ဟႏၵ ဒါနိဘိကၡေ၀၊ အာမႏၱယာမိေ၀ါ၊
သယဓမၼာသခၤါရာ၊ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
ရုပ္နာမ္ဓမၼ၊ ခႏၶာငါးပါးတည္းဟူေသာ ျပဳျပင္၍ေပၚေပါက္လာရေသာ သခၤါရ တရားတို႔သည္ ကုန္ျခင္း၊ ဆံုးျခင္း၊ ပ်က္ျပဳန္းျခင္းသာ ရွိၾက၏။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့ေသာသတိျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ၾကကုန္။
နညၾတေဗာဇၩာတပသာ၊ နညႀတိၿႏၵိယသံ၀ရာ
နညၾတ သဗၶနိႆဂၢါ၊ ေသာတနတၳိပႆဓိ ပါဏိနံ၊
၀ိပႆနာ အလုပ္တည္းဟူေသာ မဂၢင္အက်င့္၊ ေဗာဇၩင္ အက်င့္ကို ၾကဥ္ထား၍ လည္းေကာင္း၊ အိေျႏၵေစာင့္ေရွာက္ျခင္းတည္းဟူေသာ သိီလအလုပ္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း၊ ကိေလသာတို႔၏ ကုန္ရာ နိဗၺန္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း သတၱ၀ါတို႔အား ခ်မ္းသာျခင္းကို ငါဘုရားမျမင္ေခ်၊
ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားရွင္
ဤစာစုသည္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္နည္း အေၾကာင္း ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ အက်င့္ျမတ္သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္တြင္ အဓိကက်ေသာ အားကိုးအားထားရာ၊ ျမတ္စြာဘုရား အခ်ီးမြမ္းဆံုးေသာအလုပ္၊ တရားစစ္ တရားမွန္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မိမိသိျမင္သကဲ့သို႔ လူအမ်ားသိေစလိုေသာ ကြယ္လြန္သူ၏ ေစတနာဆႏၵ၊ ကိုယ္ေတြ႔ဗုဒၶ၀ါဒ အႏွစ္သာရကို ေ၀ငွလိုေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္က ပဓာန ျဖစ္ပါသည္။
အထက္ပါ အမွာစကားမ်ားကို မသက္သက္လြင္၏ အသုဘအခမ္းအနားတြင္ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ က်န္ရင့္သူ မကဒတ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ သူမ၏ တျခားမိတ္ေဆြမ်ားက သူမွာမွာၾကားခဲ့ေသာ ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းကို သူမ၏ကုသိုလ္အျဖစ္ စာအုပ္ငယ္ေလးအျဖစ္ ထုတ္ေ၀လွဴဒါန္းေပးရာ၌ စာအုပ္အဖံုးတြင္ အမွာစာအျဖစ္ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
မသက္သက္လြင္သည္ ABSDF တပ္ရင္း (၆၀၁) မွ တပ္ဖြဲ႔၀င္ ရဲေမတဦးျဖစ္ၿပီး ABSDF ဒုတိယအႀကိမ္ ညီလာခံ၌ ပထမဦးဆံုး အမ်ိဳးသမီး ဗဟိုေကာ္မီတီ၀င္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္ခံခဲ့သည့္ မကဒတအမ်ိဳးသမီး တပ္ဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ျပည္တြင္း၊ နယ္စပ္၊ ျပည္ပ စသည့္ ေနရာမ်ားအားလံုးတြင္ မကဒတ၏ တာ၀န္ကို က်ယ္ျပန္႔စြာ အမ်ိဳးသားမ်ားတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ၂၀၀၃ ခု ဧၿပီလ ၇ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ မိႏွစ္ ၅၀ ၌ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ St. Joseph’s Hospital, Auburn တြင္ အစာအိမ္ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ဘ၀တပါးသို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့ပါသည္။ ေအာက္ပါစာစုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ သူမ၏ အမွာစာျဖစ္ပါသည္။
၀ိပႆနာ
၂၀၀၁ ဒီဇင္ဘာကုန္တုန္းက အစာအိမ္ထဲမွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနၿပီဆိုလို႔ အစာအိမ္ရဲ့ ေလးပံုသံုးပံုကို ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ ၀က္(စ္)မိ ေဆးရံုမွာ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုမွာ ကိုးရက္ေလာက္ေနၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ရာေတြ က်က္တာနဲ႔ ျပန္ဆင္းခဲ့ရတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ လူက နားေနဖို႔ အခ်ိန္ကို သတိမရပဲ အင္တာနက္ေတြမွာ အစာအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြ ေလွ်ာက္ရွာဖတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္လို အေျခအေနမ်ိဳး ကုလို႔မရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ခံတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ပိုၿပီးမ်ားမ်ား ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဖတ္သြားေလ ေၾကာက္တာေတြ ပိုတိုးလာေလ ျဖစ္ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ လူဟာ ေတာ္ေတာ္ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကေလးေတြအေဖက ဒါကို နားလည္ခဲ့ပံု မရဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ေဆးရံုတက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုဆင္းေတာ့လည္း စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ အိမ္မွာ ဒီလိုပဲ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ေနတာ အျမဲတမ္းပါပဲ။ ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တေယာက္ထဲပဲ စီမံကိန္းေတြဆြဲ တေယာက္ထဲပဲ ရင္ဆိုင္ရင္းနဲ႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေမလထဲမွာ ကင္ဆာအတြက္ ဓါတ္ကင္ကုတာေတြ၊ ေဆးထိုးတာေတြ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုေနလာရင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ ဆက္တက္ႏိုင္ေအာင္လည္း လိုအပ္တဲ့ သင္တန္းတိုေတြ ေျပးတက္ေနခဲ့တယ္။
ပိုၿပီးျဖတ္သန္းလာေလ ကင္ဆာေရာဂါရဲ့ မေရရာမႈေတြကို ပိုၿပီးနားလည္လာေလေလ ျဖစ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်တဲ့အခါေတြ ျဖစ္တဲ့အအႀကိမ္လည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာအုပ္ေတြ အမ်ားစုမွာလည္း ကင္ဆာသမားေတြအတြက္ တရားထိုင္တာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္လို႔ ေရးသားထားၾကတာ ပါေပမယ့္ တရားထိုင္ဖို႔ ကိစၥကို စိတ္ကူးနျ႔ေတာင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဗမာျပည္က အစ္အႀကီးဆံုးနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ဗမာေဆးတခ်ိဳ႔ကို ၀ယ္စားတာေလာက္ပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္။ အဓိက ဗမာျပည္က အစ္မႀကီးကို တိုင္ပင္ စီမံကိန္းခ် ျဖစ္တာကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ကုလို႔ မရႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေစာေစာစီးစီး ေသသြားမယ္ဆိုရင္ သမီးေတြကို အစ္မႀကီးနဲ႔ ျပန္ထားမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ရင္း ဗမာျပည္မွာ အိမ္ကေလးတလံုး ႀကိဳေဆာက္ထားဖို႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အစ္မႀကီး သေဘာတူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကေလးေတြကို က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး ပိုစိတ္ခ်လံုျခံဳရတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ားမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစခ်င္တယ္။
ကိုယ္ကလည္း လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြ ဗမာဇာတိေပ်ာက္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သိပ္စိုးရိမ္မိတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္စဥ္းစားခ်က္ေတြ ေ၀၀ါးလို႔ ေနသလိုပါပဲ။ တိုင္ပင္ရမည့္သူကလည္း မရွိ၊ အတြင္းက်က် ထုတ္ေျပာရမည့္ သူကလည္းမရွိဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ အျမဲလို ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ့ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ေတြ ပိုၿပီးဆိုးရြားလာေနသလိုပါပဲ။ ႏို၀င္ဘာလက်ေတာ့ ကိုယ့္ေရာဂါ အေျခအေနေၾကာင့္ ရထားတဲ့ အစိုးရ ပင္စင္စား အိမ္ရာေလးတခုမွာ ေရႊ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ အဆိုးထဲက အေကာင္းထြက္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲေလ၊ ရတဲ့အိမ္ေလးက အိပ္ခန္း သံုးခန္းနဲ႔ ရပ္ကြက္သန္႔သန္႔တခုမွာ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ အိမ္ေလးကို ရခဲ့တယ္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းအတြက္လည္း အဆင္ေျပတယ္။
အိမ္ေျပာင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ လူက ေနရထိုင္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ အစာစားၿပီးရင္လည္း အန္တယ္၊ လူက၀မ္းလည္းခ်ဳပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ရက္လည္း နီးၿပီမို႔ ေပၿပီးေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ သြားေတြ႔တဲ့ ရက္မွာ ကင္ဆာ ျပန္ျဖစ္လာေနတဲ့ လကၡဏာ ေပၚလာေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ ေဆးရံုက အူလမ္းေၾကာင္း ျပန္ခ်ဲ့ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ ကုသဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ အစာအိမ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ခြဲရျပန္တယ္။ လူဟာ အရင္တုန္းကထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္တည္ရာမရ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ ခြဲစိတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ကမၻာပ်က္တဲ့ အလားပါပဲ ကင္ဆာ ခြဲထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ေနာက္သံုးလေလာက္ပဲ အသက္ဆက္ရွင္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ ပထမဆံုး သတိရလိုက္တာကေတာ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးပါပဲ။ ဘုရား၊ ဘုရာ၊ ဘုရားလို႔ ႏႈတ္က တမိလိုက္တယ္။ သမီးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ ထားခဲ့ရမလဲ၊ ဗမာျပည္ျပန္ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မီပါ့မလား၊ ဘယ္သူက ျပန္ပို႔ေပးမွာလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ပို႔မွာလဲ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး အဲဒီလို ပူေနရင္းက ရွမ္းေလးဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေဆးရံုကိုလာလည္တယ္။ သူက ဒီလုိပဲ ေဆးရံုက ေျခာက္လပဲလို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ ေရာဂါရွင္တေယာက္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ေနသြားဖူးတယ္၊ အဲဒီလိုပဲ ေလးလပဲခံမယ္ဆိုတဲ့ အဖြားႀကီးတေယာက္ အခုထက္ထိ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ အားေပးစကားေတြ လာေျပာေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတခု ျပန္ျမင္လာသလိုပဲ။ ကိုရွမ္းေလးက ထပ္ေျပာျပတယ္ အဲဒီလူေတြ အားလံုးက (Meditation) တရားထိုင္တာေတြ လုပ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုက ႏွစ္ပတ္ၾကာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း ၀ိုင္းအံုေရာက္လာၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာအလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ တရားေခြေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ေပးဖတ္တယ္၊ လူငယ္ဘ၀တုန္းက ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အဆီအႏွစ္ေတြ ေလ့လာတယ္၊ ဖတ္ရႈလက္ခံခဲ့တယ္။ သိပ္ႏွစ္သက္သေဘာက်ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ေတြ႔က်တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တဦး ျဖစ္ရျခင္းကို ကံေကာင္းတယ္လို႔ အျမဲယံုၾကည္ေက်နပ္ခဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို ေရေရရာရာ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။အခုေတာ့ လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ေနာက္က်တယ္၊ ေစာတယ္ဆိုတာ မရွိေပမယ့္ ထင္သေလာက္ေတာ့ ခရီးမေပါက္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္မွာ ပူပင္ရတဲ့ ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္။ သားမီး သံေယာဇဥ္၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြ တိကနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္လို႔ ရေလာက္ေအာင္လည္း ပါရမီအခံ ရွိခဲ့သူ မဟုတ္ျပန္ဘူး။
ေဆးရံုျပန္ဆင္းလာၿပီ ဆိုေပမယ့္ အစာစားတဲ့ကိစၥက ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ဟာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ဗမာေဆးေသာက္၊ ကခ်င္ေဆးေသာက္၊ တရုတ္ေဆးေသာက္နဲ႔ ယံုၾကည္ရာ ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ေန ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အျမင့္ႀကီးကေတာ့ သိပ္မထားေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘ၀ သက္တမ္းေလးမွာ ဆန္႔ႏိုင္သေလာက္ ဆန္႔ၿပီး သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွာေဖြေနတုန္းပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ အလယ္ပိုင္းေလာက္က စၿပီး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္ၾကား ျပန္ေျပးခဲ့ရျပန္တယ္။ ေဆးရံ႔ု ျပန္မသြားရခင္ ဒီႏွစ္ NSW တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရတယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ရလာခဲ့တာလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေျခအေနမွန္ကို သိေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥအေပၚမွာ တာရွည္ႀကီး စဥ္းစားမေနျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ သမီးေတြအတြက္ ဗမာလို စာမ်က္ႏွာ ငါးမ်က္ႏွာပါတဲ့ စာတေစာင္ေရးျဖစ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ဗမာလိုေနဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အေျခခံက်က် အဆီအႏွစ္က်က် နားလည္ၾကဖို႔နဲ႔ ဗုဒၶရဲ့ အဆံုးအမအတိုင္း လူ႔ဘ၀မွာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနသြားေစလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။ ေဆးရံုက ျပန္ဆင္းလာတယ္ အစားမေျပာနဲ႔ ေရေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ပဲ အန္တယ္။ အိမ္မွာေရာ ေဆးရံုမွာပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ ၾကြလာၿပီးေတာ့ ပရိတ္တရားမ်ား ေဟာၾကားေပးၾကပါတယ္။ သြန္သင္ဆံုးမမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ မက်န္းမာစဥ္အတြင္းမွာ တရားမွတ္ၿပီး ေနထိုင္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးလို႔ သင္ၾကား ျပသေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
ေဆးရံုက ဆင္းလာခဲ့ျပန္တယ္၊ အိမ္မွာ ေဇာ္ထြန္းဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က လာလည္တယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးသြားကုဖို႔အတြက္ မဆိုင္းမတြပဲနဲ႔ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ကူလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က သူတို႔ဇနီးေမာင္နံ ျပန္သြားအၿပီးမွာ တရားအဖန္ဖန္ ရႈမွတ္ရင္းနဲ႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ လက္ခံျခင္း၊ ေကာင္းစြာသိျခင္း အဆင့္ကိုရင္ထဲက ေတြးၾကည့္ရံု မဟုတ္ပဲနဲ႔ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမဟုတ္ပဲနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကေလးအေဖကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာခိုင္းတယ္တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးကုမယ့္ ကိစၥကို ဆက္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာခိုင္းတယ္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ အိမ္မွာ ေန႔စဥ္လာေရာက္ ၾကည့္ရႈေပးေနတဲ့ ေဆးရံုဆရာမ တေယာက္ဆီမွာဆားရည္ခ်ိတ္ထားတာ ျပန္ျဖဳတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္တယ္။ ဒီဆားရည္ေတြဟာ အသက္ရွည္စရာ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါပဲ၊ နာရီပိုင္းေလာက္သာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေပးထားႏိုင္တဲ့အရာေတြပါ။ အဲဒါနဲ႔ ဆားရည္လည္း ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္။
အိမ္မွာေနရင္းနဲ႔လည္း ကေလးအေဖနဲ႔ ကေလးေတြကို အျမဲ အကဲခတ္ေလ့လာေနခဲ့တယ္။ သူတို႔ေတြ ကိုယ္နာမက်န္း ျဖစ္ေနတဲ့အေပၚ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာရံု မဟုတ္ဘူး သိပ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားႏိုင္တာကို သိေနၾကမွာပါ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကေလးေတြအတြက္သာ ကိုယ္က မိခင္ေမတၱာနဲ႔ ပူပန္စိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၀င္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြဟာ ဘာမွ နာလည္ပံု မရၾကဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကေန႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေသသြားလည္း သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား နားလည္ခံစားတတ္မွာလဲ ကေလးဆိုတာ စားခ်ိန္စား ကစားခ်ိန္ကစား အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္သြားတတ္ၾကတယ္ေလ။ အေျခအေနတခုေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ဘ၀မွာ မိခင္ဆိုတာမ်ိဳး ေတာင္းတလာမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုယ္က မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီအေျခအေနအားလံုးလည္း မိမိထိန္းခ်ဳပ္ ဖန္တီး ဟန္႔တားျပဳျပင္လို႔ ရတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနိယာမဆိုတဲ့ လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ သဘာ၀တရားေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ မိမိအတြက္ တကယ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ားပါပဲ။
ကိုယ့္ရဲ့ ၀ိပႆနာညာဏ္စဥ္ဟာ ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္တယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။ တခုထင္ရွားတာကေတာ့ ဒီ မတ္(ခ်္)လ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၄၊ ၁၅ ရက္အတြင္းမွာ လူက စိတ္အရ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္လာတယ္။ ခႏၶာကေတာ့ နာေနတာေပါ့ေလ။ လိုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြလည္း မီွ၀ဲေနဆဲပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ညဘက္တိတ္ဆိတ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာ ပိုၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ စိတ္တုန္လႈပ္ျခင္း ေသာကေရာက္ျခင္းေတြ ရွိမေနေတာ့ဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာ ပိုနီးလာပါလားဆိုတဲ့ ပီတိမ်ိဳးကို သိသိသာသာႀကီး ခံစားရတယ္။ ဒီပီတိျဖစ္ေနျခင္းဟာ ၀ိဘ၀တဏာဆိုတဲ့ ဘ၀ပ်က္ျခင္းကို အလိုရွိျခင္း ျဖစ္ေနၿပီလားသမၼာဒိဌိျဖစ္ေနမလားလို႔ သိခ်င္တာနဲ႔ ၁၅၊၀၃၊၀၃ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ (ယေနာရာ) ဆရာေတာ္ အရွင္ ဦးဇာဂရထံမွာ ေလွ်ာက္ထား ေမးျမန္းခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ၀ိဘ၀တဏာက ကိုယ္လိုက္လို႔ ဒီစိတ္ေပၚတာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ျပဳဖူးတဲ့ကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေသရမွာကို မေၾကာက္တဲ့စိတ္ ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ၿပီးေတာ့ ရွင္းသြားတယ္။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုစိတ္ေတြ ရွင္းဖို႔ အခ်ိန္မေရာက္ခဲ့ဘူး။ တခုမဟုတ္ရင္ တခုေသာကေရာက္လာတာပဲ။ အဲဒီေန႔ ရင္ထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းလာမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာေလးတေစာင္ေလာက္ ေရးခ်င္လိုက္တာလို႔ ဆႏၵရွိလာတာနဲ႔ ကေလးအေဖကို ေျပာျပတယ္။ သူက ေရးေပးမယ္ဆိုတာနဲ႔ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။
အႏွစ္ခ်ုပ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ေကာင္းရာမြန္ရာ ေနႏိုင္၊ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္၊ တန္ဖိုးရွိေအာင္ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး သံသရာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေအာင္ ရႏိုင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ တရားမ်ားဟာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားဓမၼမ်ားသာလ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶသည္သာ ကိုးကြယ္ရာ၊ ဓမၼသည္သည္ကိုးကြယ္ရာ သာသနာ့၀န္ကို သစၥာရွိစြာ ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သံဃာသည္သာ ကိုးကြယ္ရာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် အားထုတ္ေလ့လာႏိုင္တဲ့ တရားဓမၼဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာသာ ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီစာကို ဖတ္တဲ့သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ရင္ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ေလာက္နဲ႔ပဲ မေက်နပ္ေနၾကပဲ ၀ိပႆနာ တရားမ်ားကို လက္ေတြ႔က်င့္ၾကံ အားထုတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ေသမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ပဲ သတၱရွိရွိနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္သြားႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိသလဲဆိုတာ တကယ္ရင္ဆိုင္ဖူးတဲ့သူပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီသတၱိေလး ရမလာခင္ ဒီသတၱိေလးရွိမလာခင္မွာ ျဖတ္သန္းလိုက္ရတဲ့ေသာက စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပမ္းျခင္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ ျဖတ္သန္းဖူးသူေတြသာ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေစတနာ၊ ေမတၱာ ဂရုဏာ တရားေတြကို အေျခခံၿပီး ဒီစာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ သာဓု အႏု ေမာဓနာ ေခၚယူၾကပါကုန္။
သာဓု သာဓု သာဓု
သက္သက္လြင္
စေနေန႔ ၁၅၊ ၃။ ၀၃
Thursday, April 30, 2009
Sunday, April 26, 2009
သမားပ်က္ ….
