဆိုျဖစ္ၾကေသးတာ… ။ ကိုယ့္မွာ.. ကင္မရာကိုင္ၿပီး စိတ္ရည္ရွည္နဲ႔ အနီီးအေဝခ်ိန္ၿပီး ဟုတ္တိ ပတ္တိ ရိုက္ေနတာ… ေဘးမွာ သမီးေတြစကားလာေျပာတာကိုေတာင္ တိတ္တိတ္ေနဖို႔ အသာေလး လက္ဟန္ေျခဟန္ လုပ္ျပေနရေသးတယ္။ သီခ်င္းၿပီိးလို႔ လက္ခုပ္သံေတြ လဲၿပီးေရာ ကင္မရာပိတ္လိုက္မွ RED ဆိုၿပီး အနီေရာင္မွိတ္တုပ္မွိတ္တုပ္က ေပၚလာတယ္…။ ေသၿပီဆိုၿပီး ကိုယ္ႏွွဖူး ကိုယ္ျပန္႐ိုက္မိသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္ သီခ်င္းဆိုတဲ့ေနရာ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေသၿပီဆိုတဲ့အသံပဲ ပါေတာ့တာ…. း)))
ေနာက္က်န္ေသးတယ္…..
လိိဒ္ဂစ္တာတီးတဲ့ ကိုမိုးေက်ာ္တို႔ .. လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စံုတြဲသီခ်င္းဆိုၾကတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အဆိုေကာင္း၊ အသံေကာင္းေတြ.. သူတို႔ဆိုတဲ့အလွည့္ သမီးေတြနဲ႔ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းေနရတာနဲ႔ ဗီြဒီယုိ မရိုက္လိုက္ရဘူး…။ တခ်ဳိ႕အလွည့္ေတြမွာ ဘက္ထရီအားကုန္လို႔ မရိုက္လုိက္ရတာေတြလည္း ရွိေသးတယ္….
စင္ေပၚတက္ခ်င္တဲ့ ပိုးကလည္း မနည္း…..
သီခ်င္းလည္းမဆိုတတ္၊ အကလည္း မရတဲ့က်မ… စင္ေပၚဘယ္လိိုမွတက္ခြင့္မရခဲ့တာ.. သံခ်ပ္အလွည့္မွ ေနာက္ကလုိက္ေအာ္ခြင့္ ရေတာ့တာ…. သံခ်ပ္အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ… ဘာမွသတိမရေတာ့ပဲ… ကင္မရာကို ေခ်ာင္တခုမွာ ထိုးထားခဲ့ၿပီ စင္ေပၚတက္သြားေတာ့တာ ဗီြဒယို႐ိုက္ဖုိ႔ တေယာက္ေယာက္ကို ေပးမထားခဲ့မိဘူး… တျခားလူေတြ႐ိုက္ထားတာေတာ့ ရွိတာေပါ့… ကိုယ့္ထဲမွာေတာ့ မပါေတာ့ဘူး… း(
အစားဆိုလည္း ထိပ္ဆံုးက…..
ဒီပြဲမွာ စားစရာေတြကလည္း အလွ်ံပယ္ပါပဲ…။ ညကတည္းက စဥ္းစားထားတာက… စားစရာေတြကို တခုျခင္းဓာတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ယူမယ္ေပါ့….။ စားေသာက္ခန္းလည္းဖြင့္ေရာ… ကိုယ္ကေရွ႕ဆံုးကဝင္တာပါပဲ… ကင္မရာလြယ္အိတ္တလံုးနဲ႔ေပါ့…။ အခန္းထဲလည္းေရာက္ ေရာ… ပန္းကန္တခုဆြဲၿပီးလူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ဟိုတိုး၊ ဒီတိုးနဲ႔ စားစရာေတြတခုၿပီးတခု ယူစားေနလိုက္တာ.. သမီးက တီးဝိုင္းျပန္စေနၿပီဆိုၿပီး လာေခၚမွ ထေတာ့တာ… ။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ လံုးဝေမ့လာခဲ့တယ္…… အစားေသာက္ေတြကလည္း.. အဲ့ဒီေလာက္အထိ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာပါ…. သဒၶါတရားေတြေကာင္းၾကတယ္ေလ…
အင္း… တီိးတဲ့လူေတြ၊ ဆုိတဲ့လူေတြ၊ အစားအေသာက္ေတြ အားလံုးေကာင္းၾကပါတယ္…
ခ်ဳိ႕ယြင္းတာက ကိုယ္ပါပဲ… ေခါင္းစဥ္ေပးတာေတာင္ မွားသြားၿပီလားမသိပါဘူး…. ေဝဘန္ေရး အစား.. ဝန္ခံျခင္း ဆိုၿပီးေရးရမွာ…
ေအာ္… ဒါနဲ႔.. ဒီပြဲမွာ ဦးဂင္ႀကီးတေယာက္ တဆိတ္ဆရာလုပ္လြန္းသလားလို႔… @!#$!%@&**^&%$ ဝွီး…ဝွီးးး…. ဒုတ္…. အအား.. &*^!&*^~*%#%$** !!!!!!!.. ကယ္………….. ၾက………… ပါ ………………… ဦး…….. !!%$#@*&^%#@@#$%%^!!~!!!!!!????/<*&^%$@!?@!##!@%^$$#!~#!?
Thursday, April 16, 2009
တိုက္ပြဲဝင္သံခ်ပ္....( ေအာ္ရီိဂြန္)
ေပါ့လန္းေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ားမွ အတာသႀကၤန္ပြဲတြင္ စုေပါင္းတင္ဆက္ခ့ဲၾကေသာ သံခ်ပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသံခ်ပ္ကို ေရးသားခဲ့သူကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတေယာက္ျဖစ္တဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီိအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဝင္ မစန္းစန္းေမာ္ျဖစ္ပါတယ္...။
ေခတ္ စနစ္ကို အျပဳသေဘာျမင္
ေခတ္ စနစ္ကို အျပဳသေဘာျမင္
Sunday, April 12, 2009
သႀကၤန္ပြဲမွ အမွတ္တရေလးေတြ
ေအာ္ရီဂန္ျပည္နယ္မွ ျမန္မာ့သႀကၤန္
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၁ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာသႀကၤန္ပြဲေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ေပါ့လန္းၿမဳိ႕တြင္ က်င္းပခဲ့တဲ့ ရိုးရာသႀကၤန္ပြဲပါ။ ဒီပြဲကို ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဆန္စြာ သႀကၤန္သံခ်ပ္၊ ျမန္မာ့သမီးပ်ိဳေလးမ်ား ရဲ႕ယိမ္းအက၊ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ား၊ ေခတ္ေပၚေတးဂီတ စသည့္ျဖင့္တင္ဆက္သြားးၾကပါတယ္။ လာေရာက္အားေပး သူျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေမရိကန္မ်ားႏွင့္ အသီးသီးေသာပရိသတ္မ်ားအား ျမန္မာ့ရိုးရာအစားအစာ မ်ိဳးစံုလင္စြာျဖင့္ တည့္ခင္းဧည္ခံခဲ့ၾကသလို ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈနဲ႕အညီ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲကိုလဲ က်င္းပ ခဲ့ၾကပါတယ္ရွင္...
သက္ႀကီးရြယ္ႀကီးမ်ားကို ႂကြေရာက္လာၾကေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားမွ ကန္ေတာ့ၾကၿပီး သမီိးငယ္ေလးမ်ားက ပူေဇာ္ပစၥည္းမ်ားကို လွဴဒါန္းေနၾကစဥ္
သမီိးငယ္ေလးမ်ားက သႀကၤန္ယိမ္းအကႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကစဥ္
အဆိုႏွင့္အက တြဲဖက္ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကစဥ္
ေပါ့လန္းလွပ်ဳိျဖဴေလးမ်ား၏ သႀကၤန္ယိမ္းအက
ျမနႏၵာသီခ်င္းႏွင့္ ပရိတ္သတ္အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ၾကကာ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္.. အစားအေသာက္မ်ားစံုလင္လွေပမဲ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံရင္း ဓာတ္ပံုမ႐ိုက္လိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ မတင္ျပႏိုင္သလို သံခ်ပ္ကိုလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ဝင္ေရာက္ကူညီ သီဆိုေနေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုေရာ ဗြီဒီယိုပါ မ႐ိုက္လိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေျပာထားသည့္အတိုင္း မတင္ျပႏိုင္သည္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင့္........
Saturday, April 11, 2009
တေရးႏိုးလာပါၿပီ..
သႀကၤန္မွာ ႐ိုးရာမပ်က္ေစဖို႔ သမီးေတြက ဆိုၾက၊ ကၾက … အေဖက တီးလုိက္ဆိုလိုက္နဲ႔ သံခ်ပ္သံေတြက ဆူညံညံနဲ႔ တိုက္ေနလိုုက္ၾကတာ ဒီေန႔ေနာက္ဆံုးပဲေလ… မနက္ျဖန္ဆို ပြဲကစၿပီေလ… အဲ့ဒီိအခါမွပဲ တဝႀကီး သြားၾကည့္ရမွာပဲ… အေႂကြးအေမြးကလဲ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေကာင္းတယ္ဆိိုပဲ… မနက္ျဖန္ၾကရင္ေတာ့ စားစရာအစံုနဲ႔ ယိမ္းအကေတြေရာ အဆိုေတြကိုပါ စံုစံုလင္လင္မွ်ေဝပါ့မယ္… ဒီေန႔ေတာ့ သီခ်င္းေတြ၊ သံခ်ပ္ေတြတိုက္ေနတာကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္လာလို႔ အျမည္းေလးတင္ေပးထားပါတယ္… ပိုစ့္မတင္ျဖစ္တာၾကာသြားတဲ့အတြက္ အခုမွပဲ မိတ္ေဆြအားလံုးကို ေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္ရွင္……
ေအာ္.... အခုပိုစ့္တင္ေနတဲ့အခ်ိန္က မနက္၂ နာရီေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ ပြဲစမွာဒီေန႔ပဲေပါ့ေနာ္...
အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္....
ေအာ္.... အခုပိုစ့္တင္ေနတဲ့အခ်ိန္က မနက္၂ နာရီေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ ပြဲစမွာဒီေန႔ပဲေပါ့ေနာ္...
အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္....
Tuesday, March 3, 2009
ပန္းခ်ီလိုလို ကဗ်ာလိုလို
ငါ့ကို ……
မာနေခ်ာက္ထဲ ဆြဲခ်ေနၾက။
ဖက္တြယ္ထား ခႏၶီစတရား
သာသနာႀကီးမ်ားေတာင္ ျပဳမယ္ဆိုထားၿပီး
ဘာဝနာေလးေတာ့ ပြားမ်ားေနသင့္တာေပါ့။
သတိဆိုတာ
ပုိတယ္လို႔ မရွိပါဘူးကြယ္…..
ပန္းခ်ီလားဘာလားေတာ့မသိ စိတ္ကူးတည့္ရာ ဆြဲထည့္ထားတာေလးေတြပါ ...
ကဗ်ာျဖစ္လားေတာ့မသိဘူး.. မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အလုပ္စားပြဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမထားတာေလးပါ။
ပုိစ့္အသစ္မတင္ျဖစ္တာၾကာလို႔ ဒါေလးပဲ လည္လည္လာသူေတြအတြက္ အပ်င္းေျပေပါ့...
မာနေခ်ာက္ထဲ ဆြဲခ်ေနၾက။
ဖက္တြယ္ထား ခႏၶီစတရား
သာသနာႀကီးမ်ားေတာင္ ျပဳမယ္ဆိုထားၿပီး
ဘာဝနာေလးေတာ့ ပြားမ်ားေနသင့္တာေပါ့။
သတိဆိုတာ
ပုိတယ္လို႔ မရွိပါဘူးကြယ္…..
ပန္းခ်ီလားဘာလားေတာ့မသိ စိတ္ကူးတည့္ရာ ဆြဲထည့္ထားတာေလးေတြပါ ...
ကဗ်ာျဖစ္လားေတာ့မသိဘူး.. မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အလုပ္စားပြဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမထားတာေလးပါ။
ပုိစ့္အသစ္မတင္ျဖစ္တာၾကာလို႔ ဒါေလးပဲ လည္လည္လာသူေတြအတြက္ အပ်င္းေျပေပါ့...
Thursday, February 12, 2009
အနာဂတ္...
ပန္းခ်ီ ... ေပါ့အိိုင္းကၽြန္မဒီဘက္ကိုေရာက္ၿပီးကတည္းက ကုိယ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြနဲ႔ ေဝးကြာၿပီး ငယ္စဥ္က ေနခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရပ္ရြာက အိမ္ေလးၿခံေလးေတြရယ္၊ ကေလးဘဝက အပူအပင္ကင္းစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတာေတြရယ္ကို မၾကာခဏသတိရေနတတ္တယ္။ အဲ့ဒီလိုသတိရရင္ သမီးေလး ေတြကို အေမတို႔ ငယ္ငယ္က ဘယ္လိုကစားခဲ့ရတာေပါ့….၊ ဘယ္လိုစားခဲ့ရတာေပါ့….. ၊ ဘယ္လိုသြားခဲ့ရ၊ ဘယ္လိုေနခဲ့ရတာေပါ့…. စသျဖင့္ ငယ္မူျပန္ၿပီးေျပာျပရင္ သူတို႔ေလးေတြက ပံုျပင္တပုဒ္လို နားေထာင္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔လဲ အဲ့ဒီလိုကစားခ်င္လိုက္တာ၊ အဲ့ဒီလိုသြားခ်င္လိုက္တာ …. ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။
သူတို႔ေလးေတြ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ကိုယ့္အေနနဲ႔ၾကည့္ရင္ တကယ့္ကိုအထီးက်န္ဆန္သလို ခံစားမိတယ္။ ေနာက္ၿပီး……. တစ္ေန႔ သူတို႔ေလးေတြ ႀကီးျပင္းလာရင္ ကၽြန္မတို႔လို ငယ္စဥ္ကဘဝေလးေတြကို ျပန္အမွတ္တရျဖစ္ေစမဲ့ သူတို႔အတြက္ အမွတ္တရဆုိတာေလးေတြေရာ ရွိပါမလားလို႔ ေတြးပူမိတယ္။ အဲ့ဒီလုိေတြးပူမိ ေစေအာင္ ရင္ထဲမွာ စူးစူးနစ္နစ္ခံစားခဲ့ဖူးတာလဲရွိခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မမိသားစုေလးတစ္ခုကုိ ထူေထာင္ခဲ့ရတာ ကိုယ့္ရဲ႕မိခင္တိုင္းျပည္မွာမဟုတ္ဘဲ တရားမဝင္ေနထိုင္ေနရတဲ့ သူတစ္ပါးႏိုင္ငံမွာပါ။ ေနထိုင္ေနရတာကမွ တရားမဝင္ေတာ့ ေမြးလာတဲ့ခေလးေတြကလည္း တရားမဝင္ဘဲ ႏိုင္ငံမဲ့ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေငြရွိမွ ေနစရာရွိမယ္။ စားစရာရမယ္။ အဖမ္းအဆီး မခံခ်င္ရင္ ေငြရွိဖို႔လိုတယ္။ အဲ့ဒီလိုေနရာမွာ ေနအိမ္အတည္တက်ဆိုတာ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏုိင္။ ဒီကေလးေတြအနာဂတ္အတြက္ အတည္တက်ေနထိုင္ႏိုင္ဖု႔ိ ႏိုင္ငံရွိဖို႔လိုအပ္တယ္။ ကိုယ့္ရပ္ရြာကိုျပန္ဖို႔ဆုိတာကေတာ့ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔မရႏိုင္တဲ့အေျခအေန။ အဲ့ဒီေတာ့ တတိယႏိုင္ငံကိုထြက္ဖို႔ျပင္ရတယ္။
တတိယႏိုင္ငံကိုထြက္မဲ့လူေတြကိို စုရပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီး အဲ့ဒီကေနမွတဆင့္ ထြက္ရမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ စုရမယ့္ေနရာက ႏို႔ဘိုးဒုကၡသည္စခန္းတဲ့။ အဲ့ဒီကိုသြားရတယ္။ သြားရတဲ့လမ္းခရီးကေဝးလြန္းၿပီး အေကြ႔အေကာက္မ်ားလြန္းလွလို႔ ခရီးေဝးမသြားဖူးတဲ့ ကေလးေတြေရာ ကၽြန္မပါ ကားမူးၿပီးပ်ဳိ႕အန္ၾကတယ္။ အေကြ႔ေတြေရာက္တိုင္း သမီးႀကီးက အန္တယ္။ သမီးငယ္ေလးကလဲ မူးလြန္းလို႔ ငိုေနရွာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သမီးႀကီးက ၆ ႏွစ္၊ သမီးငယ္က ၄ ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ လမ္းခရီးထက္ဝက္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အိမ္ျပန္မယ္လို႔ခ်ည္း ပူဆာၾကတယ္။ ခေလးေတြ ခံစားေနရတာကိိုၾကည့္ၿပီိး အိမ္ျပန္ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔မွာ ျပန္ဖု႔ိအိမ္မရွိဘူး…။ အဲ့ဒီိအခ်ိန္က ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဗလာက်င္းၿပီး ခိုကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရမိတယ္။ သူတို႔ေလးေတြက ငယ္စဥ္ကတည္းက ေနလာခဲ့တဲ့အိမ္ကို သူတို႔ဘယ္အခ်ိန္မဆို ေနခြင့္ရွိတယ္လို႔ ထင္ေနရွာၾကတယ္။ သူတို႔ထင္သလို မဖန္တီးေပးႏုိင္တဲ့ မိဘတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဝတၱရားမေၾကသလို မလံုမလဲခံစားရတယ္။ အခုခ်ိန္အထိလည္း ဒီခံစားခ်က္က မေပ်ာက္ပ်က္ သြားေသးဘူး။ အခုခ်ိန္အထိိလည္း ေနအိမ္အတည္တက် ေနထိုင္ခြင့္မရၾကေသးပါဘူး။ ကိုယ့္တိိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ေပမဲ့ ေနခြင့္မရၾကတဲ့ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ တိုင္းျပည္ျပင္ပမွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ မိသားစုဘဝေတြကို ႐ုန္းကန္ေနၾကရခ်ိန္မွာ တိုင္းျပည္တြင္းမွာကေတာ့ “ခ်မ္းသာတာမွန္သမွ် တ႐ုတ္၊ ကုလားနဲ႔ ထိုင္းေတြခ်ည္းပါပဲ သမီးရယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ့ ႀကီးေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေျပာသံကိုၾကားေယာင္လာရင္း ငယ္စဥ္ကၾကားဖူးခဲ့တဲ့ “တ႐ုတ္ကဖိ၊ ရွမ္းကအိ ရွိသည့္ဗမာ ေတာင္ဘက္မွာ ” ဆိုသည့္ တေဘာင္လိုလို စာခ်ဳိးလိုလို ၾကားခဲ့ဖူးတာ အမွတ္ရမိပါတယ္။
တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ဟာ ကေလးေတြျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုထားေတာ့ ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္မွာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေနခြင့္မရၾကတဲ့ ကေလးေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၾကေတာ့ အတည္တက်မရွွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြအတြက္ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ ကၽြန္မတကယ္ဘဲရင္ေလးမိပါတယ္။
ကေလးမ်ားအားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့အနာဂတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။
Thursday, February 5, 2009
ဒ႑ာရီ
ဘဝဇာတ္ခံုမွာ ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ ကျပေနၾကရတဲ့ ကၽြန္မတို႔ လူ႔ဘဝခဏတာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကသူေတြ ေတြ႔ဆံုႀကံဳကြဲၾကရတာ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ ခဏေတြ႔ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ အလည္လာၾကသူေတြ မပ်င္းရေအာင္လို႔ ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ ဒ႑ာရီိဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ရွာေဖြတင္ဆက္ေပးထားပါတယ္ရွင္....