ေဆာင္းေမးလာတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်မျပန္ေျဖထားတာကို အျခားစာဖတ္သူမ်ားလည္း သိရွိေအာင္ ပိုစ့္အျဖစ္တင္ေပးလိုက္တာပါ..
က်မေရးေနခဲ့တဲ့ပိုစ့္ေတြမွာ က်မ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေရးထားတာရွိပါတယ္..။ ဒီဓာတ္ပညာကို အခုမွ ဆရာမႀကီးဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္တို႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ကိုဖတ္မိၿပီး စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုစ့္ေတြအျဖစ္မွ်ေဝေပးေနတာဟာလည္း က်မတတ္သိလြန္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး..။ စာအုပ္ေတြထဲက ရွာေဖြတင္ျပေပးေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္တမ္း ကိုယ္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါကိုေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ကုႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ က်မမွာ လက္ေတြ႔ကုသေနတဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာလည္းမရွိပါဘူး။ က်မ္းႀကီး၊ က်မ္းငယ္အသြယ္သြယ္ကို ေလ့လာဖတ္႐ႈခဲ့ဖူးေသးတာလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တခုက ဒီပညာေတြ၊ ဒီကုသမႈေတြဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေခၚေဝၚပညတ္ထားတဲ့ ေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ ကုသထားတာျဖစ္လို႔ က်မတို႔ ႏိုင္ငံျခားကအေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ မတူကြဲျပားတာေတြရွိသလို ေဆးဖက္ဝင္၊ မဝင္ဆိုတာေတြလည္း မေသခ်ာပါဘူး..။ ဒီပိုစ့္ ေတြကို စတင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က က်မရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္တြင္းက ေဆးဝါးလံုေလာက္စြာ မရၾကတဲ့ HIV (AIDS) ေဝဒနာရွင္ေတြကုိ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ေဆးမရခဲ့ရင္ ဒီဓာတ္ပညာနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္ေနႏိုင္္ၿပီး ဒီပညာရွင္ေတြကို မိမိတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွာေဖြႏိုင္ၾကေအာင္၊ ဒီအတတ္ပညာေတြနဲ႔ ေရာဂါေတြေပ်ာက္ေအာင္ ကုသႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ။ က်မဟာဒီပညာကို အခုမွ ကႀကီးေရက ကေနေလ့လာေနတဲ့ မူႀကိဳအဆင့္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔သင့္တယ္၊ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔မသင့္ဘူးဆုိတာေလာက္ (က်မတင္ထားတဲ့ ေနဂိုဏ္း၊ လဂုိဏ္း ဓာတ္စာ) သာ စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္သိႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေလာက္ပဲ က်မလည္းသိတာပါ။ ဒီပညာကလည္း ေလ့လာေလ၊ ခက္ခဲနက္နဲေလျဖစ္ၿပီး အရင္က ကိုယ္သိတာေလးနည္းနည္းနဲ႔ ဆရာလိုလိုလုပ္ေနမိတာကိုလည္း ဒီေနရာကေနစာဖတ္သူေတြကို ေတာင္းပန္ရပါဦးမယ္..။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီပညာကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကသူေတြဟာ တလ၊ ႏွစ္လ စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး ေရးသားျပဳစုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ႏွစ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကိုယ္တိုင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေလ့လာကုသခ့ဲၾကၿပီးမွ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်မက စာအုပ္ေလးတအုပ္ႏွစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဆရာလိုလိုျပန္လုပ္ေနတာဟာ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသြားထက္တဲ့ သံလွ်က္ကို သူငယ္ႏွပ္စားကိုင္ေနသလို ဒီေဆးက်မ္းအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ႀကီးပါတယ္။ ေဆးက်မ္းကို ျပန္႔ပြားေစတာထက္ ဖ်က္ဆီးသလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ က်မအေနနဲ႔ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ က်မ အခုခ်ိန္ထိ ဒီဓာတ္က်မ္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မသိေသးပါဘူး။ ဆရာမဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကိုေတာ့ အလွ်ဥ္းသင့္ရင္ မွ်ေဝတင္ျပသြားပါမယ္..။ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ က်မ မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မဟာ စာဖတ္သူသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ဒီိပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မသိေသးလို႔ပါ..။
ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေသခ်ာစြာတတ္သိျခင္းမရွိေသးဘဲ ေဆးကုသေနသူမ်ားဟာ လူသတ္သမားနဲ႔တူတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဦးသာတင့္ရဲ႕ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ထပ္မံမွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။
စိန္ဝိဇၹာေဆးက်မ္း က်မ္းညႊန္စံျပ ဥပေဒသမွာေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘုန္းသမၻာရွင္၊ လံု႔လရွင္ႏွင့္ ဉာဏ္ရွင္တို႔သာ၊ ထိုက္တန္ရာသား၊ ရတနာတင္းက်မ္း၊ ဂုဏ္ျပည့္လွ်မ္းသည့္၊ ေဆးက်မ္းမဟာ၊ အနဂၣါဝယ္၊ ပညာႏုပ္ေသး၊ ဉာဏ္သေရြးႏွင့္၊ ေျမေလးဆန္ကုန္၊ အႀကံဟုန္သည္၊ ကံႏံုသူမ်ား၊ မလိုက္စားႏွင့္၊ ပတၱျမားထိန္ေတာက္၊ ျပည္တန္ေက်ာက္ႏွင့္ ေတာေမ်ာက္ပမာ၊ ခ်ည္းႏွီးသာတည္း၊ အဇာတသတ္၊ ေလာကနတ္၏၊ ဓာတ္ေတာ္ရတနာ၊ ေဘးရန္ကာသည့္၊ မဟာယႏၱရား၊ စမ္းတဝါးႏွင့္၊ ေတာသားဉာဏ္မဲ့၊ ထိကိုင္ခဲ့မူ၊ ေသဟဲ့ဆိုေငါက္၊ ႀကိမ္းသံေဟာက္လ်က္၊ ဦးေစာက္ကၽြမ္းျပန္၊ မြမြလန္ေအာင္၊ တြန္းလွန္မုခ်၊ ေသတြင္းက်သို႔၊ ပံုျပထပ္ေျမွွာင္၊ လားတူေဆာင္လိမ့္၊ ေရာင္ဖိိတ္လက္လက္၊ ျမျမထက္သည့္၊ စိန္သံလွ်က္ဓား၊ ႏွစ္ဖက္သြားကို၊ ႏွပ္စားသူငယ္၊ ထိကိုင္တြယ္က၊ အႏၱရာယ္မႈ၊ ဧကန္ျပဳသို႔၊ ဥပမာစံ၊ သာဓကံတည္း၊ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔၊ ေလးနက္လွစြာ၊ ဤက်မ္းစာကို၊ ပယ္ခြာေသြေရွာင္၊ မသံုးေဆာင္ႏွင့္ ဉာဏ္ေမွာင္ေစာက္နက္ဖ်င္းသူတို႔ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဘုန္းသမၻာရွင္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္လင့္ကစား ဝီရိယရွင္၊ လံု႔လရွင္၊ ဉာဏ္ရွင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က “ေဆးပညာကို ေခါက္မိ၊ ရမ္းမိရံု သင္ထားမွေတာ္မယ္၊ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့အခါ၊ ေဆးဆရာအလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးရမယ္” စသည္ျဖင့္ေျပာေလ့ ဆိုေလ့ရွိၾကသည္။ ေခါက္မိရမ္းမိ႐ံုမွ်ေသာ ပညာျဖင့္ ေဆးဆရာလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔သာ ျဖစ္ၾကေခ်မည္။ သမားပ်က္ဆုိလွ်င္ လူသတ္သမားႏွင့္ ဘာမ်ားျခားပါဦးမည္နည္း။
စာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
က်မေရးေနခဲ့တဲ့ပိုစ့္ေတြမွာ က်မ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေရးထားတာရွိပါတယ္..။ ဒီဓာတ္ပညာကို အခုမွ ဆရာမႀကီးဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္တို႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ကိုဖတ္မိၿပီး စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုစ့္ေတြအျဖစ္မွ်ေဝေပးေနတာဟာလည္း က်မတတ္သိလြန္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး..။ စာအုပ္ေတြထဲက ရွာေဖြတင္ျပေပးေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္တမ္း ကိုယ္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါကိုေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ကုႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ က်မမွာ လက္ေတြ႔ကုသေနတဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာလည္းမရွိပါဘူး။ က်မ္းႀကီး၊ က်မ္းငယ္အသြယ္သြယ္ကို ေလ့လာဖတ္႐ႈခဲ့ဖူးေသးတာလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တခုက ဒီပညာေတြ၊ ဒီကုသမႈေတြဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေခၚေဝၚပညတ္ထားတဲ့ ေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ ကုသထားတာျဖစ္လို႔ က်မတို႔ ႏိုင္ငံျခားကအေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ မတူကြဲျပားတာေတြရွိသလို ေဆးဖက္ဝင္၊ မဝင္ဆိုတာေတြလည္း မေသခ်ာပါဘူး..။ ဒီပိုစ့္ ေတြကို စတင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က က်မရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္တြင္းက ေဆးဝါးလံုေလာက္စြာ မရၾကတဲ့ HIV (AIDS) ေဝဒနာရွင္ေတြကုိ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ေဆးမရခဲ့ရင္ ဒီဓာတ္ပညာနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္ေနႏိုင္္ၿပီး ဒီပညာရွင္ေတြကို မိမိတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွာေဖြႏိုင္ၾကေအာင္၊ ဒီအတတ္ပညာေတြနဲ႔ ေရာဂါေတြေပ်ာက္ေအာင္ ကုသႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ။ က်မဟာဒီပညာကို အခုမွ ကႀကီးေရက ကေနေလ့လာေနတဲ့ မူႀကိဳအဆင့္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔သင့္တယ္၊ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔မသင့္ဘူးဆုိတာေလာက္ (က်မတင္ထားတဲ့ ေနဂိုဏ္း၊ လဂုိဏ္း ဓာတ္စာ) သာ စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္သိႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေလာက္ပဲ က်မလည္းသိတာပါ။ ဒီပညာကလည္း ေလ့လာေလ၊ ခက္ခဲနက္နဲေလျဖစ္ၿပီး အရင္က ကိုယ္သိတာေလးနည္းနည္းနဲ႔ ဆရာလိုလိုလုပ္ေနမိတာကိုလည္း ဒီေနရာကေနစာဖတ္သူေတြကို ေတာင္းပန္ရပါဦးမယ္..။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီပညာကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကသူေတြဟာ တလ၊ ႏွစ္လ စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး ေရးသားျပဳစုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ႏွစ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကိုယ္တိုင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေလ့လာကုသခ့ဲၾကၿပီးမွ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်မက စာအုပ္ေလးတအုပ္ႏွစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဆရာလိုလိုျပန္လုပ္ေနတာဟာ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသြားထက္တဲ့ သံလွ်က္ကို သူငယ္ႏွပ္စားကိုင္ေနသလို ဒီေဆးက်မ္းအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ႀကီးပါတယ္။ ေဆးက်မ္းကို ျပန္႔ပြားေစတာထက္ ဖ်က္ဆီးသလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ က်မအေနနဲ႔ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ က်မ အခုခ်ိန္ထိ ဒီဓာတ္က်မ္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မသိေသးပါဘူး။ ဆရာမဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကိုေတာ့ အလွ်ဥ္းသင့္ရင္ မွ်ေဝတင္ျပသြားပါမယ္..။ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ က်မ မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မဟာ စာဖတ္သူသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ဒီိပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မသိေသးလို႔ပါ..။
ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေသခ်ာစြာတတ္သိျခင္းမရွိေသးဘဲ ေဆးကုသေနသူမ်ားဟာ လူသတ္သမားနဲ႔တူတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဦးသာတင့္ရဲ႕ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ထပ္မံမွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။
စိန္ဝိဇၹာေဆးက်မ္း က်မ္းညႊန္စံျပ ဥပေဒသမွာေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘုန္းသမၻာရွင္၊ လံု႔လရွင္ႏွင့္ ဉာဏ္ရွင္တို႔သာ၊ ထိုက္တန္ရာသား၊ ရတနာတင္းက်မ္း၊ ဂုဏ္ျပည့္လွ်မ္းသည့္၊ ေဆးက်မ္းမဟာ၊ အနဂၣါဝယ္၊ ပညာႏုပ္ေသး၊ ဉာဏ္သေရြးႏွင့္၊ ေျမေလးဆန္ကုန္၊ အႀကံဟုန္သည္၊ ကံႏံုသူမ်ား၊ မလိုက္စားႏွင့္၊ ပတၱျမားထိန္ေတာက္၊ ျပည္တန္ေက်ာက္ႏွင့္ ေတာေမ်ာက္ပမာ၊ ခ်ည္းႏွီးသာတည္း၊ အဇာတသတ္၊ ေလာကနတ္၏၊ ဓာတ္ေတာ္ရတနာ၊ ေဘးရန္ကာသည့္၊ မဟာယႏၱရား၊ စမ္းတဝါးႏွင့္၊ ေတာသားဉာဏ္မဲ့၊ ထိကိုင္ခဲ့မူ၊ ေသဟဲ့ဆိုေငါက္၊ ႀကိမ္းသံေဟာက္လ်က္၊ ဦးေစာက္ကၽြမ္းျပန္၊ မြမြလန္ေအာင္၊ တြန္းလွန္မုခ်၊ ေသတြင္းက်သို႔၊ ပံုျပထပ္ေျမွွာင္၊ လားတူေဆာင္လိမ့္၊ ေရာင္ဖိိတ္လက္လက္၊ ျမျမထက္သည့္၊ စိန္သံလွ်က္ဓား၊ ႏွစ္ဖက္သြားကို၊ ႏွပ္စားသူငယ္၊ ထိကိုင္တြယ္က၊ အႏၱရာယ္မႈ၊ ဧကန္ျပဳသို႔၊ ဥပမာစံ၊ သာဓကံတည္း၊ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔၊ ေလးနက္လွစြာ၊ ဤက်မ္းစာကို၊ ပယ္ခြာေသြေရွာင္၊ မသံုးေဆာင္ႏွင့္ ဉာဏ္ေမွာင္ေစာက္နက္ဖ်င္းသူတို႔ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဘုန္းသမၻာရွင္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္လင့္ကစား ဝီရိယရွင္၊ လံု႔လရွင္၊ ဉာဏ္ရွင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က “ေဆးပညာကို ေခါက္မိ၊ ရမ္းမိရံု သင္ထားမွေတာ္မယ္၊ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့အခါ၊ ေဆးဆရာအလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးရမယ္” စသည္ျဖင့္ေျပာေလ့ ဆိုေလ့ရွိၾကသည္။ ေခါက္မိရမ္းမိ႐ံုမွ်ေသာ ပညာျဖင့္ ေဆးဆရာလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔သာ ျဖစ္ၾကေခ်မည္။ သမားပ်က္ဆုိလွ်င္ လူသတ္သမားႏွင့္ ဘာမ်ားျခားပါဦးမည္နည္း။
စာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
Sunday, April 19, 2009
ေဝဘန္ေရး
ဘာလိုလိုနဲ႔ သႀကၤန္ေတာင္ၿပီးသြားၿပီ။ သႀကၤန္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဘန္ေရးေပးစရာရွိတာ ေပးဦးမွ….။
ဒီကိုေရာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ က်မအေနနဲ႔ကေတာ့ သူမ်ားေတြသႀကၤန္ပြဲဆိုလို႔သာ၊ ဧၿပီလမွာ သႀကၤန္က်တယ္ဆိုလို႔သာ သႀကၤန္လိုက္ရတာ… ကိုယ့္ဆီကသႀကၤန္လို ခံစားခ်က္ တစက္ကေလးမွမရဘူး။ အဓိကကေတာ့ အပူခ်ိန္ေလ။ ဒီမွာက ဧၿပီလမွာ အေအးဓာတ္က ကုန္ေသးတာမွမဟုတ္တာ။ ဂၽြန္၊ ဂ်ဴလိုင္လို လေတြမွာေတာ့ ဒီကအပူဟာ က်မတို႔ဆီက ဧၿပီလအပူခ်ိန္မ်ဳိးပါ။ အေမရိကန္ေတြ အဝတ္မကပ္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့..။ အေမရိကန္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အပူဒဏ္ကို လူတိုင္းခံစားရတာပါပဲ…။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်မွ သႀကၤန္ပိုးက က်မဆီဝင္တာ..။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ က်မကေတာ့ သမီးေတြနဲ႔ သႀကၤန္ထမင္းေတြ ခ်က္စား၊ မုန္႔လံုးေရေပၚေတြ လုပ္စားၿပီး သားအမိသံုးေယာက္ ေရပက္တန္းကစားေနၾကတာ။ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြလည္း ဖြင့္လို႔ေပါ့..။ တႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါ သႀကၤန္က်ေနတာေပါ့။
အင္း……….. ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဘန္စရာေလးေတြေတာ့ရွိသား..။ အျပဳသေဘာနဲ႔ေပါ့ေလ။
ဒီႏွစ္သႀကၤန္ပြဲက ထူးျခားပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက သႀကၤန္ဆို ဖာသိဖာသာေနတဲ့ ကိုဝိုင္းေမာ္က ဒီႏွစ္သႀကၤန္လုပ္ဖို႔ စတင္ေဆာ္ၾသေတာ့ နဲနဲေတာ့ထူးျခားေနတာေပါ့။ အဲဒီကတည္းက ဒီႏွစ္ေတာ့ ပြဲစည္ၿပီလို႔ ေျပာလိုက္မိေသးတာ။
သႀကၤန္ပြဲ လုပ္ဖို႔ စတင္ျပင္ဆင္ၾကတယ္ဆိုရင္ပဲ စေန၊ တနဂၤေႏြဆုိ ဦိးဂင္ႀကီိးက အလုပ္႐ႈပ္ေနေတာ့တာ။ တခါတေလဆို စေနေန႔ အလုပ္ဆင္းရမဲ့ က်မကိုေတာင္ အႀကိဳ၊ အပို႔ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အားလပ္ရက္မွာ ျပင္ဆင္ၾကရတာကိုး။
သီခ်င္းတိုက္တဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္ခါေလာက္ လိုက္သြားဖူးတယ္။ ကေလးေတြဆိုေနၾကတာ ဟုတ္ေနတာပဲ… ။ တကယ့္ပြဲမွာထက္ေကာင္းတယ္။ တိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စက္ေတြ၊ မိုက္က႐ုိဖုန္းေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ တကယ္ကိုစင္ေပၚမွာဆိုေနသလို အသံကုန္ဆိုေနၾကတာ..။ ပြဲလည္းစေရာ… အသံေတြမရွိေတာ့ဘူး.. :))
ရာသီဥတုအရလည္းပါတာေပါ့…။ ဒီကရာသီက ပန္းေတြေႂကြတဲ့အခ်ိန္ဆို ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ လည္ပင္းနာတာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ေလ။ သမီိးႀကီး ေပါ့အုိင္းလည္း သီခ်င္းေတာင္ဆိုႏိုင္ေတာ့မယ္ ထင္မထားဘူး။ သူကလည္း တိုက္ၿပီးသားဆိုေတာ့ တကယ္ပြဲမွာ ဆိုခ်င္ရွာတယ္ေလ…. ။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးေနတဲ့ၾကားက သြားဆိုေနတာ..။ ကိုယ့္မွာေတာ့ သီခ်င္းဆိုရင္း ေခ်ာင္းထဆိုးမွာ စိုးေနရတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္.. အသံနဲနဲလံုးသြားတာကလြဲလို႔.. အဆင္ေျပသြားတယ္။
အဆင္မေျပတာက က်မပဲ..။ ေအာက္ကေန ကင္မရာအေသးေလးတလံုးနဲ႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လိုက္၊ ဗြီဒီယို႐ိုက္လိုက္နဲ႔ တေယာက္တည္း အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာေလ..။ အဲ့ဒီေလာက္ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာေတာင္မွ လိုခ်င္တဲ့ပံုေတြရမလာဘူး။ တခါဆို ဒီပြဲမွာ စားေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ေရးတာဝန္ယူထားတဲ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္ သီခ်င္းဆိုတဲ့အလွည့္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဗြီဒီယိုရိုက္ယူေနတာ…. သူက သီခ်င္းဆိုလည္းေကာင္းတယ္။ ဟန္နဲ႔ ပန္နဲ႔ ဆိုေနတာ… အရင္ႏွစ္ကဆို သူတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စံုတြဲသီခ်င္းေတာင္ ဆိုျဖစ္ၾကေသးတာ… ။ ကိုယ့္မွာ.. ကင္မရာကိုင္ၿပီး စိတ္ရည္ရွည္နဲ႔ အနီီးအေဝခ်ိန္ၿပီး ဟုတ္တိ ပတ္တိ ရိုက္ေနတာ… ေဘးမွာ သမီးေတြစကားလာေျပာတာကိုေတာင္ တိတ္တိတ္ေနဖို႔ အသာေလး လက္ဟန္ေျခဟန္ လုပ္ျပေနရေသးတယ္။ သီခ်င္းၿပီိးလို႔ လက္ခုပ္သံေတြ လဲၿပီးေရာ ကင္မရာပိတ္လိုက္မွ RED ဆိုၿပီး အနီေရာင္မွိတ္တုပ္မွိတ္တုပ္က ေပၚလာတယ္…။ ေသၿပီဆိုၿပီး ကိုယ္ႏွွဖူး ကိုယ္ျပန္႐ိုက္မိသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္ သီခ်င္းဆိုတဲ့ေနရာ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေသၿပီဆိုတဲ့အသံပဲ ပါေတာ့တာ…. း)))
ေနာက္က်န္ေသးတယ္…..
လိိဒ္ဂစ္တာတီးတဲ့ ကိုမိုးေက်ာ္တို႔ .. လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စံုတြဲသီခ်င္းဆိုၾကတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အဆိုေကာင္း၊ အသံေကာင္းေတြ.. သူတို႔ဆိုတဲ့အလွည့္ သမီးေတြနဲ႔ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းေနရတာနဲ႔ ဗီြဒီယုိ မရိုက္လိုက္ရဘူး…။ တခ်ဳိ႕အလွည့္ေတြမွာ ဘက္ထရီအားကုန္လို႔ မရိုက္လုိက္ရတာေတြလည္း ရွိေသးတယ္….
စင္ေပၚတက္ခ်င္တဲ့ ပိုးကလည္း မနည္း…..
သီခ်င္းလည္းမဆိုတတ္၊ အကလည္း မရတဲ့က်မ… စင္ေပၚဘယ္လိိုမွတက္ခြင့္မရခဲ့တာ.. သံခ်ပ္အလွည့္မွ ေနာက္ကလုိက္ေအာ္ခြင့္ ရေတာ့တာ…. သံခ်ပ္အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ… ဘာမွသတိမရေတာ့ပဲ… ကင္မရာကို ေခ်ာင္တခုမွာ ထိုးထားခဲ့ၿပီ စင္ေပၚတက္သြားေတာ့တာ ဗီြဒယို႐ိုက္ဖုိ႔ တေယာက္ေယာက္ကို ေပးမထားခဲ့မိဘူး… တျခားလူေတြ႐ိုက္ထားတာေတာ့ ရွိတာေပါ့… ကိုယ့္ထဲမွာေတာ့ မပါေတာ့ဘူး… း(
အစားဆိုလည္း ထိပ္ဆံုးက…..
ဒီပြဲမွာ စားစရာေတြကလည္း အလွ်ံပယ္ပါပဲ…။ ညကတည္းက စဥ္းစားထားတာက… စားစရာေတြကို တခုျခင္းဓာတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ယူမယ္ေပါ့….။ စားေသာက္ခန္းလည္းဖြင့္ေရာ… ကိုယ္ကေရွ႕ဆံုးကဝင္တာပါပဲ… ကင္မရာလြယ္အိတ္တလံုးနဲ႔ေပါ့…။ အခန္းထဲလည္းေရာက္ ေရာ… ပန္းကန္တခုဆြဲၿပီးလူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ဟိုတိုး၊ ဒီတိုးနဲ႔ စားစရာေတြတခုၿပီးတခု ယူစားေနလိုက္တာ.. သမီးက တီးဝိုင္းျပန္စေနၿပီဆိုၿပီး လာေခၚမွ ထေတာ့တာ… ။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ လံုးဝေမ့လာခဲ့တယ္…… အစားေသာက္ေတြကလည္း.. အဲ့ဒီေလာက္အထိ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာပါ…. သဒၶါတရားေတြေကာင္းၾကတယ္ေလ…
အင္း… တီိးတဲ့လူေတြ၊ ဆုိတဲ့လူေတြ၊ အစားအေသာက္ေတြ အားလံုးေကာင္းၾကပါတယ္…
ခ်ဳိ႕ယြင္းတာက ကိုယ္ပါပဲ… ေခါင္းစဥ္ေပးတာေတာင္ မွားသြားၿပီလားမသိပါဘူး…. ေဝဘန္ေရး အစား.. ဝန္ခံျခင္း ဆိုၿပီးေရးရမွာ…
ေအာ္… ဒါနဲ႔.. ဒီပြဲမွာ ဦးဂင္ႀကီးတေယာက္ တဆိတ္ဆရာလုပ္လြန္းသလားလို႔… @!#$!%@&**^&%$ ဝွီး…ဝွီးးး…. ဒုတ္…. အအား.. &*^!&*^~*%#%$** !!!!!!!.. ကယ္………….. ၾက………… ပါ ………………… ဦး…….. !!%$#@*&^%#@@#$%%^!!~!!!!!!????/<*&^%$@!?@!##!@%^$$#!~#!?
Thursday, April 16, 2009
တိုက္ပြဲဝင္သံခ်ပ္....( ေအာ္ရီိဂြန္)
ေပါ့လန္းေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ားမွ အတာသႀကၤန္ပြဲတြင္ စုေပါင္းတင္ဆက္ခ့ဲၾကေသာ သံခ်ပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသံခ်ပ္ကို ေရးသားခဲ့သူကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတေယာက္ျဖစ္တဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီိအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဝင္ မစန္းစန္းေမာ္ျဖစ္ပါတယ္...။
ေခတ္ စနစ္ကို အျပဳသေဘာျမင္
ေခတ္ စနစ္ကို အျပဳသေဘာျမင္
Sunday, April 12, 2009
သႀကၤန္ပြဲမွ အမွတ္တရေလးေတြ
ေအာ္ရီဂန္ျပည္နယ္မွ ျမန္မာ့သႀကၤန္
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၁ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာသႀကၤန္ပြဲေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ေပါ့လန္းၿမဳိ႕တြင္ က်င္းပခဲ့တဲ့ ရိုးရာသႀကၤန္ပြဲပါ။ ဒီပြဲကို ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဆန္စြာ သႀကၤန္သံခ်ပ္၊ ျမန္မာ့သမီးပ်ိဳေလးမ်ား ရဲ႕ယိမ္းအက၊ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ား၊ ေခတ္ေပၚေတးဂီတ စသည့္ျဖင့္တင္ဆက္သြားးၾကပါတယ္။ လာေရာက္အားေပး သူျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေမရိကန္မ်ားႏွင့္ အသီးသီးေသာပရိသတ္မ်ားအား ျမန္မာ့ရိုးရာအစားအစာ မ်ိဳးစံုလင္စြာျဖင့္ တည့္ခင္းဧည္ခံခဲ့ၾကသလို ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈနဲ႕အညီ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲကိုလဲ က်င္းပ ခဲ့ၾကပါတယ္ရွင္...
သက္ႀကီးရြယ္ႀကီးမ်ားကို ႂကြေရာက္လာၾကေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားမွ ကန္ေတာ့ၾကၿပီး သမီိးငယ္ေလးမ်ားက ပူေဇာ္ပစၥည္းမ်ားကို လွဴဒါန္းေနၾကစဥ္
သမီိးငယ္ေလးမ်ားက သႀကၤန္ယိမ္းအကႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကစဥ္
အဆိုႏွင့္အက တြဲဖက္ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကစဥ္
ေပါ့လန္းလွပ်ဳိျဖဴေလးမ်ား၏ သႀကၤန္ယိမ္းအက
ျမနႏၵာသီခ်င္းႏွင့္ ပရိတ္သတ္အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ၾကကာ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္.. အစားအေသာက္မ်ားစံုလင္လွေပမဲ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံရင္း ဓာတ္ပံုမ႐ိုက္လိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ မတင္ျပႏိုင္သလို သံခ်ပ္ကိုလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ဝင္ေရာက္ကူညီ သီဆိုေနေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုေရာ ဗြီဒီယိုပါ မ႐ိုက္လိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေျပာထားသည့္အတိုင္း မတင္ျပႏိုင္သည္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင့္........
Saturday, April 11, 2009
တေရးႏိုးလာပါၿပီ..
သႀကၤန္မွာ ႐ိုးရာမပ်က္ေစဖို႔ သမီးေတြက ဆိုၾက၊ ကၾက … အေဖက တီးလုိက္ဆိုလိုက္နဲ႔ သံခ်ပ္သံေတြက ဆူညံညံနဲ႔ တိုက္ေနလိုုက္ၾကတာ ဒီေန႔ေနာက္ဆံုးပဲေလ… မနက္ျဖန္ဆို ပြဲကစၿပီေလ… အဲ့ဒီိအခါမွပဲ တဝႀကီး သြားၾကည့္ရမွာပဲ… အေႂကြးအေမြးကလဲ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေကာင္းတယ္ဆိိုပဲ… မနက္ျဖန္ၾကရင္ေတာ့ စားစရာအစံုနဲ႔ ယိမ္းအကေတြေရာ အဆိုေတြကိုပါ စံုစံုလင္လင္မွ်ေဝပါ့မယ္… ဒီေန႔ေတာ့ သီခ်င္းေတြ၊ သံခ်ပ္ေတြတိုက္ေနတာကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္လာလို႔ အျမည္းေလးတင္ေပးထားပါတယ္… ပိုစ့္မတင္ျဖစ္တာၾကာသြားတဲ့အတြက္ အခုမွပဲ မိတ္ေဆြအားလံုးကို ေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္ရွင္……
ေအာ္.... အခုပိုစ့္တင္ေနတဲ့အခ်ိန္က မနက္၂ နာရီေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ ပြဲစမွာဒီေန႔ပဲေပါ့ေနာ္...
အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္....
ေအာ္.... အခုပိုစ့္တင္ေနတဲ့အခ်ိန္က မနက္၂ နာရီေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ ပြဲစမွာဒီေန႔ပဲေပါ့ေနာ္...
အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္....
Tuesday, March 3, 2009
ပန္းခ်ီလိုလို ကဗ်ာလိုလို
ငါ့ကို ……
မာနေခ်ာက္ထဲ ဆြဲခ်ေနၾက။
ဖက္တြယ္ထား ခႏၶီစတရား
သာသနာႀကီးမ်ားေတာင္ ျပဳမယ္ဆိုထားၿပီး
ဘာဝနာေလးေတာ့ ပြားမ်ားေနသင့္တာေပါ့။
သတိဆိုတာ
ပုိတယ္လို႔ မရွိပါဘူးကြယ္…..
ပန္းခ်ီလားဘာလားေတာ့မသိ စိတ္ကူးတည့္ရာ ဆြဲထည့္ထားတာေလးေတြပါ ...
ကဗ်ာျဖစ္လားေတာ့မသိဘူး.. မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အလုပ္စားပြဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမထားတာေလးပါ။
ပုိစ့္အသစ္မတင္ျဖစ္တာၾကာလို႔ ဒါေလးပဲ လည္လည္လာသူေတြအတြက္ အပ်င္းေျပေပါ့...
မာနေခ်ာက္ထဲ ဆြဲခ်ေနၾက။
ဖက္တြယ္ထား ခႏၶီစတရား
သာသနာႀကီးမ်ားေတာင္ ျပဳမယ္ဆိုထားၿပီး
ဘာဝနာေလးေတာ့ ပြားမ်ားေနသင့္တာေပါ့။
သတိဆိုတာ
ပုိတယ္လို႔ မရွိပါဘူးကြယ္…..
ပန္းခ်ီလားဘာလားေတာ့မသိ စိတ္ကူးတည့္ရာ ဆြဲထည့္ထားတာေလးေတြပါ ...
ကဗ်ာျဖစ္လားေတာ့မသိဘူး.. မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အလုပ္စားပြဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမထားတာေလးပါ။
ပုိစ့္အသစ္မတင္ျဖစ္တာၾကာလို႔ ဒါေလးပဲ လည္လည္လာသူေတြအတြက္ အပ်င္းေျပေပါ့...
Thursday, February 12, 2009
အနာဂတ္...
ပန္းခ်ီ ... ေပါ့အိိုင္းကၽြန္မဒီဘက္ကိုေရာက္ၿပီးကတည္းက ကုိယ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြနဲ႔ ေဝးကြာၿပီး ငယ္စဥ္က ေနခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရပ္ရြာက အိမ္ေလးၿခံေလးေတြရယ္၊ ကေလးဘဝက အပူအပင္ကင္းစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတာေတြရယ္ကို မၾကာခဏသတိရေနတတ္တယ္။ အဲ့ဒီလိုသတိရရင္ သမီးေလး ေတြကို အေမတို႔ ငယ္ငယ္က ဘယ္လိုကစားခဲ့ရတာေပါ့….၊ ဘယ္လိုစားခဲ့ရတာေပါ့….. ၊ ဘယ္လိုသြားခဲ့ရ၊ ဘယ္လိုေနခဲ့ရတာေပါ့…. စသျဖင့္ ငယ္မူျပန္ၿပီးေျပာျပရင္ သူတို႔ေလးေတြက ပံုျပင္တပုဒ္လို နားေထာင္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔လဲ အဲ့ဒီလိုကစားခ်င္လိုက္တာ၊ အဲ့ဒီလိုသြားခ်င္လိုက္တာ …. ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။
သူတို႔ေလးေတြ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ကိုယ့္အေနနဲ႔ၾကည့္ရင္ တကယ့္ကိုအထီးက်န္ဆန္သလို ခံစားမိတယ္။ ေနာက္ၿပီး……. တစ္ေန႔ သူတို႔ေလးေတြ ႀကီးျပင္းလာရင္ ကၽြန္မတို႔လို ငယ္စဥ္ကဘဝေလးေတြကို ျပန္အမွတ္တရျဖစ္ေစမဲ့ သူတို႔အတြက္ အမွတ္တရဆုိတာေလးေတြေရာ ရွိပါမလားလို႔ ေတြးပူမိတယ္။ အဲ့ဒီလုိေတြးပူမိ ေစေအာင္ ရင္ထဲမွာ စူးစူးနစ္နစ္ခံစားခဲ့ဖူးတာလဲရွိခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မမိသားစုေလးတစ္ခုကုိ ထူေထာင္ခဲ့ရတာ ကိုယ့္ရဲ႕မိခင္တိုင္းျပည္မွာမဟုတ္ဘဲ တရားမဝင္ေနထိုင္ေနရတဲ့ သူတစ္ပါးႏိုင္ငံမွာပါ။ ေနထိုင္ေနရတာကမွ တရားမဝင္ေတာ့ ေမြးလာတဲ့ခေလးေတြကလည္း တရားမဝင္ဘဲ ႏိုင္ငံမဲ့ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေငြရွိမွ ေနစရာရွိမယ္။ စားစရာရမယ္။ အဖမ္းအဆီး မခံခ်င္ရင္ ေငြရွိဖို႔လိုတယ္။ အဲ့ဒီလိုေနရာမွာ ေနအိမ္အတည္တက်ဆိုတာ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏုိင္။ ဒီကေလးေတြအနာဂတ္အတြက္ အတည္တက်ေနထိုင္ႏိုင္ဖု႔ိ ႏိုင္ငံရွိဖို႔လိုအပ္တယ္။ ကိုယ့္ရပ္ရြာကိုျပန္ဖို႔ဆုိတာကေတာ့ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔မရႏိုင္တဲ့အေျခအေန။ အဲ့ဒီေတာ့ တတိယႏိုင္ငံကိုထြက္ဖို႔ျပင္ရတယ္။
တတိယႏိုင္ငံကိုထြက္မဲ့လူေတြကိို စုရပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီး အဲ့ဒီကေနမွတဆင့္ ထြက္ရမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ စုရမယ့္ေနရာက ႏို႔ဘိုးဒုကၡသည္စခန္းတဲ့။ အဲ့ဒီကိုသြားရတယ္။ သြားရတဲ့လမ္းခရီးကေဝးလြန္းၿပီး အေကြ႔အေကာက္မ်ားလြန္းလွလို႔ ခရီးေဝးမသြားဖူးတဲ့ ကေလးေတြေရာ ကၽြန္မပါ ကားမူးၿပီးပ်ဳိ႕အန္ၾကတယ္။ အေကြ႔ေတြေရာက္တိုင္း သမီးႀကီးက အန္တယ္။ သမီးငယ္ေလးကလဲ မူးလြန္းလို႔ ငိုေနရွာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သမီးႀကီးက ၆ ႏွစ္၊ သမီးငယ္က ၄ ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ လမ္းခရီးထက္ဝက္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အိမ္ျပန္မယ္လို႔ခ်ည္း ပူဆာၾကတယ္။ ခေလးေတြ ခံစားေနရတာကိိုၾကည့္ၿပီိး အိမ္ျပန္ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔မွာ ျပန္ဖု႔ိအိမ္မရွိဘူး…။ အဲ့ဒီိအခ်ိန္က ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဗလာက်င္းၿပီး ခိုကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရမိတယ္။ သူတို႔ေလးေတြက ငယ္စဥ္ကတည္းက ေနလာခဲ့တဲ့အိမ္ကို သူတို႔ဘယ္အခ်ိန္မဆို ေနခြင့္ရွိတယ္လို႔ ထင္ေနရွာၾကတယ္။ သူတို႔ထင္သလို မဖန္တီးေပးႏုိင္တဲ့ မိဘတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဝတၱရားမေၾကသလို မလံုမလဲခံစားရတယ္။ အခုခ်ိန္အထိလည္း ဒီခံစားခ်က္က မေပ်ာက္ပ်က္ သြားေသးဘူး။ အခုခ်ိန္အထိိလည္း ေနအိမ္အတည္တက် ေနထိုင္ခြင့္မရၾကေသးပါဘူး။ ကိုယ့္တိိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ေပမဲ့ ေနခြင့္မရၾကတဲ့ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ တိုင္းျပည္ျပင္ပမွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ မိသားစုဘဝေတြကို ႐ုန္းကန္ေနၾကရခ်ိန္မွာ တိုင္းျပည္တြင္းမွာကေတာ့ “ခ်မ္းသာတာမွန္သမွ် တ႐ုတ္၊ ကုလားနဲ႔ ထိုင္းေတြခ်ည္းပါပဲ သမီးရယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ့ ႀကီးေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေျပာသံကိုၾကားေယာင္လာရင္း ငယ္စဥ္ကၾကားဖူးခဲ့တဲ့ “တ႐ုတ္ကဖိ၊ ရွမ္းကအိ ရွိသည့္ဗမာ ေတာင္ဘက္မွာ ” ဆိုသည့္ တေဘာင္လိုလို စာခ်ဳိးလိုလို ၾကားခဲ့ဖူးတာ အမွတ္ရမိပါတယ္။
တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ဟာ ကေလးေတြျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုထားေတာ့ ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္မွာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေနခြင့္မရၾကတဲ့ ကေလးေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၾကေတာ့ အတည္တက်မရွွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြအတြက္ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ ကၽြန္မတကယ္ဘဲရင္ေလးမိပါတယ္။
ကေလးမ်ားအားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့အနာဂတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။
Thursday, February 5, 2009
ဒ႑ာရီ
ဘဝဇာတ္ခံုမွာ ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ ကျပေနၾကရတဲ့ ကၽြန္မတို႔ လူ႔ဘဝခဏတာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကသူေတြ ေတြ႔ဆံုႀကံဳကြဲၾကရတာ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ ခဏေတြ႔ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ အလည္လာၾကသူေတြ မပ်င္းရေအာင္လို႔ ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ ဒ႑ာရီိဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ရွာေဖြတင္ဆက္ေပးထားပါတယ္ရွင္....
Wednesday, February 4, 2009
ထိပ္ကပ္နာ
အိမ္လြမ္းသူတစ္ေယာက္ အခုတေလာ ပ်င္းေနလိုက္ပံုမ်ား စားလည္းမစားခ်င္၊ အလုပ္လဲ မလုပ္ခ်င္၊ ေနာက္ဆံုး ဘေလာ့ေတာင္မေရးခ်င္ဘူးျဖစ္ေနမိတယ္။ ဘေလာ့ခဏနားမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္..။ အခုညီမေဆာင္း က ထိပ္ကပ္နာအတြက္ေဆးေမးေတာ့ ရွာေဖြတင္ေပးၿပီး ခဏနားပါဦးမယ္ မိတ္ေဆြတို႔ေရ…. ။ အိမ္လြမ္းသူက ေဆးကုႏိုင္တဲ့ဆရာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္..။ ေဆးနည္းေလးေတြနဲ႔ ေရာဂါကို အစာနဲ႔ကုသတာကို စိတ္ဝင္စားၿပီး မိတ္ေဆြေတြကို မွ်ေဝခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္ဖတ္မိထားသေလာက္စာအုပ္ေတြထဲကေန ကူးယူတင္ျပေပးေနျခင္း သာျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္ဝင္စားရင္ ပိုစ့္အေဟာင္းေလးေတြျပန္ဖတ္ၿပီး တြက္ခ်က္ယူကာ မိမိေန႔စဥ္စားသံုးေနတာေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း စမ္းသပ္ေနတဲ့အဆင့္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ အခုေတာ့ ညီမေဆာင္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာ ေဆးကိုေတာ့ စာထဲမွာ ရွာေတြ႔သေလာက္ တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ေနဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ နာနတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။
လဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္ စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ႏွင့္ သစ္ဂ်ပိုးျဖစ္ပါတယ္။
ေဆာင္းက စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဆိုတဲ့ ဗ်ည္းအကၡရာထဲမွာပါတာျဖစ္လို႔ အေႏၱာ စေရ ဆိုတဲ့ ေနဂိုဏ္းဝင္သမားျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆာင္းအေနနဲ႔ နာနတ္သီးကို ဆားနဲ႔ျဖဴးစားၿပီး သစ္ဂ်ပိုးေခါက္၊ အရြက္ကို ရွဴလွ်င္သင့္ေတာ္ပါတယ္ညီမေရ..။
အကယ္၍ အျခားအမည္ျဖစ္ၿပီး က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ လ၊ ဝ၊ သ၊ ဟ၊ ပ၊ ဖ၊ ဘ၊ ဗ၊ မ စတဲ့ဗ်ည္းအကၡရာပါတဲ့အမည္ေတြဆိုလွ်င္ေတာ ဂေဗၻ ဝံေသ ဆိုတဲ့လဂိုဏ္းသမားေတြျဖစ္လို႔ ့ ေျပာင္းျပန္လုပ္ၿပီး နာနတ္ပြင့္ ႏွင့္ ေလးညွင္းပြင့္ကိုေရာၿပီး ရွဴထုပ္ကေလးလုပ္ထားၿပီး ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ကို စားသံုးႏုိင္ပါတယ္။ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္တို႔ အရြက္တို႔ကိုလည္း မိမိအဆင္ေျပ သလို အစားအေသာက္ေတြထဲထည့္ၿပီး စားသံုးႏိုင္ပါတယ္လု႔ိ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္ ညီမေရ။ ဒါကေတာ့ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္က်မ္းထဲမွာရွိတဲ့ ေဆးအမည္ေတြပါပဲ။
အပ်င္းေရာဂါေပ်ာက္လို႔ စာျပန္ရိုက္လွ်င္ေတာ့ ေဆးက်မ္းထဲမွ ေရာဂါအမည္ႏွင့္ ၎ေရာဂါႏွင့္ သင့္ေတာ္မည့္ဓာတ္စာမ်ားကိို ေဖာ္ျပထားသည္မ်ားအားလံုးကို ေရးကူးတင္ထားေပးပါမယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ အဲ့ဒါမွ မိတ္ေဆြတို႔အေနနဲ႔ မိမိတို႔ သိလိုတာေတြကို ကၽြန္မကိုေမးမေနရ ေတာ့ပဲ အလြယ္တကူရွာေဖြသိရွိႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ပါ။ ယခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏပ်င္းလိုက္ဦး မွာမို႔ ခြင့္လြတ္ၾကပါဦးေနာ္…။
ေနဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ နာနတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။
လဂိုဏ္းအတြက္ ထိပ္ကပ္နာေဆးအျဖင့္ စားေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ႏွင့္ သစ္ဂ်ပိုးျဖစ္ပါတယ္။
ေဆာင္းက စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဆိုတဲ့ ဗ်ည္းအကၡရာထဲမွာပါတာျဖစ္လို႔ အေႏၱာ စေရ ဆိုတဲ့ ေနဂိုဏ္းဝင္သမားျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆာင္းအေနနဲ႔ နာနတ္သီးကို ဆားနဲ႔ျဖဴးစားၿပီး သစ္ဂ်ပိုးေခါက္၊ အရြက္ကို ရွဴလွ်င္သင့္ေတာ္ပါတယ္ညီမေရ..။
အကယ္၍ အျခားအမည္ျဖစ္ၿပီး က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ လ၊ ဝ၊ သ၊ ဟ၊ ပ၊ ဖ၊ ဘ၊ ဗ၊ မ စတဲ့ဗ်ည္းအကၡရာပါတဲ့အမည္ေတြဆိုလွ်င္ေတာ ဂေဗၻ ဝံေသ ဆိုတဲ့လဂိုဏ္းသမားေတြျဖစ္လို႔ ့ ေျပာင္းျပန္လုပ္ၿပီး နာနတ္ပြင့္ ႏွင့္ ေလးညွင္းပြင့္ကိုေရာၿပီး ရွဴထုပ္ကေလးလုပ္ထားၿပီး ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ကို စားသံုးႏုိင္ပါတယ္။ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္တို႔ အရြက္တို႔ကိုလည္း မိမိအဆင္ေျပ သလို အစားအေသာက္ေတြထဲထည့္ၿပီး စားသံုးႏိုင္ပါတယ္လု႔ိ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္ ညီမေရ။ ဒါကေတာ့ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္က်မ္းထဲမွာရွိတဲ့ ေဆးအမည္ေတြပါပဲ။
အပ်င္းေရာဂါေပ်ာက္လို႔ စာျပန္ရိုက္လွ်င္ေတာ့ ေဆးက်မ္းထဲမွ ေရာဂါအမည္ႏွင့္ ၎ေရာဂါႏွင့္ သင့္ေတာ္မည့္ဓာတ္စာမ်ားကိို ေဖာ္ျပထားသည္မ်ားအားလံုးကို ေရးကူးတင္ထားေပးပါမယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ အဲ့ဒါမွ မိတ္ေဆြတို႔အေနနဲ႔ မိမိတို႔ သိလိုတာေတြကို ကၽြန္မကိုေမးမေနရ ေတာ့ပဲ အလြယ္တကူရွာေဖြသိရွိႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ပါ။ ယခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏပ်င္းလိုက္ဦး မွာမို႔ ခြင့္လြတ္ၾကပါဦးေနာ္…။
Sunday, February 1, 2009
ထိုးေအာင့္နာ....