Wednesday, February 4, 2009
ထိပ္ကပ္နာ
အိမ္လြမ္းသူတစ္ေယာက္ အခုတေလာ ပ်င္းေနလိုက္ပံုမ်ား စားလည္းမစားခ်င္၊ အလုပ္လဲ မလုပ္ခ်င္၊ ေနာက္ဆံုး ဘေလာ့ေတာင္မေရးခ်င္ဘူးျဖစ္ေနမိတယ္။ ဘေလာ့ခဏနားမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္..။ အခုညီမေဆာင္း က ထိပ္ကပ္နာအတြက္ေဆးေမးေတာ့ ရွာေဖြတင္ေပးၿပီး ခဏနားပါဦးမယ္ မိတ္ေဆြတို႔ေရ…. ။ အိမ္လြမ္းသူက ေဆးကုႏိုင္တဲ့ဆရာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္..။ ေဆးနည္းေလးေတြနဲ႔ ေရာဂါကို အစာနဲ႔ကုသတာကို စိတ္ဝင္စားၿပီး မိတ္ေဆြေတြကို မွ်ေဝခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္ဖတ္မိထားသေလာက္စာအုပ္ေတြထဲကေန ကူးယူတင္ျပေပးေနျခင္း သာျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္ဝင္စားရင္ ပိုစ့္အေဟာင္းေလးေတြျပန္ဖတ္ၿပီး တြက္ခ်က္ယူကာ မိမိေန႔စဥ္စားသံုးေနတာေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း စမ္းသပ္ေနတဲ့အဆင့္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ အခုေတာ့ ညီမေဆာင္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာ ေဆးကိုေတာ့ စာထဲမွာ ရွာေတြ႔သေလာက္ တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ေနဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ နာနတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။
လဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္ စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ႏွင့္ သစ္ဂ်ပိုးျဖစ္ပါတယ္။
ေဆာင္းက စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဆိုတဲ့ ဗ်ည္းအကၡရာထဲမွာပါတာျဖစ္လို႔ အေႏၱာ စေရ ဆိုတဲ့ ေနဂိုဏ္းဝင္သမားျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆာင္းအေနနဲ႔ နာနတ္သီးကို ဆားနဲ႔ျဖဴးစားၿပီး သစ္ဂ်ပိုးေခါက္၊ အရြက္ကို ရွဴလွ်င္သင့္ေတာ္ပါတယ္ညီမေရ..။
အကယ္၍ အျခားအမည္ျဖစ္ၿပီး က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ လ၊ ဝ၊ သ၊ ဟ၊ ပ၊ ဖ၊ ဘ၊ ဗ၊ မ စတဲ့ဗ်ည္းအကၡရာပါတဲ့အမည္ေတြဆိုလွ်င္ေတာ ဂေဗၻ ဝံေသ ဆိုတဲ့လဂိုဏ္းသမားေတြျဖစ္လို႔ ့ ေျပာင္းျပန္လုပ္ၿပီး နာနတ္ပြင့္ ႏွင့္ ေလးညွင္းပြင့္ကိုေရာၿပီး ရွဴထုပ္ကေလးလုပ္ထားၿပီး ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ကို စားသံုးႏုိင္ပါတယ္။ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္တို႔ အရြက္တို႔ကိုလည္း မိမိအဆင္ေျပ သလို အစားအေသာက္ေတြထဲထည့္ၿပီး စားသံုးႏိုင္ပါတယ္လု႔ိ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္ ညီမေရ။ ဒါကေတာ့ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္က်မ္းထဲမွာရွိတဲ့ ေဆးအမည္ေတြပါပဲ။
အပ်င္းေရာဂါေပ်ာက္လို႔ စာျပန္ရိုက္လွ်င္ေတာ့ ေဆးက်မ္းထဲမွ ေရာဂါအမည္ႏွင့္ ၎ေရာဂါႏွင့္ သင့္ေတာ္မည့္ဓာတ္စာမ်ားကိို ေဖာ္ျပထားသည္မ်ားအားလံုးကို ေရးကူးတင္ထားေပးပါမယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ အဲ့ဒါမွ မိတ္ေဆြတို႔အေနနဲ႔ မိမိတို႔ သိလိုတာေတြကို ကၽြန္မကိုေမးမေနရ ေတာ့ပဲ အလြယ္တကူရွာေဖြသိရွိႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ပါ။ ယခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏပ်င္းလိုက္ဦး မွာမို႔ ခြင့္လြတ္ၾကပါဦးေနာ္…။
ေနဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ နာနတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။
လဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္ စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ႏွင့္ သစ္ဂ်ပိုးျဖစ္ပါတယ္။
ေဆာင္းက စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဆိုတဲ့ ဗ်ည္းအကၡရာထဲမွာပါတာျဖစ္လို႔ အေႏၱာ စေရ ဆိုတဲ့ ေနဂိုဏ္းဝင္သမားျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆာင္းအေနနဲ႔ နာနတ္သီးကို ဆားနဲ႔ျဖဴးစားၿပီး သစ္ဂ်ပိုးေခါက္၊ အရြက္ကို ရွဴလွ်င္သင့္ေတာ္ပါတယ္ညီမေရ..။
အကယ္၍ အျခားအမည္ျဖစ္ၿပီး က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ လ၊ ဝ၊ သ၊ ဟ၊ ပ၊ ဖ၊ ဘ၊ ဗ၊ မ စတဲ့ဗ်ည္းအကၡရာပါတဲ့အမည္ေတြဆိုလွ်င္ေတာ ဂေဗၻ ဝံေသ ဆိုတဲ့လဂိုဏ္းသမားေတြျဖစ္လို႔ ့ ေျပာင္းျပန္လုပ္ၿပီး နာနတ္ပြင့္ ႏွင့္ ေလးညွင္းပြင့္ကိုေရာၿပီး ရွဴထုပ္ကေလးလုပ္ထားၿပီး ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ကို စားသံုးႏုိင္ပါတယ္။ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္တို႔ အရြက္တို႔ကိုလည္း မိမိအဆင္ေျပ သလို အစားအေသာက္ေတြထဲထည့္ၿပီး စားသံုးႏိုင္ပါတယ္လု႔ိ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္ ညီမေရ။ ဒါကေတာ့ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္က်မ္းထဲမွာရွိတဲ့ ေဆးအမည္ေတြပါပဲ။
အပ်င္းေရာဂါေပ်ာက္လို႔ စာျပန္ရိုက္လွ်င္ေတာ့ ေဆးက်မ္းထဲမွ ေရာဂါအမည္ႏွင့္ ၎ေရာဂါႏွင့္ သင့္ေတာ္မည့္ဓာတ္စာမ်ားကိို ေဖာ္ျပထားသည္မ်ားအားလံုးကို ေရးကူးတင္ထားေပးပါမယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ အဲ့ဒါမွ မိတ္ေဆြတို႔အေနနဲ႔ မိမိတို႔ သိလိုတာေတြကို ကၽြန္မကိုေမးမေနရ ေတာ့ပဲ အလြယ္တကူရွာေဖြသိရွိႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ပါ။ ယခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏပ်င္းလိုက္ဦး မွာမို႔ ခြင့္လြတ္ၾကပါဦးေနာ္…။
Sunday, February 1, 2009
ထိုးေအာင့္နာ....
ဘေလာ့ဂါ စုိးသင့္ေဆြ မွ ေလထိုးေလေအာင့္ျဖစ္လွ်င္ စားသံုးသင့္ေသာဓာတ္စာမ်ားကို ေမးလာေသာေၾကာင့္ ေလ့လာေတြ႔ရွိသမွ် ရွာေဖြတင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
စိုးသင့္ေဆြ ဆိုေသာအမည္၏အစဗ်ည္းသည္ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဟူေသာ အဂၤါနာမ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေႏၱာ စေရ ဟူေသာ ေနဂိုဏ္းဝင္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ေနဂိုဏ္း၏ နဝင္းမ်ားမွာ အ႐ိုင္း စိတ္တို ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအမည္ပုိင္ရွင္သည္ သံပုရာသီးကို အစိတ္ေသးေလးမ်ားစိတ္၍ ဆားႏွင့္တုိ႔စားၿပီး အရက္တပက္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္လွ်င္ ေလထိုးေအာင့္နာအတြက္ သင့္ေတာ္ပါသည္ဟု ျပန္ၾကားလုိက္ပါသည္။
အရက္သည္ ေနဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ နဝင္းေၾကေဆးအျဖစ္အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တန္ေဆး၊ လြန္ေဘးျဖစ္သည္ကိုေတာ့ သတိျပဳသင့္သည္။ အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ အသံုးျပဳရန္ ေရးသားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
အျခားအမည္မ်ားအတြက္ မိမိတို႔လိုအပ္သလို ရွာေဖြအသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ေလႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ဓာတ္စာမ်ား ကိုလည္းရွာေဖြ တင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
ပထမဦစြာ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္ဆရာႀကီး အိုင္ကေလာင္ဆရာလႈိင္၏ ဆန္းၾကယ္ေသာ ကုထံုးမ်ားထဲမွ ထိုးေအာင့္နာအား ကုသခဲ့ပံုႏွင့္ ေလႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆးဓာတ္စာ မ်ားကုိ ေဖာ္ျပသြားပါ မယ္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာရည္တိုက္ၿပီး ကုသျခင္း
ကိုထားဆိုသူ အျပင္းဖ်ားေနရာမွ ထိုးေအာင့္ေရာဂါျဖင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ခံစားေနရသည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ ဆရာႀကီိးအား သြားပင့္ၾကသည္။ ဆရာႀကီးေရာက္လာေသာအခါ အိမ္ေရွ႕အုန္းပင္ မွ အုန္းစိမ္းႏွစ္လံုးခူးခိုင္းၿပီး သံပုရာသီးႏွစ္လံုးကိုပါ အရွာခိုင္းသည္။ ေတာရပ္ေဒသ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုပစၥည္းမ်ားကို အလြယ္တကူပင္ရရွိသည္။ အုန္းစိမ္းတစ္လံုး၏ မ်က္ႏွာဝကိုဖြင့္ၿပီး သံပုရာသီးတစ္လံုး၏အရည္ညွစ္ထည့္၍ ကိုထားအားတုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဆရာႀကီးသည္ အနီးရွိ အိမ္တစ္အိမ္သို႔သြားကာ စကားတစ္ေဖာင္ေဖာင္ေျပာေနေတာ့သည္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာေရေသာက္ၿပီးသူ ကိုထားမွာ ဝမ္းမ်ားေလွ်ာေလေတာ့၏။ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ဆရာႀကီးရွိရာအိမ္သို႔ လူတစ္ေယာက္ကိုလႊတ္ၿပီး ေျပာျပေစသည္။ ကိုထား၏ခံစားေနရပံုမ်ားကို ထိုသူေျပာျပေသာအခါ ဆရာႀကီးကမၾကားဘိသကဲ့သို႔ စကားမ်ားကို ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ ခပ္ေသာေသာေျပာေနသည္။ သြားေျပာသူမွာ ဆရာႀကီး၏အေၾကာင္း ဓာတ္သိျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆက္၍မေျပာဝံ့ပဲရွိသည္။ ထိုနယ္ရွိလူမ်ား သည္ ဆရာႀကီးအား အလြန္တရာရိုေသကိုင္း႐ႈိင္းၾက၏။ ေၾကာက္ရြံ႕ေလးစားၾက၏။ ဆရာႀကီး၏ အေလ့အထႏွင့္ စရိုက္ကလည္း တစ္မ်ဳိးပါေပ။ တိတိျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္သည္။ မမွန္လွ်င္ မည္သူ႔မ်က္ႏွာကုိမွ် ေထာက္ထားေလ့မရွိေခ်။
ဤေနရာတြင္ အလွ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ ဆရာႀကီး၏စရိုက္တစ္ခုကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူတစ္ပါးအိမ္အလည္အပတ္သြားလွ်င္ အိမ္ရွင္တို႔ ထမင္းစားေနခိုက္ႀကံဳ၍ အိမ္ရွင္မ်ားက ျမန္မာထံုးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း ထမင္းစားေခၚသည္။ ထိုအခါ ဆရာႀကီးကလည္း ခ်ဳိခ်ဳိသာသာျဖင့္ပင္ “ စားၾကပါကြာ၊ စားၾကပါ” ဟု ရည္မြန္စြာ ျပန္လည္ေျပာတတ္၏။ အိမ္ရွင္ကမူထိုမွ်ႏွင့္မရပ္နားဘဲ ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္၍ ထမင္းစားေခၚမိလွ်င္ “ မင္းဟာမင္း စားခ်င္စား မစားခ်င္ေန” ဟု တိုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျပာေလ့ရွိ သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း လူတိုင္းသိေနၾကသည္။
အုိင္ကေလာင္ရြာအတြင္း၌ ဆရာႀကီးထံလာၿပီး အေၾကာင္းအားေလွ်ာ္စြာ မၾကာခဏ ထီးလာငွားတတ္သူတစ္ဦးရွိသည္။ သံုးေလးႀကိမ္ခန္႔အထိ ဆရာႀကီးသည္ ေကာင္းမြန္စြာ ထီးငွားလိုက္၏။ ျပန္ေပးသည့္အခါတြင္လည္း ေကာင္းမြန္စြာယူကာ သိမ္းဆည္းထားေလ့ရွိ သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထိုလူလာငွားေသာအခါတြင္ ေရွးနည္းတူစြာပင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေပးျပန္၏။ ထီးျပန္လာေပးေသာအခါတြင္ ဆရာႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ျဖင့္ပင္ ထီးကိုယူၿပီး ထိုလူ၏ေရွ႕ေမွာက္၌႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္လိုက္သည္။ ထီးငွားသူမွာ ဆရာႀကီးကို တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္မေျပာဝံ့ဘဲ ထိုင္ရအခက္၊ ထရအခက္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခက္အခဲကို ဆရာႀကီးကသိေလ ဟန္ျဖင့္ “ မင္းဘာမွစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းကိုစိတ္ဆိုးလို႔ ဒီလိုလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီထီးကိုသာ ငါကစိတ္ဆိုးတာပါ၊ ဒီထီးရွိေနေတာ့ မင္းကလည္းလာငွားတယ္၊ ငါကလည္း ယူေပးရတယ္၊ ငါပါအလုပ္႐ႈပ္ေစတဲ့ထီးျဖစ္လို႔ ႐ိုက္ခ်ဳိးလိုက္တာပါ၊ ”
စသည္ျဖင့္ ဣေႁႏၵရရပင္ ျပန္ေျပာသည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာသိေနသည့္ ထိုနယ္သူနယ္သားမ်ားအေနျဖင့္ ဆရာႀကီးအား တစ္ခြြန္းမွႏွစ္ခြန္းေျပာရန္ ဝန္ေလးတတ္ၾက ေပသည္။ ဆရာႀကီးသည္လည္း ထိိုအခါမွစၿပီး ထီးကိုလံုးဝမေဆာင္းေတာ့ဘဲ ဝါးခေမာက္ကိုသာ ေဆာင္းေလေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကိုထားမွာ အဆက္မျပတ္ဝမ္းေလွ်ာၿပီး ႂကြက္တက္ခမန္းျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္လိုက္သြားျပန္သည္။ ဒုတိယလိုက္သြားသူက ပထမလိုက္သြားသူကို ဆရာႀကီးအား အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာမေျပာေမးသည္။ ပထမလူကလည္း တစ္ခြန္းေျပာသည္ကို မၾကားသျဖင့္ ေနာက္ထပ္ဆက္မေျပာဝ့ံေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ဒုတိယလူက မေနသာေတာ့သျဖင့္ ဆရာႀကီးထံသြားၿပီး ကိုထားမွာ ဝမ္းအလြန္ေလွ်ာေနသျဖင့္ ႂကြက္တက္လုခမန္းျဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းကို ဇြတ္ပင္ေျပာရေတာ့ သည္။
“ေဟ… ဟုတ္လားကြ၊ ေစာေစာကငါ့ကိုဘာေၾကာင့္ မေျပာၾကတာလဲ”
ဟုဆိုကာ သုတ္သုတ္ပ်ာပ်ာျဖင့္ လူမမာအိမ္သို႔ထလိုက္သြားသည္။ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း က်န္ေနေသးသည့္ အုန္းစိမ္းတစ္လံုးကို ေရွ႕နည္းတူ မ်က္ႏွာဝဖြင့္ကာ သံပုရာသီးတစ္လံုး ညွစ္ထည့္ျပန္သည္။ ကုိထားကလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေသာက္ရလွ်င္ ေသ႐ံုသာ ရွိေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ဆရာႀကီးက အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာေရကိုေရာစပ္ၿပီး ဒန္ခြက္ထဲထည့္၍ မီးႏွင့္ေႏြးကာ တိုက္ျပန္သည္။ “ေဟ့ ေမာင္ထား၊ ပူပူေလးမႈတ္ေသာက္လိုက္” ဟုေျပာသျဖင့္ ေျပာသည့္အတိုင္းေသာက္ရျပန္သည္။ ခဏၾကာမွာပင္ ဝမ္းပိတ္သြားသည္။ ေလလည္းေကာင္းစြာလည္သည္။ ေအာင့္ေသာေရာဂါမွာ တစ္မဟုတ္ခ်င္း ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။ အဖ်ားက်သြားသည္။ ဆရာႀကီးက အဖ်ားတက္ေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သင့္ေသာ ဓာတ္စာမ်ားကုိသာ ဖိ၍စားေသာက္ရန္ လိုေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာဆိုကာျပန္ခဲ့သည္။
ဓာတ္က်မ္းအေျခခံကို ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားအေနျဖင့္ကိုထား၏ နာမပညတ္၊ အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာတို႔၏ နာမပညတ္၊ အထက္ျပဆုိခဲ့ေသာ အ႐ိုင္းစိတ္တို၊ လူမိုက္ေခါင္ေသာက္ ဟူသည့္ ဓာတ္ဖက္၊ ကမၻာ့မိတ္ဓာတ္ဖက္၊ အုန္းဟူေသာ မီးခဲေတေဇာဓာတ္ဖုိ၊ သံပုရာဟူေသာ မႈန္တိုင္းဝါေယာဓာတ္မ စသည္တို႔ကိိုလည္းေကာင္း၊ မီးႏွင့္ကားေလ၊ မိတ္ေဆြေတာ္ၾက သဟာယ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အုန္းဟူေသာ ၿဂဳိလ္သက္(၆) ႏွစ္ႏွင့္ သံပုရာဟူေသာ ၿဂိဳလ္သက္(၁၂) ႏွစ္တို႔ကို ေပါင္းေသာ္ (၁၈) ရသျဖင့္ နဝင္းေၾကေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ နဝင္းနဝင္းခ်င္းျဖတ္၍ နဝင္းေၾကလွ်င္ ေဆးျဖစ္သည္ကို လည္းေကာင္း အလြယ္ႏွင့္ သိတန္ၾကရာသည္။
အထက္ပါအတိုင္း ကိုထားကိုကုသစဥ္က ပထမတစ္ႀကိမ္လာေခၚသည္ကို ဆရာႀကီး အမွန္တကယ္မၾကားေလသလားဟု သံသယျဖစ္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဆရာႀကီးႏွင့္အတူ အိပ္သည့္အခါ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္ေပးရင္း ျခင္ကိုက္ဖုမ်ားကို ေဖ်ာက္ေပးရင္ျဖင့္ စာေရးသူက အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္မိသည္။
“အရင္လူလာေခၚတာ ငါသိပါတယ္ကြာ…၊ တမင္မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပဲ၊ ဒီလိုလုပ္ ခ်င္လို႔ ေစာေစာကတည္းက ဟုိဘက္အိမ္သြားၿပီး တမင္စကားမ်ားမ်ား ေျပာေနတာေပါ့။ ဒီလိုတိုက္ရင္ ဒီလိုျဖစ္မယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရင္ ဒီလိုျပန္ပိတ္ရမယ္ဆိုတာ အစကတည္းသိလို႔ အုန္းစိမ္းႏွွစ္လံုးနဲ႔ သံပုရာသီးႏွစ္လံုးရွာခိုင္းထားတာေပါ့။ ကိုယ္ဓာတ္ကိုယ္ပုိင္ရင္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး။ ေစာေစာလာေခၚတုန္းက အလွ်င္စလိုလိုက္သြားရင္ ေအာင့္တာ ေပ်ာက္ေပမဲ့ ဖ်ားတာမေပ်ာက္ဘူးကြယ့္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာေရာဂါမွမက်န္ေအာင္ တခါတည္း အျပတ္ကုဖို႔ လူနာရွင္မ်က္ကြယ္မွာ တမင္ေရွာင္ေနတာ၊ ဆရာဇီဝကဆိုရင္ ဒီ့ထက္ အႀကံအဆမ်ားစြာ အႀကံဉာဏ္ကစားရေသးတာပဲ” ဟု ဆရာႀကီးက ျပန္ေျပာျပသည္။
ထိုးေအာင့္နာအတြက္ ဓာတ္စာမ်ား
ေနဂိုဏ္း
ၾကက္ဆူသီးအနီိပြင့္ ---------- ၾကက္ဆူဆီ ------------ မ႐ိုး ------------ ဆီမီးေတာက္ ဆူးပေတာင္း ----------- ဆိတ္က်င္ငယ္ ------------ ေဆာက္ခ်ဥ္သီး ---------- ေဆာ္ဒါ ပ႐ုတ္ဆီ ------------- ေတာပူဒီနာ --------------- ပင္စိမ္းနက္ ----------- ပုန္းညက္ပန္း မ႐ိုးပြင့္အျဖဴ ----------- ရွားေစာင္းျမင္းနား ---------- ေလးညင္းပင္ ----------- သံပ႐ိုသီးမွည့္ ၾသဇာသီး --------- လင္းေန --------- သစ္တက္လင္းေန
ေနဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကန္စြန္း(အေမရိကန္) ။ ။ အေမရိကန္ကန္စြန္းသည္ အျမစ္မွာေၾကက်က္၏။ အားႏွင့္ ကာမကိုအားေပး၏။ ႏို႔ႏွင့္ ဆီးကိုရႊင္ေစ၏။ ႏူနာ၊ ပူျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ေသြးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အသံကိုေကာင္းေစ၏။ ေလႏွင့္ သလိပ္ကုိ ပယ္တတ္၏။
ပင္လယ္ကန္စြန္း။ ။ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ေစ၊ အစာေၾကေစ၊ ဝမ္းႏူးေစ၊ နာက်င္ကိုက္ခဲျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ဝမ္းသက္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အရြက္သည္ အဆစ္ေရာင္ကိုက္၊ ေလထိုးေအာင့္၊ ေရဖ်ဥ္း၊ ဆီးေဆးတို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ဂဏန္း။ ။ အားျဖစ္ေစ၊ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ေလသည္းေျခကိုႏိုင္၏။ သုက္၊ သလိပ္ပြားေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။
ႏွမ္းဆီ။ ။ ႏူးညံ့၏။ စိမ့္ဝင္တတ္၏။ သည္းေခ်ကိုျပဳတတ္၏။ သလိပ္၊ ပညာ၊ သုက္အား၊ ခြန္အားတို႔ကို ပြားေစ၏။ အနည္းငယ္ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုလည္းျဖစ္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ယားယံ၊ ႏူနာ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ဒဏ္ရာရျခင္း၊ အ႐ိုးက်ဳိးဆက္ျခင္း၊ မီးေလာင္ျခင္း၊ ဖူးေရာင္ျခင္း၊ ေခြး၊ ဖား၊ ေႁမြဆိပ္တို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ႏြားႏုိ႔။ ။ ႏြားႏို႔သည္ ေျပျပစ္၏။ ေၾကခဲ၏။ အသက္ရွည္ေစ၏။ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎၊ အေရာင္အဆင္းကို၎၊ သုက္အားကို၎၊ ႏို႔ရည္ကို၎၊ ဝၿဖိဳးျခင္းကို၎ျပဳတတ္၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေလ၊ သည္းေျခေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါတို႔၌ေကာင္း၏။
ပ႐ုပ္ဆီ။ ။ သည္းေျခကိုျပဳတတ္၏။ သြားကိုခိုင္ေစ၏။ သလိပ္ ေလကိုပယ္တတ္၏။ ေခၽြးထြက္ေစ၏။ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ အဖ်ား၊ အစာမေၾက၊ ေလျပည့္၊ ဝမ္းဗုိက္တင္းေရာင္၊ ဦးေခါင္း၊ သြား၊ အ႐ုိးက်ဳိးေရာဂါတုိ႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ေရႊဖ႐ံုသီး။ ။ ေရႊဖ႐ံုသီးသည္ ခ်ဳပ္ေစသည္။ ေၾကခဲသည္။ အစိမ္းသည္ ဝမ္းမီးကို ပြားေစသည္။ ေလ သလိပ္ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ ေလေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ေစသည္။
ဗာဒံသီး။ ။ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ သည္းေျခကိို ျဖစ္ေစတတ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သလိပ္၊ ေလ၊ သည္းေျခေဖာက္ျပန္ျခင္းႏွင့္ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္သည္။ အသီးမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ သုက္ပြားေစသည္။ ဝၿဖိဳးေစသည္။ သလိပ္ကိုျပဳတတ္သည္။ ေလ၊ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးဆန္သည္ သုက္ေသြးကို ပြားေစသည္။ သလိပ္ကို ျပဳတတ္သည္။ ေလ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အသီးမွည့္သည္ ေလ ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ အသီးသည္ ရင္ဘတ္နာ၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အူေရာဂါ၊ သြားေရာဂါတို႔ကုိႏိုင္သည္။ အဆီသည္ ေတြေဝျခင္း၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ေလးညွင္းပင္။ ။ ၿမိန္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္း၊ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္းကိုျပဳတတတ္၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ သလိပ္သည္းေျခေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ဝမ္းဗိုက္ေရာင္၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပန္းနာ၊ ႀကိဳ႕ထုိး၊ ခယ႐ုပ္ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သံပုရာသီး။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္းကိုျပဳတတ္၏။ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ေခ်ာင္းဆိိုး၊ ဂူလံုး၊ ေအာ့အန္၊ ငွက္ဖ်ား၊ လည္ေခ်ာင္းေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ခယ႐ုပ္၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစတတ္၏။