ဘေလာ့ဂါ စုိးသင့္ေဆြ မွ ေလထိုးေလေအာင့္ျဖစ္လွ်င္ စားသံုးသင့္ေသာဓာတ္စာမ်ားကို ေမးလာေသာေၾကာင့္ ေလ့လာေတြ႔ရွိသမွ် ရွာေဖြတင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
စိုးသင့္ေဆြ ဆိုေသာအမည္၏အစဗ်ည္းသည္ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဟူေသာ အဂၤါနာမ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေႏၱာ စေရ ဟူေသာ ေနဂိုဏ္းဝင္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ေနဂိုဏ္း၏ နဝင္းမ်ားမွာ အ႐ိုင္း စိတ္တို ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအမည္ပုိင္ရွင္သည္ သံပုရာသီးကို အစိတ္ေသးေလးမ်ားစိတ္၍ ဆားႏွင့္တုိ႔စားၿပီး အရက္တပက္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္လွ်င္ ေလထိုးေအာင့္နာအတြက္ သင့္ေတာ္ပါသည္ဟု ျပန္ၾကားလုိက္ပါသည္။
အရက္သည္ ေနဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ နဝင္းေၾကေဆးအျဖစ္အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တန္ေဆး၊ လြန္ေဘးျဖစ္သည္ကိုေတာ့ သတိျပဳသင့္သည္။ အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ အသံုးျပဳရန္ ေရးသားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
အျခားအမည္မ်ားအတြက္ မိမိတို႔လိုအပ္သလို ရွာေဖြအသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ေလႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ဓာတ္စာမ်ား ကိုလည္းရွာေဖြ တင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
ပထမဦစြာ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္ဆရာႀကီး အိုင္ကေလာင္ဆရာလႈိင္၏ ဆန္းၾကယ္ေသာ ကုထံုးမ်ားထဲမွ ထိုးေအာင့္နာအား ကုသခဲ့ပံုႏွင့္ ေလႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆးဓာတ္စာ မ်ားကုိ ေဖာ္ျပသြားပါ မယ္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာရည္တိုက္ၿပီး ကုသျခင္း
ကိုထားဆိုသူ အျပင္းဖ်ားေနရာမွ ထိုးေအာင့္ေရာဂါျဖင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ခံစားေနရသည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ ဆရာႀကီိးအား သြားပင့္ၾကသည္။ ဆရာႀကီးေရာက္လာေသာအခါ အိမ္ေရွ႕အုန္းပင္ မွ အုန္းစိမ္းႏွစ္လံုးခူးခိုင္းၿပီး သံပုရာသီးႏွစ္လံုးကိုပါ အရွာခိုင္းသည္။ ေတာရပ္ေဒသ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုပစၥည္းမ်ားကို အလြယ္တကူပင္ရရွိသည္။ အုန္းစိမ္းတစ္လံုး၏ မ်က္ႏွာဝကိုဖြင့္ၿပီး သံပုရာသီးတစ္လံုး၏အရည္ညွစ္ထည့္၍ ကိုထားအားတုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဆရာႀကီးသည္ အနီးရွိ အိမ္တစ္အိမ္သို႔သြားကာ စကားတစ္ေဖာင္ေဖာင္ေျပာေနေတာ့သည္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာေရေသာက္ၿပီးသူ ကိုထားမွာ ဝမ္းမ်ားေလွ်ာေလေတာ့၏။ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ဆရာႀကီးရွိရာအိမ္သို႔ လူတစ္ေယာက္ကိုလႊတ္ၿပီး ေျပာျပေစသည္။ ကိုထား၏ခံစားေနရပံုမ်ားကို ထိုသူေျပာျပေသာအခါ ဆရာႀကီးကမၾကားဘိသကဲ့သို႔ စကားမ်ားကို ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ ခပ္ေသာေသာေျပာေနသည္။ သြားေျပာသူမွာ ဆရာႀကီး၏အေၾကာင္း ဓာတ္သိျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆက္၍မေျပာဝံ့ပဲရွိသည္။ ထိုနယ္ရွိလူမ်ား သည္ ဆရာႀကီးအား အလြန္တရာရိုေသကိုင္း႐ႈိင္းၾက၏။ ေၾကာက္ရြံ႕ေလးစားၾက၏။ ဆရာႀကီး၏ အေလ့အထႏွင့္ စရိုက္ကလည္း တစ္မ်ဳိးပါေပ။ တိတိျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္သည္။ မမွန္လွ်င္ မည္သူ႔မ်က္ႏွာကုိမွ် ေထာက္ထားေလ့မရွိေခ်။
ဤေနရာတြင္ အလွ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ ဆရာႀကီး၏စရိုက္တစ္ခုကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူတစ္ပါးအိမ္အလည္အပတ္သြားလွ်င္ အိမ္ရွင္တို႔ ထမင္းစားေနခိုက္ႀကံဳ၍ အိမ္ရွင္မ်ားက ျမန္မာထံုးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း ထမင္းစားေခၚသည္။ ထိုအခါ ဆရာႀကီးကလည္း ခ်ဳိခ်ဳိသာသာျဖင့္ပင္ “ စားၾကပါကြာ၊ စားၾကပါ” ဟု ရည္မြန္စြာ ျပန္လည္ေျပာတတ္၏။ အိမ္ရွင္ကမူထိုမွ်ႏွင့္မရပ္နားဘဲ ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္၍ ထမင္းစားေခၚမိလွ်င္ “ မင္းဟာမင္း စားခ်င္စား မစားခ်င္ေန” ဟု တိုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျပာေလ့ရွိ သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း လူတိုင္းသိေနၾကသည္။
အုိင္ကေလာင္ရြာအတြင္း၌ ဆရာႀကီးထံလာၿပီး အေၾကာင္းအားေလွ်ာ္စြာ မၾကာခဏ ထီးလာငွားတတ္သူတစ္ဦးရွိသည္။ သံုးေလးႀကိမ္ခန္႔အထိ ဆရာႀကီးသည္ ေကာင္းမြန္စြာ ထီးငွားလိုက္၏။ ျပန္ေပးသည့္အခါတြင္လည္း ေကာင္းမြန္စြာယူကာ သိမ္းဆည္းထားေလ့ရွိ သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထိုလူလာငွားေသာအခါတြင္ ေရွးနည္းတူစြာပင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေပးျပန္၏။ ထီးျပန္လာေပးေသာအခါတြင္ ဆရာႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ျဖင့္ပင္ ထီးကိုယူၿပီး ထိုလူ၏ေရွ႕ေမွာက္၌႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္လိုက္သည္။ ထီးငွားသူမွာ ဆရာႀကီးကို တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္မေျပာဝံ့ဘဲ ထိုင္ရအခက္၊ ထရအခက္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခက္အခဲကို ဆရာႀကီးကသိေလ ဟန္ျဖင့္ “ မင္းဘာမွစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းကိုစိတ္ဆိုးလို႔ ဒီလိုလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီထီးကိုသာ ငါကစိတ္ဆိုးတာပါ၊ ဒီထီးရွိေနေတာ့ မင္းကလည္းလာငွားတယ္၊ ငါကလည္း ယူေပးရတယ္၊ ငါပါအလုပ္႐ႈပ္ေစတဲ့ထီးျဖစ္လို႔ ႐ိုက္ခ်ဳိးလိုက္တာပါ၊ ”
စသည္ျဖင့္ ဣေႁႏၵရရပင္ ျပန္ေျပာသည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာသိေနသည့္ ထိုနယ္သူနယ္သားမ်ားအေနျဖင့္ ဆရာႀကီးအား တစ္ခြြန္းမွႏွစ္ခြန္းေျပာရန္ ဝန္ေလးတတ္ၾက ေပသည္။ ဆရာႀကီးသည္လည္း ထိိုအခါမွစၿပီး ထီးကိုလံုးဝမေဆာင္းေတာ့ဘဲ ဝါးခေမာက္ကိုသာ ေဆာင္းေလေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကိုထားမွာ အဆက္မျပတ္ဝမ္းေလွ်ာၿပီး ႂကြက္တက္ခမန္းျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္လိုက္သြားျပန္သည္။ ဒုတိယလိုက္သြားသူက ပထမလိုက္သြားသူကို ဆရာႀကီးအား အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာမေျပာေမးသည္။ ပထမလူကလည္း တစ္ခြန္းေျပာသည္ကို မၾကားသျဖင့္ ေနာက္ထပ္ဆက္မေျပာဝ့ံေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ဒုတိယလူက မေနသာေတာ့သျဖင့္ ဆရာႀကီးထံသြားၿပီး ကိုထားမွာ ဝမ္းအလြန္ေလွ်ာေနသျဖင့္ ႂကြက္တက္လုခမန္းျဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းကို ဇြတ္ပင္ေျပာရေတာ့ သည္။
“ေဟ… ဟုတ္လားကြ၊ ေစာေစာကငါ့ကိုဘာေၾကာင့္ မေျပာၾကတာလဲ”
ဟုဆိုကာ သုတ္သုတ္ပ်ာပ်ာျဖင့္ လူမမာအိမ္သို႔ထလိုက္သြားသည္။ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း က်န္ေနေသးသည့္ အုန္းစိမ္းတစ္လံုးကို ေရွ႕နည္းတူ မ်က္ႏွာဝဖြင့္ကာ သံပုရာသီးတစ္လံုး ညွစ္ထည့္ျပန္သည္။ ကုိထားကလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေသာက္ရလွ်င္ ေသ႐ံုသာ ရွိေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ဆရာႀကီးက အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာေရကိုေရာစပ္ၿပီး ဒန္ခြက္ထဲထည့္၍ မီးႏွင့္ေႏြးကာ တိုက္ျပန္သည္။ “ေဟ့ ေမာင္ထား၊ ပူပူေလးမႈတ္ေသာက္လိုက္” ဟုေျပာသျဖင့္ ေျပာသည့္အတိုင္းေသာက္ရျပန္သည္။ ခဏၾကာမွာပင္ ဝမ္းပိတ္သြားသည္။ ေလလည္းေကာင္းစြာလည္သည္။ ေအာင့္ေသာေရာဂါမွာ တစ္မဟုတ္ခ်င္း ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။ အဖ်ားက်သြားသည္။ ဆရာႀကီးက အဖ်ားတက္ေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သင့္ေသာ ဓာတ္စာမ်ားကုိသာ ဖိ၍စားေသာက္ရန္ လိုေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာဆိုကာျပန္ခဲ့သည္။
ဓာတ္က်မ္းအေျခခံကို ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားအေနျဖင့္ကိုထား၏ နာမပညတ္၊ အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာတို႔၏ နာမပညတ္၊ အထက္ျပဆုိခဲ့ေသာ အ႐ိုင္းစိတ္တို၊ လူမိုက္ေခါင္ေသာက္ ဟူသည့္ ဓာတ္ဖက္၊ ကမၻာ့မိတ္ဓာတ္ဖက္၊ အုန္းဟူေသာ မီးခဲေတေဇာဓာတ္ဖုိ၊ သံပုရာဟူေသာ မႈန္တိုင္းဝါေယာဓာတ္မ စသည္တို႔ကိိုလည္းေကာင္း၊ မီးႏွင့္ကားေလ၊ မိတ္ေဆြေတာ္ၾက သဟာယ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အုန္းဟူေသာ ၿဂဳိလ္သက္(၆) ႏွစ္ႏွင့္ သံပုရာဟူေသာ ၿဂိဳလ္သက္(၁၂) ႏွစ္တို႔ကို ေပါင္းေသာ္ (၁၈) ရသျဖင့္ နဝင္းေၾကေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ နဝင္းနဝင္းခ်င္းျဖတ္၍ နဝင္းေၾကလွ်င္ ေဆးျဖစ္သည္ကို လည္းေကာင္း အလြယ္ႏွင့္ သိတန္ၾကရာသည္။
အထက္ပါအတိုင္း ကိုထားကိုကုသစဥ္က ပထမတစ္ႀကိမ္လာေခၚသည္ကို ဆရာႀကီး အမွန္တကယ္မၾကားေလသလားဟု သံသယျဖစ္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဆရာႀကီးႏွင့္အတူ အိပ္သည့္အခါ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္ေပးရင္း ျခင္ကိုက္ဖုမ်ားကို ေဖ်ာက္ေပးရင္ျဖင့္ စာေရးသူက အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္မိသည္။
“အရင္လူလာေခၚတာ ငါသိပါတယ္ကြာ…၊ တမင္မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပဲ၊ ဒီလိုလုပ္ ခ်င္လို႔ ေစာေစာကတည္းက ဟုိဘက္အိမ္သြားၿပီး တမင္စကားမ်ားမ်ား ေျပာေနတာေပါ့။ ဒီလိုတိုက္ရင္ ဒီလိုျဖစ္မယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရင္ ဒီလိုျပန္ပိတ္ရမယ္ဆိုတာ အစကတည္းသိလို႔ အုန္းစိမ္းႏွွစ္လံုးနဲ႔ သံပုရာသီးႏွစ္လံုးရွာခိုင္းထားတာေပါ့။ ကိုယ္ဓာတ္ကိုယ္ပုိင္ရင္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး။ ေစာေစာလာေခၚတုန္းက အလွ်င္စလိုလိုက္သြားရင္ ေအာင့္တာ ေပ်ာက္ေပမဲ့ ဖ်ားတာမေပ်ာက္ဘူးကြယ့္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာေရာဂါမွမက်န္ေအာင္ တခါတည္း အျပတ္ကုဖို႔ လူနာရွင္မ်က္ကြယ္မွာ တမင္ေရွာင္ေနတာ၊ ဆရာဇီဝကဆိုရင္ ဒီ့ထက္ အႀကံအဆမ်ားစြာ အႀကံဉာဏ္ကစားရေသးတာပဲ” ဟု ဆရာႀကီးက ျပန္ေျပာျပသည္။
ထိုးေအာင့္နာအတြက္ ဓာတ္စာမ်ား
ေနဂိုဏ္း
ၾကက္ဆူသီးအနီိပြင့္ ---------- ၾကက္ဆူဆီ ------------ မ႐ိုး ------------ ဆီမီးေတာက္ ဆူးပေတာင္း ----------- ဆိတ္က်င္ငယ္ ------------ ေဆာက္ခ်ဥ္သီး ---------- ေဆာ္ဒါ ပ႐ုတ္ဆီ ------------- ေတာပူဒီနာ --------------- ပင္စိမ္းနက္ ----------- ပုန္းညက္ပန္း မ႐ိုးပြင့္အျဖဴ ----------- ရွားေစာင္းျမင္းနား ---------- ေလးညင္းပင္ ----------- သံပ႐ိုသီးမွည့္ ၾသဇာသီး --------- လင္းေန --------- သစ္တက္လင္းေန
ေနဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကန္စြန္း(အေမရိကန္) ။ ။ အေမရိကန္ကန္စြန္းသည္ အျမစ္မွာေၾကက်က္၏။ အားႏွင့္ ကာမကိုအားေပး၏။ ႏို႔ႏွင့္ ဆီးကိုရႊင္ေစ၏။ ႏူနာ၊ ပူျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ေသြးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အသံကိုေကာင္းေစ၏။ ေလႏွင့္ သလိပ္ကုိ ပယ္တတ္၏။
ပင္လယ္ကန္စြန္း။ ။ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ေစ၊ အစာေၾကေစ၊ ဝမ္းႏူးေစ၊ နာက်င္ကိုက္ခဲျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ဝမ္းသက္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အရြက္သည္ အဆစ္ေရာင္ကိုက္၊ ေလထိုးေအာင့္၊ ေရဖ်ဥ္း၊ ဆီးေဆးတို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ဂဏန္း။ ။ အားျဖစ္ေစ၊ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ေလသည္းေျခကိုႏိုင္၏။ သုက္၊ သလိပ္ပြားေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။
ႏွမ္းဆီ။ ။ ႏူးညံ့၏။ စိမ့္ဝင္တတ္၏။ သည္းေခ်ကိုျပဳတတ္၏။ သလိပ္၊ ပညာ၊ သုက္အား၊ ခြန္အားတို႔ကို ပြားေစ၏။ အနည္းငယ္ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုလည္းျဖစ္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ယားယံ၊ ႏူနာ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ဒဏ္ရာရျခင္း၊ အ႐ိုးက်ဳိးဆက္ျခင္း၊ မီးေလာင္ျခင္း၊ ဖူးေရာင္ျခင္း၊ ေခြး၊ ဖား၊ ေႁမြဆိပ္တို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ႏြားႏုိ႔။ ။ ႏြားႏို႔သည္ ေျပျပစ္၏။ ေၾကခဲ၏။ အသက္ရွည္ေစ၏။ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎၊ အေရာင္အဆင္းကို၎၊ သုက္အားကို၎၊ ႏို႔ရည္ကို၎၊ ဝၿဖိဳးျခင္းကို၎ျပဳတတ္၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေလ၊ သည္းေျခေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါတို႔၌ေကာင္း၏။