သံပုယိိုသီး။ ။ အစိမ္းသည္ ထက္ျမက္၏။ လည္ေခ်ာင္းကို သုတ္သင္တတ္၏။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ လွ်ာ၊ ႏွလံုးကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ အမွည့္သည္ ကိုယ္ကို လွပေစ၏။ ႏွလံုးခြန္အားအက်ဳိးျပဳ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ၎ျပင္ အစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အမွည့္သည္ ေလ၊ သလိပ္တို႔ကိုႏိုင္၏။ အစိမ္းသည္ ပန္းနာ၊ ေရငတ္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ အမွည့္သည္ ထိုးေအာင့္၊ အစာမေၾက၊ ခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ဝမ္းမီးႏုံ႔၊ ေရာင္တင္းေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
အရက္။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ပြင့္လန္းျခင္း၊ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ ထက္ျမက္ျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ မလတို႔ကိုက်ေစ၏။ အေၾကာႏွင့္ ဆီးအိမ္ကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ ခြန္အား၊ ဝၿဖိဳးျခင္း၊ အသံေကာင္းျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ အေရာင္ဆင္းကို လွပေစ၏။ ေသြးကို ဖ်က္ဆီးတတ္၏။ ေလ သလိပ္ ေဒါသကိုၿငိမ္းေစ၏။ ထိုးေအာင့္၊ ဝမ္းဗိုက္တင္းေရာင္ေသာ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လဂိုဏ္း
ကႏုကမာ ----------- ေၾကးဝါ ------------ ကၽြဲက်င္ငယ္ --------- ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္ ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္အျဖဴ ----------- ပဒိုင္းၾကက္သြန္ ------------ ကန္႔ခ်ဳပ္ျဖဴ ------ကြမ္းစားဂမုန္း ---------- ခ်င္းေျခာက္ ----------င႐ုတ္ေကာင္း ---------- ငု ------ ငါးပ်က္ ------တ႐ုတ္စကားပန္း --------- စပါးလင္ ---------- ေတာစပ်စ္သီး ----------- စမံုျဖဴ ---- စမံုဖြဲ စၿမိတ္ ---------- စမြတ္ --------- ျမန္မာစိန္တေပၚ --------- ဆားပုပ္ -------- စိန္ပန္းႀကီး ------- ဇဝက္သာ --------- ပန္းတမာသီး ---------- တိလကၤသာ ---------- ေထာပတ္ ------- ဒန္႔သလြန္သီးအခ်ဳိ ----- ႏွပ္ခ်ဳိႀကီး (ပဥၥငါးပါး)--------- ပရႏၷဝါအျဖဴ ------ ပီေလာအခ်ဳိအယဥ္ ------ ဘံုဘိုင္ေပြးကိုင္း --------- ေတာပဲျမစ္ -------- ပန္းေျခာက္ ------ ပိတ္ခ်င္းသီး --------- ဖန္ခါးသီး --------- ဘူးခါးသီး --------- မက္လင္ခ်ဥ္သီး --------မိႆလင္ ---------- ေယာက္သြား --------- ႐ွိန္းခိုပင္အေစး -------- ေတာေရွာက္သီး ------ လိိေမၼာ္သီးအခ်ဥ္ -------- ေသာ္ကပန္း -------- သံ ------ လမ္းတမာ ------- သစ္ပုေလြ
လဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကႏုကမာ။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေလထိုး၊ ႏွလံုး၊ အေၾကာေရာဂါ၊ အဖ်ား၊ ပန္းနာ၊ ေလနာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ ၎ျပင္အျခားေသာ ႏွလံုးကို ေအးေစတတ္ေသာ ေသြးေဆးတို႔၌ ဖက္စပ္၍ အသံုးျပဳရသည္။
က်ား႐ိုး။ ။ အဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လႈိက္တက္ေသာေရာဂါ၊ ဝက္႐ူးနာ၊ ေလေရာဂါ၊ ေက်ာက္ဝက္သက္၊ ေျမဘီလူးဖမ္းစားေသာ ေရာဂါတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
ၾကက္။ ။ ဓာတ္(၇) ပါးကို ပြားေစသည္။ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သုက္ႏွင့္ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎ ျဖစ္ေစသည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ေလေရာဂါမ်ား၊ မ်က္စိေရာဂါမ်ားကိိုလည္း ႏိုင္သည္။
ၾကက္သြန္ျဖဴဥ။ ။ အစာကု ေၾကက်က္ေစ၏။ ေျပျပစ္၏။ ဆီဝမ္းရႊင္ေစ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ကာမအားကုိေပး၏။ ခြန္အားျဖစ္ေစ၏။ အ႐ိုးဆက္ေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုျဖစ္ေစ၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ အသက္ရည္ေစ၊ ေသြးသည္းေျခကို ပြားေစ၏။ ၎ျပင္ ေလ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။ ႏွလံုးနာတာရွည္၊ အဖ်ား၊ ဝမ္းေအာင့္၊ ခ်ဳပ္ေလတကူ၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေရာင္တင္း၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ႏူနာ၊ ဝမ္းးမီးႏုံ႔၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပန္းနာတို႔ကိုႏိုင္သည္။
ကြမ္းစားဂမုန္း။ ။ ပါးစပ္ရွိမလတို႔ကို ကင္းေဝးေစ၏။ ေဖာေရာင္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အနာေပါက္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ၿဂိဳဟ္ဖမ္းစားျခင္းတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ကြမ္းပင္။ ။ ၿမိန္ေစ၊ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ အားတိုးေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ အဆိပ္ကိုပယ္တတ္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပင္ပန္း၊ ႏွလံုးေရာဂါတို႔၌ ေက်းဇူးျပဳ၏။
ခ်င္းေျခာက္။ ။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ၿမိန္ေစ၏။ ခ်ဳပ္ျခင္းကို ေပ်ာက္ေစ၏။ သုက္ပြားေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေအာ့အန္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏွလံုး၊ ဆင္ေျခေထာက္၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ဝမ္းဗိုက္ႏွင့္ စပ္ေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ခ်င္းစိမ္း။ ။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ ေျခာက္ထပ္ေစ၏။ မလကို ၿဖိဳခြဲတတ္၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။
င႐ုတ္ေကာင္း။ ။ ထက္ျမက္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၊ သည္းေျခကို ေျခာက္ထပ္ေစ၊ သလိပ္ႏွင့္ေလကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကိို ႏိိုင္၏။ ေၾကခဲ၏။ ႏူးညံ့စြာ ဝမ္းသက္ေစ၏။ ေလကိုႏိုင္သည္။ အဖ်ား၊ ႏွလံုး၊ ရတၱပိတ္၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔၌ ေကာင္းသည္။ အရြက္သည္ သလိပ္ အဆီကိိုေျခာက္ေစသည္။ အဖ်ားႏွင့္ အခါခပ္သိမ္း သင့္သည္။ မလကို ေလွ်ာ့ပါးေစသည္။ အပြင့္သည္ သလိပ္သည္းေျခကိုႏိိုင္သည္။ ခ်ဳပ္သည္။ ေလပြားေစသည္။ အႏွစ္သည္ ဝမ္းမီးပြား၊ ဝမ္းသက္ေစ၏။ သည္းေျခႏွင့္ ေလကိုႏိုင္၏။ အျမစ္သည္ ပါဒရက္အဖ်ား၊ ႏူကြက္တို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ဇာတိပၹိဳလ္သီး။ ။ ေၾကလြယ္သည္။ ၿမိန္ေစသည္။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၊ ခ်ဳပ္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏုိင္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပိုး၊ ေအာ့အန္၊ ျမစ္ေျခာက္၊ ႏွာေစး၊ ႏွလံုး၊ လည္ေခ်ာင္းေရာဂါ၊ ေလ၊ ဝမ္းသက္၊ တုလာသေရာနာတို႔ကိုလည္း ႏိုင္သည္။
ႏြယ္ခ်ဳိ။ ။ ခြန္အား၊ သုက္ပြားေစ။ မ်က္စိကိုအက်ဳိးျပဳ၏။ အရာင္အဆင္းကိုေကာင္းေစ၊ အသံ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္၏။ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ အနာေပါက္၊ ေရာင္တင္းျခင္း၊ အဆိပ္၊ ေအာ့အန္၊ ပါဒရက္၊ ေရငတ္၊ ပ်ဳိ႕၊ ခယ႐ုပ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက် ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
နံ႔သာျဖဴ။ ။ အသားႏွစ္သည္ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ႏွစ္သက္ေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ျခင္းကို ႏိုင္၏။
ေရွာက္သီး(အခ်ဳိ) ။ ။ ေရွာက္သီးအခ်ဳိသည္ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ သုက္ပြားျခင္းကိုျပဳ၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ပူျခင္း၊ ေသြးေဖာက္ျပန္ျခင္းတို႔ကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ႂကြေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကိိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ဝမ္းခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ခယ႐ုပ္(ဘာေရာဂါဆိုတာ ကၽြန္မမသိပါ)၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လိေမၼာ္သီး။ ။ အခ်ဳိသီးသည္ သလိပ္ သည္းေျခႏွင့္ ကာမေဒါသကိုျပဳတတ္၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းသက္၏။ အခ်ဥ္သည္ ႏွလံုးေက်းဇူးျပဳ၏။ ခြန္အားကို တိုးေစ၏။ အဆိပ္ကို ပယ္တတ္၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ဆီး၊ ဝမ္းကိုရႊင္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္၊ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ အခ်ဳိသီးသည္ ေလ၊ ေရငတ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ အခ်ဥ္သီးသည္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ အစာမေၾက၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
သၾကား။ ။ ေျပျပစ္သည္။ ခြန္အား၊ သုက္၊ သလိပ္ကို ျဖစ္ပြားေစသည္။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳသည္။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစသည္။ ၎ျပင္ ေရငတ္၊ ေတြေဝ၊ ျမစ္ေျခာက္နာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သေဘၤာသီး။ ။ သလိပ္၊ သုက္ကိုျဖစ္ပြားေစ၏။ ႏွလံုးကိုေက်းဇူးျပဳ၏။ ေျပျပစ္၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ႏွလံုး၊ အ႐ူး၊ ေလေရာဂါတို႔ကိုလည္းႏိုင္၏။
သရက္သီး။ ။ အသီးစိမ္းသည္ ၿမိန္ျခင္း၊ ေလ၊ သည္းေျခကိုပြားျခင္း၊ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ျခင္းကို ျပဳတတ္သည္။ အမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကခဲသည္။ သုက္ပြားျခင္း၊ အေရာင္အဆင္းကို ျပဳတတ္သည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာႀကီး ဦးသာတင့္၏ ပုဂၢလပညတ္အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွ ေကာက္ႏႈတ္ တင္ျပပါသည္။
လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူမ်ားအားလံုး ေရာဂါခပ္သိမ္းကင္းၿငိမ္းၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစရွင္...
စိုးသင့္ေဆြ ဆိုေသာအမည္၏အစဗ်ည္းသည္ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဟူေသာ အဂၤါနာမ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေႏၱာ စေရ ဟူေသာ ေနဂိုဏ္းဝင္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ေနဂိုဏ္း၏ နဝင္းမ်ားမွာ အ႐ိုင္း စိတ္တို ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအမည္ပုိင္ရွင္သည္ သံပုရာသီးကို အစိတ္ေသးေလးမ်ားစိတ္၍ ဆားႏွင့္တုိ႔စားၿပီး အရက္တပက္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္လွ်င္ ေလထိုးေအာင့္နာအတြက္ သင့္ေတာ္ပါသည္ဟု ျပန္ၾကားလုိက္ပါသည္။
အရက္သည္ ေနဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ နဝင္းေၾကေဆးအျဖစ္အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တန္ေဆး၊ လြန္ေဘးျဖစ္သည္ကိုေတာ့ သတိျပဳသင့္သည္။ အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ အသံုးျပဳရန္ ေရးသားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
အျခားအမည္မ်ားအတြက္ မိမိတို႔လိုအပ္သလို ရွာေဖြအသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ေလႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ဓာတ္စာမ်ား ကိုလည္းရွာေဖြ တင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
ပထမဦစြာ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္ဆရာႀကီး အိုင္ကေလာင္ဆရာလႈိင္၏ ဆန္းၾကယ္ေသာ ကုထံုးမ်ားထဲမွ ထိုးေအာင့္နာအား ကုသခဲ့ပံုႏွင့္ ေလႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆးဓာတ္စာ မ်ားကုိ ေဖာ္ျပသြားပါ မယ္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာရည္တိုက္ၿပီး ကုသျခင္း
ကိုထားဆိုသူ အျပင္းဖ်ားေနရာမွ ထိုးေအာင့္ေရာဂါျဖင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ခံစားေနရသည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ ဆရာႀကီိးအား သြားပင့္ၾကသည္။ ဆရာႀကီးေရာက္လာေသာအခါ အိမ္ေရွ႕အုန္းပင္ မွ အုန္းစိမ္းႏွစ္လံုးခူးခိုင္းၿပီး သံပုရာသီးႏွစ္လံုးကိုပါ အရွာခိုင္းသည္။ ေတာရပ္ေဒသ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုပစၥည္းမ်ားကို အလြယ္တကူပင္ရရွိသည္။ အုန္းစိမ္းတစ္လံုး၏ မ်က္ႏွာဝကိုဖြင့္ၿပီး သံပုရာသီးတစ္လံုး၏အရည္ညွစ္ထည့္၍ ကိုထားအားတုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဆရာႀကီးသည္ အနီးရွိ အိမ္တစ္အိမ္သို႔သြားကာ စကားတစ္ေဖာင္ေဖာင္ေျပာေနေတာ့သည္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာေရေသာက္ၿပီးသူ ကိုထားမွာ ဝမ္းမ်ားေလွ်ာေလေတာ့၏။ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ဆရာႀကီးရွိရာအိမ္သို႔ လူတစ္ေယာက္ကိုလႊတ္ၿပီး ေျပာျပေစသည္။ ကိုထား၏ခံစားေနရပံုမ်ားကို ထိုသူေျပာျပေသာအခါ ဆရာႀကီးကမၾကားဘိသကဲ့သို႔ စကားမ်ားကို ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ ခပ္ေသာေသာေျပာေနသည္။ သြားေျပာသူမွာ ဆရာႀကီး၏အေၾကာင္း ဓာတ္သိျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆက္၍မေျပာဝံ့ပဲရွိသည္။ ထိုနယ္ရွိလူမ်ား သည္ ဆရာႀကီးအား အလြန္တရာရိုေသကိုင္း႐ႈိင္းၾက၏။ ေၾကာက္ရြံ႕ေလးစားၾက၏။ ဆရာႀကီး၏ အေလ့အထႏွင့္ စရိုက္ကလည္း တစ္မ်ဳိးပါေပ။ တိတိျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္သည္။ မမွန္လွ်င္ မည္သူ႔မ်က္ႏွာကုိမွ် ေထာက္ထားေလ့မရွိေခ်။
ဤေနရာတြင္ အလွ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ ဆရာႀကီး၏စရိုက္တစ္ခုကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူတစ္ပါးအိမ္အလည္အပတ္သြားလွ်င္ အိမ္ရွင္တို႔ ထမင္းစားေနခိုက္ႀကံဳ၍ အိမ္ရွင္မ်ားက ျမန္မာထံုးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း ထမင္းစားေခၚသည္။ ထိုအခါ ဆရာႀကီးကလည္း ခ်ဳိခ်ဳိသာသာျဖင့္ပင္ “ စားၾကပါကြာ၊ စားၾကပါ” ဟု ရည္မြန္စြာ ျပန္လည္ေျပာတတ္၏။ အိမ္ရွင္ကမူထိုမွ်ႏွင့္မရပ္နားဘဲ ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္၍ ထမင္းစားေခၚမိလွ်င္ “ မင္းဟာမင္း စားခ်င္စား မစားခ်င္ေန” ဟု တိုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျပာေလ့ရွိ သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း လူတိုင္းသိေနၾကသည္။
အုိင္ကေလာင္ရြာအတြင္း၌ ဆရာႀကီးထံလာၿပီး အေၾကာင္းအားေလွ်ာ္စြာ မၾကာခဏ ထီးလာငွားတတ္သူတစ္ဦးရွိသည္။ သံုးေလးႀကိမ္ခန္႔အထိ ဆရာႀကီးသည္ ေကာင္းမြန္စြာ ထီးငွားလိုက္၏။ ျပန္ေပးသည့္အခါတြင္လည္း ေကာင္းမြန္စြာယူကာ သိမ္းဆည္းထားေလ့ရွိ သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထိုလူလာငွားေသာအခါတြင္ ေရွးနည္းတူစြာပင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေပးျပန္၏။ ထီးျပန္လာေပးေသာအခါတြင္ ဆရာႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ျဖင့္ပင္ ထီးကိုယူၿပီး ထိုလူ၏ေရွ႕ေမွာက္၌႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္လိုက္သည္။ ထီးငွားသူမွာ ဆရာႀကီးကို တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္မေျပာဝံ့ဘဲ ထိုင္ရအခက္၊ ထရအခက္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခက္အခဲကို ဆရာႀကီးကသိေလ ဟန္ျဖင့္ “ မင္းဘာမွစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းကိုစိတ္ဆိုးလို႔ ဒီလိုလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီထီးကိုသာ ငါကစိတ္ဆိုးတာပါ၊ ဒီထီးရွိေနေတာ့ မင္းကလည္းလာငွားတယ္၊ ငါကလည္း ယူေပးရတယ္၊ ငါပါအလုပ္႐ႈပ္ေစတဲ့ထီးျဖစ္လို႔ ႐ိုက္ခ်ဳိးလိုက္တာပါ၊ ”
စသည္ျဖင့္ ဣေႁႏၵရရပင္ ျပန္ေျပာသည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာသိေနသည့္ ထိုနယ္သူနယ္သားမ်ားအေနျဖင့္ ဆရာႀကီးအား တစ္ခြြန္းမွႏွစ္ခြန္းေျပာရန္ ဝန္ေလးတတ္ၾက ေပသည္။ ဆရာႀကီးသည္လည္း ထိိုအခါမွစၿပီး ထီးကိုလံုးဝမေဆာင္းေတာ့ဘဲ ဝါးခေမာက္ကိုသာ ေဆာင္းေလေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကိုထားမွာ အဆက္မျပတ္ဝမ္းေလွ်ာၿပီး ႂကြက္တက္ခမန္းျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္လိုက္သြားျပန္သည္။ ဒုတိယလိုက္သြားသူက ပထမလိုက္သြားသူကို ဆရာႀကီးအား အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာမေျပာေမးသည္။ ပထမလူကလည္း တစ္ခြန္းေျပာသည္ကို မၾကားသျဖင့္ ေနာက္ထပ္ဆက္မေျပာဝ့ံေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ဒုတိယလူက မေနသာေတာ့သျဖင့္ ဆရာႀကီးထံသြားၿပီး ကိုထားမွာ ဝမ္းအလြန္ေလွ်ာေနသျဖင့္ ႂကြက္တက္လုခမန္းျဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းကို ဇြတ္ပင္ေျပာရေတာ့ သည္။
“ေဟ… ဟုတ္လားကြ၊ ေစာေစာကငါ့ကိုဘာေၾကာင့္ မေျပာၾကတာလဲ”
ဟုဆိုကာ သုတ္သုတ္ပ်ာပ်ာျဖင့္ လူမမာအိမ္သို႔ထလိုက္သြားသည္။ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း က်န္ေနေသးသည့္ အုန္းစိမ္းတစ္လံုးကို ေရွ႕နည္းတူ မ်က္ႏွာဝဖြင့္ကာ သံပုရာသီးတစ္လံုး ညွစ္ထည့္ျပန္သည္။ ကုိထားကလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေသာက္ရလွ်င္ ေသ႐ံုသာ ရွိေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ဆရာႀကီးက အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာေရကိုေရာစပ္ၿပီး ဒန္ခြက္ထဲထည့္၍ မီးႏွင့္ေႏြးကာ တိုက္ျပန္သည္။ “ေဟ့ ေမာင္ထား၊ ပူပူေလးမႈတ္ေသာက္လိုက္” ဟုေျပာသျဖင့္ ေျပာသည့္အတိုင္းေသာက္ရျပန္သည္။ ခဏၾကာမွာပင္ ဝမ္းပိတ္သြားသည္။ ေလလည္းေကာင္းစြာလည္သည္။ ေအာင့္ေသာေရာဂါမွာ တစ္မဟုတ္ခ်င္း ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။ အဖ်ားက်သြားသည္။ ဆရာႀကီးက အဖ်ားတက္ေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သင့္ေသာ ဓာတ္စာမ်ားကုိသာ ဖိ၍စားေသာက္ရန္ လိုေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာဆိုကာျပန္ခဲ့သည္။
ဓာတ္က်မ္းအေျခခံကို ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားအေနျဖင့္ကိုထား၏ နာမပညတ္၊ အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာတို႔၏ နာမပညတ္၊ အထက္ျပဆုိခဲ့ေသာ အ႐ိုင္းစိတ္တို၊ လူမိုက္ေခါင္ေသာက္ ဟူသည့္ ဓာတ္ဖက္၊ ကမၻာ့မိတ္ဓာတ္ဖက္၊ အုန္းဟူေသာ မီးခဲေတေဇာဓာတ္ဖုိ၊ သံပုရာဟူေသာ မႈန္တိုင္းဝါေယာဓာတ္မ စသည္တို႔ကိိုလည္းေကာင္း၊ မီးႏွင့္ကားေလ၊ မိတ္ေဆြေတာ္ၾက သဟာယ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အုန္းဟူေသာ ၿဂဳိလ္သက္(၆) ႏွစ္ႏွင့္ သံပုရာဟူေသာ ၿဂိဳလ္သက္(၁၂) ႏွစ္တို႔ကို ေပါင္းေသာ္ (၁၈) ရသျဖင့္ နဝင္းေၾကေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ နဝင္းနဝင္းခ်င္းျဖတ္၍ နဝင္းေၾကလွ်င္ ေဆးျဖစ္သည္ကို လည္းေကာင္း အလြယ္ႏွင့္ သိတန္ၾကရာသည္။