ပ႐ုပ္ဆီ။ ။ သည္းေျခကိုျပဳတတ္၏။ သြားကိုခိုင္ေစ၏။ သလိပ္ ေလကိုပယ္တတ္၏။ ေခၽြးထြက္ေစ၏။ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ အဖ်ား၊ အစာမေၾက၊ ေလျပည့္၊ ဝမ္းဗုိက္တင္းေရာင္၊ ဦးေခါင္း၊ သြား၊ အ႐ုိးက်ဳိးေရာဂါတုိ႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ေရႊဖ႐ံုသီး။ ။ ေရႊဖ႐ံုသီးသည္ ခ်ဳပ္ေစသည္။ ေၾကခဲသည္။ အစိမ္းသည္ ဝမ္းမီးကို ပြားေစသည္။ ေလ သလိပ္ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ ေလေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ေစသည္။
ဗာဒံသီး။ ။ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ သည္းေျခကိို ျဖစ္ေစတတ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သလိပ္၊ ေလ၊ သည္းေျခေဖာက္ျပန္ျခင္းႏွင့္ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္သည္။ အသီးမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ သုက္ပြားေစသည္။ ဝၿဖိဳးေစသည္။ သလိပ္ကိုျပဳတတ္သည္။ ေလ၊ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးဆန္သည္ သုက္ေသြးကို ပြားေစသည္။ သလိပ္ကို ျပဳတတ္သည္။ ေလ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အသီးမွည့္သည္ ေလ ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ အသီးသည္ ရင္ဘတ္နာ၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အူေရာဂါ၊ သြားေရာဂါတို႔ကုိႏိုင္သည္။ အဆီသည္ ေတြေဝျခင္း၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ေလးညွင္းပင္။ ။ ၿမိန္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္း၊ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္းကိုျပဳတတတ္၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ သလိပ္သည္းေျခေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ဝမ္းဗိုက္ေရာင္၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပန္းနာ၊ ႀကိဳ႕ထုိး၊ ခယ႐ုပ္ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သံပုရာသီး။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္းကိုျပဳတတ္၏။ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ေခ်ာင္းဆိိုး၊ ဂူလံုး၊ ေအာ့အန္၊ ငွက္ဖ်ား၊ လည္ေခ်ာင္းေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ခယ႐ုပ္၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစတတ္၏။
သံပုယိိုသီး။ ။ အစိမ္းသည္ ထက္ျမက္၏။ လည္ေခ်ာင္းကို သုတ္သင္တတ္၏။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ လွ်ာ၊ ႏွလံုးကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ အမွည့္သည္ ကိုယ္ကို လွပေစ၏။ ႏွလံုးခြန္အားအက်ဳိးျပဳ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ၎ျပင္ အစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အမွည့္သည္ ေလ၊ သလိပ္တို႔ကိုႏိုင္၏။ အစိမ္းသည္ ပန္းနာ၊ ေရငတ္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ အမွည့္သည္ ထိုးေအာင့္၊ အစာမေၾက၊ ခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ဝမ္းမီးႏုံ႔၊ ေရာင္တင္းေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
အရက္။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ပြင့္လန္းျခင္း၊ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ ထက္ျမက္ျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ မလတို႔ကိုက်ေစ၏။ အေၾကာႏွင့္ ဆီးအိမ္ကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ ခြန္အား၊ ဝၿဖိဳးျခင္း၊ အသံေကာင္းျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ အေရာင္ဆင္းကို လွပေစ၏။ ေသြးကို ဖ်က္ဆီးတတ္၏။ ေလ သလိပ္ ေဒါသကိုၿငိမ္းေစ၏။ ထိုးေအာင့္၊ ဝမ္းဗိုက္တင္းေရာင္ေသာ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လဂိုဏ္း
ကႏုကမာ ----------- ေၾကးဝါ ------------ ကၽြဲက်င္ငယ္ --------- ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္ ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္အျဖဴ ----------- ပဒိုင္းၾကက္သြန္ ------------ ကန္႔ခ်ဳပ္ျဖဴ ------ကြမ္းစားဂမုန္း ---------- ခ်င္းေျခာက္ ----------င႐ုတ္ေကာင္း ---------- ငု ------ ငါးပ်က္ ------တ႐ုတ္စကားပန္း --------- စပါးလင္ ---------- ေတာစပ်စ္သီး ----------- စမံုျဖဴ ---- စမံုဖြဲ စၿမိတ္ ---------- စမြတ္ --------- ျမန္မာစိန္တေပၚ --------- ဆားပုပ္ -------- စိန္ပန္းႀကီး ------- ဇဝက္သာ --------- ပန္းတမာသီး ---------- တိလကၤသာ ---------- ေထာပတ္ ------- ဒန္႔သလြန္သီးအခ်ဳိ ----- ႏွပ္ခ်ဳိႀကီး (ပဥၥငါးပါး)--------- ပရႏၷဝါအျဖဴ ------ ပီေလာအခ်ဳိအယဥ္ ------ ဘံုဘိုင္ေပြးကိုင္း --------- ေတာပဲျမစ္ -------- ပန္းေျခာက္ ------ ပိတ္ခ်င္းသီး --------- ဖန္ခါးသီး --------- ဘူးခါးသီး --------- မက္လင္ခ်ဥ္သီး --------မိႆလင္ ---------- ေယာက္သြား --------- ႐ွိန္းခိုပင္အေစး -------- ေတာေရွာက္သီး ------ လိိေမၼာ္သီးအခ်ဥ္ -------- ေသာ္ကပန္း -------- သံ ------ လမ္းတမာ ------- သစ္ပုေလြ
လဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကႏုကမာ။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေလထိုး၊ ႏွလံုး၊ အေၾကာေရာဂါ၊ အဖ်ား၊ ပန္းနာ၊ ေလနာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ ၎ျပင္အျခားေသာ ႏွလံုးကို ေအးေစတတ္ေသာ ေသြးေဆးတို႔၌ ဖက္စပ္၍ အသံုးျပဳရသည္။
က်ား႐ိုး။ ။ အဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လႈိက္တက္ေသာေရာဂါ၊ ဝက္႐ူးနာ၊ ေလေရာဂါ၊ ေက်ာက္ဝက္သက္၊ ေျမဘီလူးဖမ္းစားေသာ ေရာဂါတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
ၾကက္။ ။ ဓာတ္(၇) ပါးကို ပြားေစသည္။ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သုက္ႏွင့္ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎ ျဖစ္ေစသည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ေလေရာဂါမ်ား၊ မ်က္စိေရာဂါမ်ားကိိုလည္း ႏိုင္သည္။
ၾကက္သြန္ျဖဴဥ။ ။ အစာကု ေၾကက်က္ေစ၏။ ေျပျပစ္၏။ ဆီဝမ္းရႊင္ေစ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ကာမအားကုိေပး၏။ ခြန္အားျဖစ္ေစ၏။ အ႐ိုးဆက္ေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုျဖစ္ေစ၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ အသက္ရည္ေစ၊ ေသြးသည္းေျခကို ပြားေစ၏။ ၎ျပင္ ေလ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။ ႏွလံုးနာတာရွည္၊ အဖ်ား၊ ဝမ္းေအာင့္၊ ခ်ဳပ္ေလတကူ၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေရာင္တင္း၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ႏူနာ၊ ဝမ္းးမီးႏုံ႔၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပန္းနာတို႔ကိုႏိုင္သည္။
ကြမ္းစားဂမုန္း။ ။ ပါးစပ္ရွိမလတို႔ကို ကင္းေဝးေစ၏။ ေဖာေရာင္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အနာေပါက္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ၿဂိဳဟ္ဖမ္းစားျခင္းတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ကြမ္းပင္။ ။ ၿမိန္ေစ၊ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ အားတိုးေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ အဆိပ္ကိုပယ္တတ္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပင္ပန္း၊ ႏွလံုးေရာဂါတို႔၌ ေက်းဇူးျပဳ၏။
ခ်င္းေျခာက္။ ။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ၿမိန္ေစ၏။ ခ်ဳပ္ျခင္းကို ေပ်ာက္ေစ၏။ သုက္ပြားေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေအာ့အန္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏွလံုး၊ ဆင္ေျခေထာက္၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ဝမ္းဗိုက္ႏွင့္ စပ္ေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ခ်င္းစိမ္း။ ။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ ေျခာက္ထပ္ေစ၏။ မလကို ၿဖိဳခြဲတတ္၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။
င႐ုတ္ေကာင္း။ ။ ထက္ျမက္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၊ သည္းေျခကို ေျခာက္ထပ္ေစ၊ သလိပ္ႏွင့္ေလကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကိို ႏိိုင္၏။ ေၾကခဲ၏။ ႏူးညံ့စြာ ဝမ္းသက္ေစ၏။ ေလကိုႏိုင္သည္။ အဖ်ား၊ ႏွလံုး၊ ရတၱပိတ္၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔၌ ေကာင္းသည္။ အရြက္သည္ သလိပ္ အဆီကိိုေျခာက္ေစသည္။ အဖ်ားႏွင့္ အခါခပ္သိမ္း သင့္သည္။ မလကို ေလွ်ာ့ပါးေစသည္။ အပြင့္သည္ သလိပ္သည္းေျခကိုႏိိုင္သည္။ ခ်ဳပ္သည္။ ေလပြားေစသည္။ အႏွစ္သည္ ဝမ္းမီးပြား၊ ဝမ္းသက္ေစ၏။ သည္းေျခႏွင့္ ေလကိုႏိုင္၏။ အျမစ္သည္ ပါဒရက္အဖ်ား၊ ႏူကြက္တို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ဇာတိပၹိဳလ္သီး။ ။ ေၾကလြယ္သည္။ ၿမိန္ေစသည္။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၊ ခ်ဳပ္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏုိင္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပိုး၊ ေအာ့အန္၊ ျမစ္ေျခာက္၊ ႏွာေစး၊ ႏွလံုး၊ လည္ေခ်ာင္းေရာဂါ၊ ေလ၊ ဝမ္းသက္၊ တုလာသေရာနာတို႔ကိုလည္း ႏိုင္သည္။
ႏြယ္ခ်ဳိ။ ။ ခြန္အား၊ သုက္ပြားေစ။ မ်က္စိကိုအက်ဳိးျပဳ၏။ အရာင္အဆင္းကိုေကာင္းေစ၊ အသံ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္၏။ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ အနာေပါက္၊ ေရာင္တင္းျခင္း၊ အဆိပ္၊ ေအာ့အန္၊ ပါဒရက္၊ ေရငတ္၊ ပ်ဳိ႕၊ ခယ႐ုပ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက် ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
နံ႔သာျဖဴ။ ။ အသားႏွစ္သည္ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ႏွစ္သက္ေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ျခင္းကို ႏိုင္၏။
ေရွာက္သီး(အခ်ဳိ) ။ ။ ေရွာက္သီးအခ်ဳိသည္ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ သုက္ပြားျခင္းကိုျပဳ၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ပူျခင္း၊ ေသြးေဖာက္ျပန္ျခင္းတို႔ကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ႂကြေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကိိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ဝမ္းခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ခယ႐ုပ္(ဘာေရာဂါဆိုတာ ကၽြန္မမသိပါ)၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လိေမၼာ္သီး။ ။ အခ်ဳိသီးသည္ သလိပ္ သည္းေျခႏွင့္ ကာမေဒါသကိုျပဳတတ္၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းသက္၏။ အခ်ဥ္သည္ ႏွလံုးေက်းဇူးျပဳ၏။ ခြန္အားကို တိုးေစ၏။ အဆိပ္ကို ပယ္တတ္၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ဆီး၊ ဝမ္းကိုရႊင္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္၊ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ အခ်ဳိသီးသည္ ေလ၊ ေရငတ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ အခ်ဥ္သီးသည္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ အစာမေၾက၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
သၾကား။ ။ ေျပျပစ္သည္။ ခြန္အား၊ သုက္၊ သလိပ္ကို ျဖစ္ပြားေစသည္။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳသည္။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစသည္။ ၎ျပင္ ေရငတ္၊ ေတြေဝ၊ ျမစ္ေျခာက္နာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သေဘၤာသီး။ ။ သလိပ္၊ သုက္ကိုျဖစ္ပြားေစ၏။ ႏွလံုးကိုေက်းဇူးျပဳ၏။ ေျပျပစ္၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ႏွလံုး၊ အ႐ူး၊ ေလေရာဂါတို႔ကိုလည္းႏိုင္၏။
သရက္သီး။ ။ အသီးစိမ္းသည္ ၿမိန္ျခင္း၊ ေလ၊ သည္းေျခကိုပြားျခင္း၊ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ျခင္းကို ျပဳတတ္သည္။ အမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကခဲသည္။ သုက္ပြားျခင္း၊ အေရာင္အဆင္းကို ျပဳတတ္သည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာႀကီး ဦးသာတင့္၏ ပုဂၢလပညတ္အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွ ေကာက္ႏႈတ္ တင္ျပပါသည္။
လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူမ်ားအားလံုး ေရာဂါခပ္သိမ္းကင္းၿငိမ္းၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစရွင္...
စိုးသင့္ေဆြ ဆိုေသာအမည္၏အစဗ်ည္းသည္ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည ဟူေသာ အဂၤါနာမ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေႏၱာ စေရ ဟူေသာ ေနဂိုဏ္းဝင္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ေနဂိုဏ္း၏ နဝင္းမ်ားမွာ အ႐ိုင္း စိတ္တို ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအမည္ပုိင္ရွင္သည္ သံပုရာသီးကို အစိတ္ေသးေလးမ်ားစိတ္၍ ဆားႏွင့္တုိ႔စားၿပီး အရက္တပက္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္လွ်င္ ေလထိုးေအာင့္နာအတြက္ သင့္ေတာ္ပါသည္ဟု ျပန္ၾကားလုိက္ပါသည္။
အရက္သည္ ေနဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ နဝင္းေၾကေဆးအျဖစ္အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တန္ေဆး၊ လြန္ေဘးျဖစ္သည္ကိုေတာ့ သတိျပဳသင့္သည္။ အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ အသံုးျပဳရန္ ေရးသားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
အျခားအမည္မ်ားအတြက္ မိမိတို႔လိုအပ္သလို ရွာေဖြအသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ေလႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ ဓာတ္စာမ်ား ကိုလည္းရွာေဖြ တင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
ပထမဦစြာ ပုဂၢလပညတ္ ဓာတ္ဆရာႀကီး အိုင္ကေလာင္ဆရာလႈိင္၏ ဆန္းၾကယ္ေသာ ကုထံုးမ်ားထဲမွ ထိုးေအာင့္နာအား ကုသခဲ့ပံုႏွင့္ ေလႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆးဓာတ္စာ မ်ားကုိ ေဖာ္ျပသြားပါ မယ္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာရည္တိုက္ၿပီး ကုသျခင္း
ကိုထားဆိုသူ အျပင္းဖ်ားေနရာမွ ထိုးေအာင့္ေရာဂါျဖင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ခံစားေနရသည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ ဆရာႀကီိးအား သြားပင့္ၾကသည္။ ဆရာႀကီးေရာက္လာေသာအခါ အိမ္ေရွ႕အုန္းပင္ မွ အုန္းစိမ္းႏွစ္လံုးခူးခိုင္းၿပီး သံပုရာသီးႏွစ္လံုးကိုပါ အရွာခိုင္းသည္။ ေတာရပ္ေဒသ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုပစၥည္းမ်ားကို အလြယ္တကူပင္ရရွိသည္။ အုန္းစိမ္းတစ္လံုး၏ မ်က္ႏွာဝကိုဖြင့္ၿပီး သံပုရာသီးတစ္လံုး၏အရည္ညွစ္ထည့္၍ ကိုထားအားတုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဆရာႀကီးသည္ အနီးရွိ အိမ္တစ္အိမ္သို႔သြားကာ စကားတစ္ေဖာင္ေဖာင္ေျပာေနေတာ့သည္။
အုန္းေရႏွင့္ သံပုရာေရေသာက္ၿပီးသူ ကိုထားမွာ ဝမ္းမ်ားေလွ်ာေလေတာ့၏။ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ဆရာႀကီးရွိရာအိမ္သို႔ လူတစ္ေယာက္ကိုလႊတ္ၿပီး ေျပာျပေစသည္။ ကိုထား၏ခံစားေနရပံုမ်ားကို ထိုသူေျပာျပေသာအခါ ဆရာႀကီးကမၾကားဘိသကဲ့သို႔ စကားမ်ားကို ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ ခပ္ေသာေသာေျပာေနသည္။ သြားေျပာသူမွာ ဆရာႀကီး၏အေၾကာင္း ဓာတ္သိျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆက္၍မေျပာဝံ့ပဲရွိသည္။ ထိုနယ္ရွိလူမ်ား သည္ ဆရာႀကီးအား အလြန္တရာရိုေသကိုင္း႐ႈိင္းၾက၏။ ေၾကာက္ရြံ႕ေလးစားၾက၏။ ဆရာႀကီး၏ အေလ့အထႏွင့္ စရိုက္ကလည္း တစ္မ်ဳိးပါေပ။ တိတိျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္သည္။ မမွန္လွ်င္ မည္သူ႔မ်က္ႏွာကုိမွ် ေထာက္ထားေလ့မရွိေခ်။
ဤေနရာတြင္ အလွ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ ဆရာႀကီး၏စရိုက္တစ္ခုကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူတစ္ပါးအိမ္အလည္အပတ္သြားလွ်င္ အိမ္ရွင္တို႔ ထမင္းစားေနခိုက္ႀကံဳ၍ အိမ္ရွင္မ်ားက ျမန္မာထံုးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း ထမင္းစားေခၚသည္။ ထိုအခါ ဆရာႀကီးကလည္း ခ်ဳိခ်ဳိသာသာျဖင့္ပင္ “ စားၾကပါကြာ၊ စားၾကပါ” ဟု ရည္မြန္စြာ ျပန္လည္ေျပာတတ္၏။ အိမ္ရွင္ကမူထိုမွ်ႏွင့္မရပ္နားဘဲ ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္၍ ထမင္းစားေခၚမိလွ်င္ “ မင္းဟာမင္း စားခ်င္စား မစားခ်င္ေန” ဟု တိုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျပာေလ့ရွိ သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း လူတိုင္းသိေနၾကသည္။
အုိင္ကေလာင္ရြာအတြင္း၌ ဆရာႀကီးထံလာၿပီး အေၾကာင္းအားေလွ်ာ္စြာ မၾကာခဏ ထီးလာငွားတတ္သူတစ္ဦးရွိသည္။ သံုးေလးႀကိမ္ခန္႔အထိ ဆရာႀကီးသည္ ေကာင္းမြန္စြာ ထီးငွားလိုက္၏။ ျပန္ေပးသည့္အခါတြင္လည္း ေကာင္းမြန္စြာယူကာ သိမ္းဆည္းထားေလ့ရွိ သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထိုလူလာငွားေသာအခါတြင္ ေရွးနည္းတူစြာပင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေပးျပန္၏။ ထီးျပန္လာေပးေသာအခါတြင္ ဆရာႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ျဖင့္ပင္ ထီးကိုယူၿပီး ထိုလူ၏ေရွ႕ေမွာက္၌႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္လိုက္သည္။ ထီးငွားသူမွာ ဆရာႀကီးကို တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္မေျပာဝံ့ဘဲ ထိုင္ရအခက္၊ ထရအခက္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခက္အခဲကို ဆရာႀကီးကသိေလ ဟန္ျဖင့္ “ မင္းဘာမွစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းကိုစိတ္ဆိုးလို႔ ဒီလိုလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီထီးကိုသာ ငါကစိတ္ဆိုးတာပါ၊ ဒီထီးရွိေနေတာ့ မင္းကလည္းလာငွားတယ္၊ ငါကလည္း ယူေပးရတယ္၊ ငါပါအလုပ္႐ႈပ္ေစတဲ့ထီးျဖစ္လို႔ ႐ိုက္ခ်ဳိးလိုက္တာပါ၊ ”
စသည္ျဖင့္ ဣေႁႏၵရရပင္ ျပန္ေျပာသည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာသိေနသည့္ ထိုနယ္သူနယ္သားမ်ားအေနျဖင့္ ဆရာႀကီးအား တစ္ခြြန္းမွႏွစ္ခြန္းေျပာရန္ ဝန္ေလးတတ္ၾက ေပသည္။ ဆရာႀကီးသည္လည္း ထိိုအခါမွစၿပီး ထီးကိုလံုးဝမေဆာင္းေတာ့ဘဲ ဝါးခေမာက္ကိုသာ ေဆာင္းေလေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကိုထားမွာ အဆက္မျပတ္ဝမ္းေလွ်ာၿပီး ႂကြက္တက္ခမန္းျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္လိုက္သြားျပန္သည္။ ဒုတိယလိုက္သြားသူက ပထမလိုက္သြားသူကို ဆရာႀကီးအား အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာမေျပာေမးသည္။ ပထမလူကလည္း တစ္ခြန္းေျပာသည္ကို မၾကားသျဖင့္ ေနာက္ထပ္ဆက္မေျပာဝ့ံေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ဒုတိယလူက မေနသာေတာ့သျဖင့္ ဆရာႀကီးထံသြားၿပီး ကိုထားမွာ ဝမ္းအလြန္ေလွ်ာေနသျဖင့္ ႂကြက္တက္လုခမန္းျဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းကို ဇြတ္ပင္ေျပာရေတာ့ သည္။
“ေဟ… ဟုတ္လားကြ၊ ေစာေစာကငါ့ကိုဘာေၾကာင့္ မေျပာၾကတာလဲ”
ဟုဆိုကာ သုတ္သုတ္ပ်ာပ်ာျဖင့္ လူမမာအိမ္သို႔ထလိုက္သြားသည္။ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း က်န္ေနေသးသည့္ အုန္းစိမ္းတစ္လံုးကို ေရွ႕နည္းတူ မ်က္ႏွာဝဖြင့္ကာ သံပုရာသီးတစ္လံုး ညွစ္ထည့္ျပန္သည္။ ကုိထားကလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေသာက္ရလွ်င္ ေသ႐ံုသာ ရွိေတာ့ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ဆရာႀကီးက အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာေရကိုေရာစပ္ၿပီး ဒန္ခြက္ထဲထည့္၍ မီးႏွင့္ေႏြးကာ တိုက္ျပန္သည္။ “ေဟ့ ေမာင္ထား၊ ပူပူေလးမႈတ္ေသာက္လိုက္” ဟုေျပာသျဖင့္ ေျပာသည့္အတိုင္းေသာက္ရျပန္သည္။ ခဏၾကာမွာပင္ ဝမ္းပိတ္သြားသည္။ ေလလည္းေကာင္းစြာလည္သည္။ ေအာင့္ေသာေရာဂါမွာ တစ္မဟုတ္ခ်င္း ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။ အဖ်ားက်သြားသည္။ ဆရာႀကီးက အဖ်ားတက္ေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သင့္ေသာ ဓာတ္စာမ်ားကုိသာ ဖိ၍စားေသာက္ရန္ လိုေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာဆိုကာျပန္ခဲ့သည္။
ဓာတ္က်မ္းအေျခခံကို ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားအေနျဖင့္ကိုထား၏ နာမပညတ္၊ အုန္းစိမ္းႏွင့္ သံပုရာတို႔၏ နာမပညတ္၊ အထက္ျပဆုိခဲ့ေသာ အ႐ိုင္းစိတ္တို၊ လူမိုက္ေခါင္ေသာက္ ဟူသည့္ ဓာတ္ဖက္၊ ကမၻာ့မိတ္ဓာတ္ဖက္၊ အုန္းဟူေသာ မီးခဲေတေဇာဓာတ္ဖုိ၊ သံပုရာဟူေသာ မႈန္တိုင္းဝါေယာဓာတ္မ စသည္တို႔ကိိုလည္းေကာင္း၊ မီးႏွင့္ကားေလ၊ မိတ္ေဆြေတာ္ၾက သဟာယ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အုန္းဟူေသာ ၿဂဳိလ္သက္(၆) ႏွစ္ႏွင့္ သံပုရာဟူေသာ ၿဂိဳလ္သက္(၁၂) ႏွစ္တို႔ကို ေပါင္းေသာ္ (၁၈) ရသျဖင့္ နဝင္းေၾကေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ နဝင္းနဝင္းခ်င္းျဖတ္၍ နဝင္းေၾကလွ်င္ ေဆးျဖစ္သည္ကို လည္းေကာင္း အလြယ္ႏွင့္ သိတန္ၾကရာသည္။
အထက္ပါအတိုင္း ကိုထားကိုကုသစဥ္က ပထမတစ္ႀကိမ္လာေခၚသည္ကို ဆရာႀကီး အမွန္တကယ္မၾကားေလသလားဟု သံသယျဖစ္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဆရာႀကီးႏွင့္အတူ အိပ္သည့္အခါ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္ေပးရင္း ျခင္ကိုက္ဖုမ်ားကို ေဖ်ာက္ေပးရင္ျဖင့္ စာေရးသူက အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္မိသည္။
“အရင္လူလာေခၚတာ ငါသိပါတယ္ကြာ…၊ တမင္မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပဲ၊ ဒီလိုလုပ္ ခ်င္လို႔ ေစာေစာကတည္းက ဟုိဘက္အိမ္သြားၿပီး တမင္စကားမ်ားမ်ား ေျပာေနတာေပါ့။ ဒီလိုတိုက္ရင္ ဒီလိုျဖစ္မယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရင္ ဒီလိုျပန္ပိတ္ရမယ္ဆိုတာ အစကတည္းသိလို႔ အုန္းစိမ္းႏွွစ္လံုးနဲ႔ သံပုရာသီးႏွစ္လံုးရွာခိုင္းထားတာေပါ့။ ကိုယ္ဓာတ္ကိုယ္ပုိင္ရင္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး။ ေစာေစာလာေခၚတုန္းက အလွ်င္စလိုလိုက္သြားရင္ ေအာင့္တာ ေပ်ာက္ေပမဲ့ ဖ်ားတာမေပ်ာက္ဘူးကြယ့္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာေရာဂါမွမက်န္ေအာင္ တခါတည္း အျပတ္ကုဖို႔ လူနာရွင္မ်က္ကြယ္မွာ တမင္ေရွာင္ေနတာ၊ ဆရာဇီဝကဆိုရင္ ဒီ့ထက္ အႀကံအဆမ်ားစြာ အႀကံဉာဏ္ကစားရေသးတာပဲ” ဟု ဆရာႀကီးက ျပန္ေျပာျပသည္။
ထိုးေအာင့္နာအတြက္ ဓာတ္စာမ်ား
ေနဂိုဏ္း
ၾကက္ဆူသီးအနီိပြင့္ ---------- ၾကက္ဆူဆီ ------------ မ႐ိုး ------------ ဆီမီးေတာက္ ဆူးပေတာင္း ----------- ဆိတ္က်င္ငယ္ ------------ ေဆာက္ခ်ဥ္သီး ---------- ေဆာ္ဒါ ပ႐ုတ္ဆီ ------------- ေတာပူဒီနာ --------------- ပင္စိမ္းနက္ ----------- ပုန္းညက္ပန္း မ႐ိုးပြင့္အျဖဴ ----------- ရွားေစာင္းျမင္းနား ---------- ေလးညင္းပင္ ----------- သံပ႐ိုသီးမွည့္ ၾသဇာသီး --------- လင္းေန --------- သစ္တက္လင္းေန
ေနဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကန္စြန္း(အေမရိကန္) ။ ။ အေမရိကန္ကန္စြန္းသည္ အျမစ္မွာေၾကက်က္၏။ အားႏွင့္ ကာမကိုအားေပး၏။ ႏို႔ႏွင့္ ဆီးကိုရႊင္ေစ၏။ ႏူနာ၊ ပူျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ေသြးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အသံကိုေကာင္းေစ၏။ ေလႏွင့္ သလိပ္ကုိ ပယ္တတ္၏။
ပင္လယ္ကန္စြန္း။ ။ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ေစ၊ အစာေၾကေစ၊ ဝမ္းႏူးေစ၊ နာက်င္ကိုက္ခဲျခင္း၊ အန္ျခင္း၊ ဝမ္းသက္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ အရြက္သည္ အဆစ္ေရာင္ကိုက္၊ ေလထိုးေအာင့္၊ ေရဖ်ဥ္း၊ ဆီးေဆးတို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ဂဏန္း။ ။ အားျဖစ္ေစ၊ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ေလသည္းေျခကိုႏိုင္၏။ သုက္၊ သလိပ္ပြားေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။
ႏွမ္းဆီ။ ။ ႏူးညံ့၏။ စိမ့္ဝင္တတ္၏။ သည္းေခ်ကိုျပဳတတ္၏။ သလိပ္၊ ပညာ၊ သုက္အား၊ ခြန္အားတို႔ကို ပြားေစ၏။ အနည္းငယ္ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုလည္းျဖစ္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ယားယံ၊ ႏူနာ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ဒဏ္ရာရျခင္း၊ အ႐ိုးက်ဳိးဆက္ျခင္း၊ မီးေလာင္ျခင္း၊ ဖူးေရာင္ျခင္း၊ ေခြး၊ ဖား၊ ေႁမြဆိပ္တို႔၌ အက်ဳိးျပဳ၏။
ႏြားႏုိ႔။ ။ ႏြားႏို႔သည္ ေျပျပစ္၏။ ေၾကခဲ၏။ အသက္ရွည္ေစ၏။ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎၊ အေရာင္အဆင္းကို၎၊ သုက္အားကို၎၊ ႏို႔ရည္ကို၎၊ ဝၿဖိဳးျခင္းကို၎ျပဳတတ္၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေလ၊ သည္းေျခေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါတို႔၌ေကာင္း၏။
ပ႐ုပ္ဆီ။ ။ သည္းေျခကိုျပဳတတ္၏။ သြားကိုခိုင္ေစ၏။ သလိပ္ ေလကိုပယ္တတ္၏။ ေခၽြးထြက္ေစ၏။ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ အဖ်ား၊ အစာမေၾက၊ ေလျပည့္၊ ဝမ္းဗုိက္တင္းေရာင္၊ ဦးေခါင္း၊ သြား၊ အ႐ုိးက်ဳိးေရာဂါတုိ႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ေရႊဖ႐ံုသီး။ ။ ေရႊဖ႐ံုသီးသည္ ခ်ဳပ္ေစသည္။ ေၾကခဲသည္။ အစိမ္းသည္ ဝမ္းမီးကို ပြားေစသည္။ ေလ သလိပ္ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ ေလေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ေစသည္။