အထက္ပါအတိုင္း ကိုထားကိုကုသစဥ္က ပထမတစ္ႀကိမ္လာေခၚသည္ကို ဆရာႀကီး အမွန္တကယ္မၾကားေလသလားဟု သံသယျဖစ္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဆရာႀကီးႏွင့္အတူ အိပ္သည့္အခါ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္ေပးရင္း ျခင္ကိုက္ဖုမ်ားကို ေဖ်ာက္ေပးရင္ျဖင့္ စာေရးသူက အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္မိသည္။
“အရင္လူလာေခၚတာ ငါသိပါတယ္ကြာ…၊ တမင္မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပဲ၊ ဒီလိုလုပ္ ခ်င္လို႔ ေစာေစာကတည္းက ဟုိဘက္အိမ္သြားၿပီး တမင္စကားမ်ားမ်ား ေျပာေနတာေပါ့။ ဒီလိုတိုက္ရင္ ဒီလိုျဖစ္မယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရင္ ဒီလိုျပန္ပိတ္ရမယ္ဆိုတာ အစကတည္းသိလို႔ အုန္းစိမ္းႏွွစ္လံုးနဲ႔ သံပုရာသီးႏွစ္လံုးရွာခိုင္းထားတာေပါ့။ ကိုယ္ဓာတ္ကိုယ္ပုိင္ရင္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး။ ေစာေစာလာေခၚတုန္းက အလွ်င္စလိုလိုက္သြားရင္ ေအာင့္တာ ေပ်ာက္ေပမဲ့ ဖ်ားတာမေပ်ာက္ဘူးကြယ့္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာေရာဂါမွမက်န္ေအာင္ တခါတည္း အျပတ္ကုဖို႔ လူနာရွင္မ်က္ကြယ္မွာ တမင္ေရွာင္ေနတာ၊ ဆရာဇီဝကဆိုရင္ ဒီ့ထက္ အႀကံအဆမ်ားစြာ အႀကံဉာဏ္ကစားရေသးတာပဲ” ဟု ဆရာႀကီးက ျပန္ေျပာျပသည္။
ထိုးေအာင့္နာအတြက္ ဓာတ္စာမ်ား
ေနဂိုဏ္း
ၾကက္ဆူသီးအနီိပြင့္ ---------- ၾကက္ဆူဆီ ------------ မ႐ိုး ------------ ဆီမီးေတာက္ ဆူးပေတာင္း ----------- ဆိတ္က်င္ငယ္ ------------ ေဆာက္ခ်ဥ္သီး ---------- ေဆာ္ဒါ ပ႐ုတ္ဆီ ------------- ေတာပူဒီနာ --------------- ပင္စိမ္းနက္ ----------- ပုန္းညက္ပန္း မ႐ိုးပြင့္အျဖဴ ----------- ရွားေစာင္းျမင္းနား ---------- ေလးညင္းပင္ ----------- သံပ႐ိုသီးမွည့္ ၾသဇာသီး --------- လင္းေန --------- သစ္တက္လင္းေန
ေနဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကန္စြန္း(အေမရိကန္) ။ ။ အေမရိကန္ကန္စြန္းသည္ အျမစ္မွာေၾကက်က္၏။ အားႏွင့္ ကာမကိုအားေပး၏။ ႏို႔ႏွင့္ ဆီးကိုရႊင္ေစ၏။ ႏူနာ၊ ပူျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ေသြးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အသံကိုေကာင္းေစ၏။ ေလႏွင့္ သလိပ္ကုိ ပယ္တတ္၏။
ပင္လယ္ကန္စြန္း။ ။ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ေစ၊ အစာေၾကေစ၊ ဝမ္းႏူးေစ၊ နာက်င္ကိုက္ခဲျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ဝမ္းသက္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အရြက္သည္ အဆစ္ေရာင္ကိုက္၊ ေလထိုးေအာင့္၊ ေရဖ်ဥ္း၊ ဆီးေဆးတို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ဂဏန္း။ ။ အားျဖစ္ေစ၊ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ေလသည္းေျခကိုႏိုင္၏။ သုက္၊ သလိပ္ပြားေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။
ႏွမ္းဆီ။ ။ ႏူးညံ့၏။ စိမ့္ဝင္တတ္၏။ သည္းေခ်ကိုျပဳတတ္၏။ သလိပ္၊ ပညာ၊ သုက္အား၊ ခြန္အားတို႔ကို ပြားေစ၏။ အနည္းငယ္ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုလည္းျဖစ္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ယားယံ၊ ႏူနာ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ဒဏ္ရာရျခင္း၊ အ႐ိုးက်ဳိးဆက္ျခင္း၊ မီးေလာင္ျခင္း၊ ဖူးေရာင္ျခင္း၊ ေခြး၊ ဖား၊ ေႁမြဆိပ္တို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ႏြားႏုိ႔။ ။ ႏြားႏို႔သည္ ေျပျပစ္၏။ ေၾကခဲ၏။ အသက္ရွည္ေစ၏။ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎၊ အေရာင္အဆင္းကို၎၊ သုက္အားကို၎၊ ႏို႔ရည္ကို၎၊ ဝၿဖိဳးျခင္းကို၎ျပဳတတ္၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေလ၊ သည္းေျခေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါတို႔၌ေကာင္း၏။
ပ႐ုပ္ဆီ။ ။ သည္းေျခကိုျပဳတတ္၏။ သြားကိုခိုင္ေစ၏။ သလိပ္ ေလကိုပယ္တတ္၏။ ေခၽြးထြက္ေစ၏။ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ အဖ်ား၊ အစာမေၾက၊ ေလျပည့္၊ ဝမ္းဗုိက္တင္းေရာင္၊ ဦးေခါင္း၊ သြား၊ အ႐ုိးက်ဳိးေရာဂါတုိ႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ေရႊဖ႐ံုသီး။ ။ ေရႊဖ႐ံုသီးသည္ ခ်ဳပ္ေစသည္။ ေၾကခဲသည္။ အစိမ္းသည္ ဝမ္းမီးကို ပြားေစသည္။ ေလ သလိပ္ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ ေလေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ေစသည္။
ဗာဒံသီး။ ။ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ သည္းေျခကိို ျဖစ္ေစတတ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သလိပ္၊ ေလ၊ သည္းေျခေဖာက္ျပန္ျခင္းႏွင့္ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္သည္။ အသီးမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ သုက္ပြားေစသည္။ ဝၿဖိဳးေစသည္။ သလိပ္ကိုျပဳတတ္သည္။ ေလ၊ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးဆန္သည္ သုက္ေသြးကို ပြားေစသည္။ သလိပ္ကို ျပဳတတ္သည္။ ေလ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အသီးမွည့္သည္ ေလ ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ အသီးသည္ ရင္ဘတ္နာ၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အူေရာဂါ၊ သြားေရာဂါတို႔ကုိႏိုင္သည္။ အဆီသည္ ေတြေဝျခင္း၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ေလးညွင္းပင္။ ။ ၿမိန္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္း၊ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္းကိုျပဳတတတ္၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ သလိပ္သည္းေျခေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ဝမ္းဗိုက္ေရာင္၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပန္းနာ၊ ႀကိဳ႕ထုိး၊ ခယ႐ုပ္ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သံပုရာသီး။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္းကိုျပဳတတ္၏။ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ေခ်ာင္းဆိိုး၊ ဂူလံုး၊ ေအာ့အန္၊ ငွက္ဖ်ား၊ လည္ေခ်ာင္းေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ခယ႐ုပ္၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစတတ္၏။
သံပုယိိုသီး။ ။ အစိမ္းသည္ ထက္ျမက္၏။ လည္ေခ်ာင္းကို သုတ္သင္တတ္၏။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ လွ်ာ၊ ႏွလံုးကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ အမွည့္သည္ ကိုယ္ကို လွပေစ၏။ ႏွလံုးခြန္အားအက်ဳိးျပဳ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ၎ျပင္ အစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အမွည့္သည္ ေလ၊ သလိပ္တို႔ကိုႏိုင္၏။ အစိမ္းသည္ ပန္းနာ၊ ေရငတ္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ အမွည့္သည္ ထိုးေအာင့္၊ အစာမေၾက၊ ခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ဝမ္းမီးႏုံ႔၊ ေရာင္တင္းေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
အရက္။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ပြင့္လန္းျခင္း၊ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ ထက္ျမက္ျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ မလတို႔ကိုက်ေစ၏။ အေၾကာႏွင့္ ဆီးအိမ္ကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ ခြန္အား၊ ဝၿဖိဳးျခင္း၊ အသံေကာင္းျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ အေရာင္ဆင္းကို လွပေစ၏။ ေသြးကို ဖ်က္ဆီးတတ္၏။ ေလ သလိပ္ ေဒါသကိုၿငိမ္းေစ၏။ ထိုးေအာင့္၊ ဝမ္းဗိုက္တင္းေရာင္ေသာ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လဂိုဏ္း
ကႏုကမာ ----------- ေၾကးဝါ ------------ ကၽြဲက်င္ငယ္ --------- ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္ ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္အျဖဴ ----------- ပဒိုင္းၾကက္သြန္ ------------ ကန္႔ခ်ဳပ္ျဖဴ ------ကြမ္းစားဂမုန္း ---------- ခ်င္းေျခာက္ ----------င႐ုတ္ေကာင္း ---------- ငု ------ ငါးပ်က္ ------တ႐ုတ္စကားပန္း --------- စပါးလင္ ---------- ေတာစပ်စ္သီး ----------- စမံုျဖဴ ---- စမံုဖြဲ စၿမိတ္ ---------- စမြတ္ --------- ျမန္မာစိန္တေပၚ --------- ဆားပုပ္ -------- စိန္ပန္းႀကီး ------- ဇဝက္သာ --------- ပန္းတမာသီး ---------- တိလကၤသာ ---------- ေထာပတ္ ------- ဒန္႔သလြန္သီးအခ်ဳိ ----- ႏွပ္ခ်ဳိႀကီး (ပဥၥငါးပါး)--------- ပရႏၷဝါအျဖဴ ------ ပီေလာအခ်ဳိအယဥ္ ------ ဘံုဘိုင္ေပြးကိုင္း --------- ေတာပဲျမစ္ -------- ပန္းေျခာက္ ------ ပိတ္ခ်င္းသီး --------- ဖန္ခါးသီး --------- ဘူးခါးသီး --------- မက္လင္ခ်ဥ္သီး --------မိႆလင္ ---------- ေယာက္သြား --------- ႐ွိန္းခိုပင္အေစး -------- ေတာေရွာက္သီး ------ လိိေမၼာ္သီးအခ်ဥ္ -------- ေသာ္ကပန္း -------- သံ ------ လမ္းတမာ ------- သစ္ပုေလြ
လဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကႏုကမာ။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေလထိုး၊ ႏွလံုး၊ အေၾကာေရာဂါ၊ အဖ်ား၊ ပန္းနာ၊ ေလနာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ ၎ျပင္အျခားေသာ ႏွလံုးကို ေအးေစတတ္ေသာ ေသြးေဆးတို႔၌ ဖက္စပ္၍ အသံုးျပဳရသည္။
က်ား႐ိုး။ ။ အဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လႈိက္တက္ေသာေရာဂါ၊ ဝက္႐ူးနာ၊ ေလေရာဂါ၊ ေက်ာက္ဝက္သက္၊ ေျမဘီလူးဖမ္းစားေသာ ေရာဂါတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
ၾကက္။ ။ ဓာတ္(၇) ပါးကို ပြားေစသည္။ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သုက္ႏွင့္ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎ ျဖစ္ေစသည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ေလေရာဂါမ်ား၊ မ်က္စိေရာဂါမ်ားကိိုလည္း ႏိုင္သည္။
ၾကက္သြန္ျဖဴဥ။ ။ အစာကု ေၾကက်က္ေစ၏။ ေျပျပစ္၏။ ဆီဝမ္းရႊင္ေစ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ကာမအားကုိေပး၏။ ခြန္အားျဖစ္ေစ၏။ အ႐ိုးဆက္ေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုျဖစ္ေစ၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ အသက္ရည္ေစ၊ ေသြးသည္းေျခကို ပြားေစ၏။ ၎ျပင္ ေလ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။ ႏွလံုးနာတာရွည္၊ အဖ်ား၊ ဝမ္းေအာင့္၊ ခ်ဳပ္ေလတကူ၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေရာင္တင္း၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ႏူနာ၊ ဝမ္းးမီးႏုံ႔၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပန္းနာတို႔ကိုႏိုင္သည္။
ကြမ္းစားဂမုန္း။ ။ ပါးစပ္ရွိမလတို႔ကို ကင္းေဝးေစ၏။ ေဖာေရာင္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အနာေပါက္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ၿဂိဳဟ္ဖမ္းစားျခင္းတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ကြမ္းပင္။ ။ ၿမိန္ေစ၊ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ အားတိုးေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ အဆိပ္ကိုပယ္တတ္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပင္ပန္း၊ ႏွလံုးေရာဂါတို႔၌ ေက်းဇူးျပဳ၏။
ခ်င္းေျခာက္။ ။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ၿမိန္ေစ၏။ ခ်ဳပ္ျခင္းကို ေပ်ာက္ေစ၏။ သုက္ပြားေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေအာ့အန္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏွလံုး၊ ဆင္ေျခေထာက္၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ဝမ္းဗိုက္ႏွင့္ စပ္ေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ခ်င္းစိမ္း။ ။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ ေျခာက္ထပ္ေစ၏။ မလကို ၿဖိဳခြဲတတ္၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။
င႐ုတ္ေကာင္း။ ။ ထက္ျမက္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၊ သည္းေျခကို ေျခာက္ထပ္ေစ၊ သလိပ္ႏွင့္ေလကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကိို ႏိိုင္၏။ ေၾကခဲ၏။ ႏူးညံ့စြာ ဝမ္းသက္ေစ၏။ ေလကိုႏိုင္သည္။ အဖ်ား၊ ႏွလံုး၊ ရတၱပိတ္၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔၌ ေကာင္းသည္။ အရြက္သည္ သလိပ္ အဆီကိိုေျခာက္ေစသည္။ အဖ်ားႏွင့္ အခါခပ္သိမ္း သင့္သည္။ မလကို ေလွ်ာ့ပါးေစသည္။ အပြင့္သည္ သလိပ္သည္းေျခကိုႏိိုင္သည္။ ခ်ဳပ္သည္။ ေလပြားေစသည္။ အႏွစ္သည္ ဝမ္းမီးပြား၊ ဝမ္းသက္ေစ၏။ သည္းေျခႏွင့္ ေလကိုႏိုင္၏။ အျမစ္သည္ ပါဒရက္အဖ်ား၊ ႏူကြက္တို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ဇာတိပၹိဳလ္သီး။ ။ ေၾကလြယ္သည္။ ၿမိန္ေစသည္။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၊ ခ်ဳပ္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏုိင္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပိုး၊ ေအာ့အန္၊ ျမစ္ေျခာက္၊ ႏွာေစး၊ ႏွလံုး၊ လည္ေခ်ာင္းေရာဂါ၊ ေလ၊ ဝမ္းသက္၊ တုလာသေရာနာတို႔ကိုလည္း ႏိုင္သည္။
ႏြယ္ခ်ဳိ။ ။ ခြန္အား၊ သုက္ပြားေစ။ မ်က္စိကိုအက်ဳိးျပဳ၏။ အရာင္အဆင္းကိုေကာင္းေစ၊ အသံ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္၏။ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ အနာေပါက္၊ ေရာင္တင္းျခင္း၊ အဆိပ္၊ ေအာ့အန္၊ ပါဒရက္၊ ေရငတ္၊ ပ်ဳိ႕၊ ခယ႐ုပ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက် ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
နံ႔သာျဖဴ။ ။ အသားႏွစ္သည္ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ႏွစ္သက္ေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ျခင္းကို ႏိုင္၏။
ေရွာက္သီး(အခ်ဳိ) ။ ။ ေရွာက္သီးအခ်ဳိသည္ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ သုက္ပြားျခင္းကိုျပဳ၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ပူျခင္း၊ ေသြးေဖာက္ျပန္ျခင္းတို႔ကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ႂကြေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကိိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ဝမ္းခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ခယ႐ုပ္(ဘာေရာဂါဆိုတာ ကၽြန္မမသိပါ)၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လိေမၼာ္သီး။ ။ အခ်ဳိသီးသည္ သလိပ္ သည္းေျခႏွင့္ ကာမေဒါသကိုျပဳတတ္၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းသက္၏။ အခ်ဥ္သည္ ႏွလံုးေက်းဇူးျပဳ၏။ ခြန္အားကို တိုးေစ၏။ အဆိပ္ကို ပယ္တတ္၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ဆီး၊ ဝမ္းကိုရႊင္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္၊ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ အခ်ဳိသီးသည္ ေလ၊ ေရငတ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ အခ်ဥ္သီးသည္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ အစာမေၾက၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
သၾကား။ ။ ေျပျပစ္သည္။ ခြန္အား၊ သုက္၊ သလိပ္ကို ျဖစ္ပြားေစသည္။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳသည္။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစသည္။ ၎ျပင္ ေရငတ္၊ ေတြေဝ၊ ျမစ္ေျခာက္နာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သေဘၤာသီး။ ။ သလိပ္၊ သုက္ကိုျဖစ္ပြားေစ၏။ ႏွလံုးကိုေက်းဇူးျပဳ၏။ ေျပျပစ္၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ႏွလံုး၊ အ႐ူး၊ ေလေရာဂါတို႔ကိုလည္းႏိုင္၏။
သရက္သီး။ ။ အသီးစိမ္းသည္ ၿမိန္ျခင္း၊ ေလ၊ သည္းေျခကိုပြားျခင္း၊ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ျခင္းကို ျပဳတတ္သည္။ အမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကခဲသည္။ သုက္ပြားျခင္း၊ အေရာင္အဆင္းကို ျပဳတတ္သည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာႀကီး ဦးသာတင့္၏ ပုဂၢလပညတ္အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွ ေကာက္ႏႈတ္ တင္ျပပါသည္။
လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူမ်ားအားလံုး ေရာဂါခပ္သိမ္းကင္းၿငိမ္းၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစရွင္...
Subscribe to:
Posts (Atom)