ဗာဒံသီး။ ။ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ သည္းေျခကိို ျဖစ္ေစတတ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သလိပ္၊ ေလ၊ သည္းေျခေဖာက္ျပန္ျခင္းႏွင့္ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္သည္။ အသီးမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ သုက္ပြားေစသည္။ ဝၿဖိဳးေစသည္။ သလိပ္ကိုျပဳတတ္သည္။ ေလ၊ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးဆန္သည္ သုက္ေသြးကို ပြားေစသည္။ သလိပ္ကို ျပဳတတ္သည္။ ေလ သည္းေျခကိုကင္းေစသည္။ အသီးစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အသီးမွည့္သည္ ေလ ေဒါသကိုႏိုင္သည္။ အသီးသည္ ရင္ဘတ္နာ၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အူေရာဂါ၊ သြားေရာဂါတို႔ကုိႏိုင္သည္။ အဆီသည္ ေတြေဝျခင္း၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ေလးညွင္းပင္။ ။ ၿမိန္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္း၊ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္းကိုျပဳတတတ္၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ သလိပ္သည္းေျခေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ဝမ္းဗိုက္ေရာင္၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပန္းနာ၊ ႀကိဳ႕ထုိး၊ ခယ႐ုပ္ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သံပုရာသီး။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ေၾကက်က္ျခင္းကိုျပဳတတ္၏။ ေလကိုပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ေဒါသကို ၿငိမ္းေစ၏။ ၎ျပင္ ေခ်ာင္းဆိိုး၊ ဂူလံုး၊ ေအာ့အန္၊ ငွက္ဖ်ား၊ လည္ေခ်ာင္းေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ခယ႐ုပ္၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစတတ္၏။
သံပုယိိုသီး။ ။ အစိမ္းသည္ ထက္ျမက္၏။ လည္ေခ်ာင္းကို သုတ္သင္တတ္၏။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ လွ်ာ၊ ႏွလံုးကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ အမွည့္သည္ ကိုယ္ကို လွပေစ၏။ ႏွလံုးခြန္အားအက်ဳိးျပဳ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ၎ျပင္ အစိမ္းသည္ ေဒါသ(၃)ပါး၊ အမွည့္သည္ ေလ၊ သလိပ္တို႔ကိုႏိုင္၏။ အစိမ္းသည္ ပန္းနာ၊ ေရငတ္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်၊ အမွည့္သည္ ထိုးေအာင့္၊ အစာမေၾက၊ ခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ဝမ္းမီးႏုံ႔၊ ေရာင္တင္းေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
အရက္။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ျခင္း၊ ပြင့္လန္းျခင္း၊ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ ထက္ျမက္ျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ မလတို႔ကိုက်ေစ၏။ အေၾကာႏွင့္ ဆီးအိမ္ကို စင္ၾကယ္ေစ၏။ ခြန္အား၊ ဝၿဖိဳးျခင္း၊ အသံေကာင္းျခင္းကို ျပဳတတ္၏။ အေရာင္ဆင္းကို လွပေစ၏။ ေသြးကို ဖ်က္ဆီးတတ္၏။ ေလ သလိပ္ ေဒါသကိုၿငိမ္းေစ၏။ ထိုးေအာင့္၊ ဝမ္းဗိုက္တင္းေရာင္ေသာ ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လဂိုဏ္း
ကႏုကမာ ----------- ေၾကးဝါ ------------ ကၽြဲက်င္ငယ္ --------- ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္ ၾကက္ေမာက္ဆူးျပန္အျဖဴ ----------- ပဒိုင္းၾကက္သြန္ ------------ ကန္႔ခ်ဳပ္ျဖဴ ------ကြမ္းစားဂမုန္း ---------- ခ်င္းေျခာက္ ----------င႐ုတ္ေကာင္း ---------- ငု ------ ငါးပ်က္ ------တ႐ုတ္စကားပန္း --------- စပါးလင္ ---------- ေတာစပ်စ္သီး ----------- စမံုျဖဴ ---- စမံုဖြဲ စၿမိတ္ ---------- စမြတ္ --------- ျမန္မာစိန္တေပၚ --------- ဆားပုပ္ -------- စိန္ပန္းႀကီး ------- ဇဝက္သာ --------- ပန္းတမာသီး ---------- တိလကၤသာ ---------- ေထာပတ္ ------- ဒန္႔သလြန္သီးအခ်ဳိ ----- ႏွပ္ခ်ဳိႀကီး (ပဥၥငါးပါး)--------- ပရႏၷဝါအျဖဴ ------ ပီေလာအခ်ဳိအယဥ္ ------ ဘံုဘိုင္ေပြးကိုင္း --------- ေတာပဲျမစ္ -------- ပန္းေျခာက္ ------ ပိတ္ခ်င္းသီး --------- ဖန္ခါးသီး --------- ဘူးခါးသီး --------- မက္လင္ခ်ဥ္သီး --------မိႆလင္ ---------- ေယာက္သြား --------- ႐ွိန္းခိုပင္အေစး -------- ေတာေရွာက္သီး ------ လိိေမၼာ္သီးအခ်ဥ္ -------- ေသာ္ကပန္း -------- သံ ------ လမ္းတမာ ------- သစ္ပုေလြ
လဂိုဏ္းဝင္အစာမ်ားမွ ေလနာေဝဒနာသည္မ်ားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ဓာတ္စာမ်ား၏ အဘိဓာန္
ကႏုကမာ။ ။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေလထိုး၊ ႏွလံုး၊ အေၾကာေရာဂါ၊ အဖ်ား၊ ပန္းနာ၊ ေလနာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ ၎ျပင္အျခားေသာ ႏွလံုးကို ေအးေစတတ္ေသာ ေသြးေဆးတို႔၌ ဖက္စပ္၍ အသံုးျပဳရသည္။
က်ား႐ိုး။ ။ အဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လႈိက္တက္ေသာေရာဂါ၊ ဝက္႐ူးနာ၊ ေလေရာဂါ၊ ေက်ာက္ဝက္သက္၊ ေျမဘီလူးဖမ္းစားေသာ ေရာဂါတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
ၾကက္။ ။ ဓာတ္(၇) ပါးကို ပြားေစသည္။ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကက်က္ခဲသည္။ သုက္ႏွင့္ သလိပ္ကို၎၊ ခြန္အားကို၎ ျဖစ္ေစသည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ေလေရာဂါမ်ား၊ မ်က္စိေရာဂါမ်ားကိိုလည္း ႏိုင္သည္။
ၾကက္သြန္ျဖဴဥ။ ။ အစာကု ေၾကက်က္ေစ၏။ ေျပျပစ္၏။ ဆီဝမ္းရႊင္ေစ၏။ ဝၿဖိဳးေစ၏။ ကာမအားကုိေပး၏။ ခြန္အားျဖစ္ေစ၏။ အ႐ိုးဆက္ေစ၏။ အေရာင္အဆင္းကိုျဖစ္ေစ၏။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳ၏။ အသက္ရည္ေစ၊ ေသြးသည္းေျခကို ပြားေစ၏။ ၎ျပင္ ေလ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။ ႏွလံုးနာတာရွည္၊ အဖ်ား၊ ဝမ္းေအာင့္၊ ခ်ဳပ္ေလတကူ၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ေရာင္တင္း၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ႏူနာ၊ ဝမ္းးမီးႏုံ႔၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပန္းနာတို႔ကိုႏိုင္သည္။
ကြမ္းစားဂမုန္း။ ။ ပါးစပ္ရွိမလတို႔ကို ကင္းေဝးေစ၏။ ေဖာေရာင္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အနာေပါက္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ၿဂိဳဟ္ဖမ္းစားျခင္းတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ကြမ္းပင္။ ။ ၿမိန္ေစ၊ ဆီးဝမ္းရႊင္ေစ၊ အားတိုးေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ အဆိပ္ကိုပယ္တတ္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပင္ပန္း၊ ႏွလံုးေရာဂါတို႔၌ ေက်းဇူးျပဳ၏။
ခ်င္းေျခာက္။ ။ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ၿမိန္ေစ၏။ ခ်ဳပ္ျခင္းကို ေပ်ာက္ေစ၏။ သုက္ပြားေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ေအာ့အန္၊ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ႏွလံုး၊ ဆင္ေျခေထာက္၊ ျမင္းသ႐ိုက္၊ ဝမ္းဗိုက္ႏွင့္ စပ္ေသာေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
ခ်င္းစိမ္း။ ။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၏။ ထက္ျမက္၏။ ေျခာက္ထပ္ေစ၏။ မလကို ၿဖိဳခြဲတတ္၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏိုင္၏။
င႐ုတ္ေကာင္း။ ။ ထက္ျမက္၏။ ဝမ္းမီးကိုေတာက္ေစ၊ သည္းေျခကို ေျခာက္ထပ္ေစ၊ သလိပ္ႏွင့္ေလကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ ပန္းနာ၊ ထိုးေအာင့္ျခင္း၊ ပိုးေရာဂါတို႔ကိို ႏိိုင္၏။ ေၾကခဲ၏။ ႏူးညံ့စြာ ဝမ္းသက္ေစ၏။ ေလကိုႏိုင္သည္။ အဖ်ား၊ ႏွလံုး၊ ရတၱပိတ္၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔၌ ေကာင္းသည္။ အရြက္သည္ သလိပ္ အဆီကိိုေျခာက္ေစသည္။ အဖ်ားႏွင့္ အခါခပ္သိမ္း သင့္သည္။ မလကို ေလွ်ာ့ပါးေစသည္။ အပြင့္သည္ သလိပ္သည္းေျခကိုႏိိုင္သည္။ ခ်ဳပ္သည္။ ေလပြားေစသည္။ အႏွစ္သည္ ဝမ္းမီးပြား၊ ဝမ္းသက္ေစ၏။ သည္းေျခႏွင့္ ေလကိုႏိုင္၏။ အျမစ္သည္ ပါဒရက္အဖ်ား၊ ႏူကြက္တို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
ဇာတိပၹိဳလ္သီး။ ။ ေၾကလြယ္သည္။ ၿမိန္ေစသည္။ ဝမ္းမီးေတာက္ေစ၊ ခ်ဳပ္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္ကိုႏုိင္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ပိုး၊ ေအာ့အန္၊ ျမစ္ေျခာက္၊ ႏွာေစး၊ ႏွလံုး၊ လည္ေခ်ာင္းေရာဂါ၊ ေလ၊ ဝမ္းသက္၊ တုလာသေရာနာတို႔ကိုလည္း ႏိုင္သည္။
ႏြယ္ခ်ဳိ။ ။ ခြန္အား၊ သုက္ပြားေစ။ မ်က္စိကိုအက်ဳိးျပဳ၏။ အရာင္အဆင္းကိုေကာင္းေစ၊ အသံ၊ ဆံပင္ကိုေကာင္းေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္၏။ ေသြးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာေရာဂါ၊ အနာေပါက္၊ ေရာင္တင္းျခင္း၊ အဆိပ္၊ ေအာ့အန္၊ ပါဒရက္၊ ေရငတ္၊ ပ်ဳိ႕၊ ခယ႐ုပ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက် ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစ၏။
နံ႔သာျဖဴ။ ။ အသားႏွစ္သည္ ေၾကက်က္လြယ္၏။ ႏွစ္သက္ေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခကိုႏိုင္သည္။ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ျခင္းကို ႏိုင္၏။
ေရွာက္သီး(အခ်ဳိ) ။ ။ ေရွာက္သီးအခ်ဳိသည္ ႏႈတ္ၿမိန္ျခင္း၊ သုက္ပြားျခင္းကိုျပဳ၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ပူျခင္း၊ ေသြးေဖာက္ျပန္ျခင္းတို႔ကို ပယ္ဖ်က္တတ္၏။ သလိပ္ႂကြေစ၏။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကိိုႏိုင္သည္။ ၎ျပင္ ဝမ္းခ်ဳပ္၊ ပန္းနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ခယ႐ုပ္(ဘာေရာဂါဆိုတာ ကၽြန္မမသိပါ)၊ ႀကိဳ႕ထိုး၊ ႏႈတ္မၿမိန္၊ ေရငတ္၊ ေအာ့အန္ေရာဂါတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
လိေမၼာ္သီး။ ။ အခ်ဳိသီးသည္ သလိပ္ သည္းေျခႏွင့္ ကာမေဒါသကိုျပဳတတ္၏။ ေၾကက်က္ခဲ၏။ ဝမ္းသက္၏။ အခ်ဥ္သည္ ႏွလံုးေက်းဇူးျပဳ၏။ ခြန္အားကို တိုးေစ၏။ အဆိပ္ကို ပယ္တတ္၏။ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ၏။ ဆီး၊ ဝမ္းကိုရႊင္ေစ၏။ ေလ၊ သလိပ္၊ ေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ အခ်ဳိသီးသည္ ေလ၊ ေရငတ္၊ ေသြးအန္၊ ေသြးက်ေရာဂါ၊ အခ်ဥ္သီးသည္ ႏႈတ္မၿမိန္၊ အစာမေၾက၊ ပိုး၊ ေလေရာဂါ၊ ပင္ပန္းျခင္း၊ ထိုးေအာင့္ျခင္းတို႔ကို ခ်မ္းသာေစသည္။
သၾကား။ ။ ေျပျပစ္သည္။ ခြန္အား၊ သုက္၊ သလိပ္ကို ျဖစ္ပြားေစသည္။ မ်က္စိကို အက်ဳိးျပဳသည္။ ေလ၊ သည္းေျခ၊ ေဒါသကို ၿငိမ္းေစသည္။ ၎ျပင္ ေရငတ္၊ ေတြေဝ၊ ျမစ္ေျခာက္နာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။
သေဘၤာသီး။ ။ သလိပ္၊ သုက္ကိုျဖစ္ပြားေစ၏။ ႏွလံုးကိုေက်းဇူးျပဳ၏။ ေျပျပစ္၏။ ေလေဒါသကိုႏိုင္၏။ ၎ျပင္ ႏွလံုး၊ အ႐ူး၊ ေလေရာဂါတို႔ကိုလည္းႏိုင္၏။
သရက္သီး။ ။ အသီးစိမ္းသည္ ၿမိန္ျခင္း၊ ေလ၊ သည္းေျခကိုပြားျခင္း၊ အူကိုတြန္႔႐ႈံ႕ျခင္းကို ျပဳတတ္သည္။ အမွည့္သည္ ေျပျပစ္သည္။ ေၾကခဲသည္။ သုက္ပြားျခင္း၊ အေရာင္အဆင္းကို ျပဳတတ္သည္။ ေလေဒါသကိုႏိုင္သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာႀကီး ဦးသာတင့္၏ ပုဂၢလပညတ္အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွ ေကာက္ႏႈတ္ တင္ျပပါသည္။
လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူမ်ားအားလံုး ေရာဂါခပ္သိမ္းကင္းၿငိမ္းၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစရွင္...
Thursday, January 29, 2009
အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္.... ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး
ေနေရာင္သည္ လင္းဝါလာကာ ေရႊျခည္ျဖင့္ လမ္းေပၚသို႔ ျဖန္းပက္ထားသည္။ ေဘာက္ေထာ္ လမ္းေပၚရွိ ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားကား ေနေရာင္တြင္မည္းေနကာ အ႐ုပ္ဆိုးစြာ ေဟာက္ပက္ေနၾက သည္။ လမ္းေပၚတြင္ ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကေသာ ဘတ္(စ္)ကားမ်ားသည္ စက္ရွိန္ သတ္လ်က္ ခ်ဳိင့္ႀကီးမ်ားတြင္ ဘီးနစ္ကာတနဲ႔နဲ႔ လွိမ့္ေမာင္းျဖတ္ေက်ာ္ေနၾကသည္။ ခ်ဳိင့္ထဲသို႔ ဘီးက်၍ဝုန္းဒိုင္းႏွင့္ သြက္သြက္ခါယမ္းသြားေသာ အသံဗလံမ်ားထြက္ေပၚ ဆူညံေနေပသည္။ ကၽြန္မတို႔ေနထိုင္ေသာ ေဘာက္ေထာ္အရပ္ရွိ ေျမလမ္းကား တစ္ေခါက္ေရာက္ဖူးသူတိုင္း ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ၾကသည္။ ကားေပၚ၌ အသည္းႏွလံုး ျပဳတ္က်မေလာက္ ေဆာင့္လွ်က္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမာင္းသြားၾကေသာ ဘတ္(စ္)ကားမ်ားမွာ လမ္းေပၚတြင္ ဦးစိုက္ ပဲ့ေထာင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကုန္းေပၚတြင္ႀကၤီးေသာ လႈိင္းကား ေရလိႈင္းထက္ ဆိုးေပသတည္း။
အင္းစိန္ပိုုင္ အထိမ္းအမွတ္ ေဘာက္ေထာ္ေျမနီလမ္း ဆံုႏွင့္ ရန္ကုန္ပုိင္ ကတၱရာလမ္းစပ္မွာ ခရီးဘယ္ေလာက္မွမေဝးဘဲ ကားမ်ားသည္ နာရီဝက္ခန္႔နီးနီး ၾကာေအာင္ ခ်ဳိင့္ထဲတြင္ တျဖည္းျဖည္းလွိမ့္ကာ သြားေနၾကရသည္။ ကၽြန္မ၏ကားသည္လမ္းေပၚတြင္ တေရြ႔ေရြ႔ ယိမ္းထိုးလႈပ္ကာ ေမာင္းႏွင္ေနေလသည္။
လမ္းဆိုးျခင္းသည္ ကၽြန္မ၏အေတြးကို ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္မရွိေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ေနသည္။ ယေန႔နံနက္ အိမ္မွ ထြက္လာျခင္းသည္ ခါတိုင္းေန႔မ်ားလိုမဟုတ္။ ေခါင္းထဲတြင္ စဥ္းစားေတြးေတာစရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ အိမ္ကထြက္လာခဲ့ရင္း ကိစၥႏွင့္ဆက္စပ္၍ စိတ္ကူးထုတ္ကာ တလႈပ္လႈပ္တနဲ႔နဲ႔ ေတြးရင္းေတြးရင္း သေဘၤာေပၚသို႔ ေရာက္သြားေလ သည္။
ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္းမွ ဘိုကေလးသို႔ ခုတ္ေမာင္းေနေသာ ဧရာဝတီႏွစ္ထပ္ မီိးသေဘၤာႀကီးျဖစ္ သည္။ သေဘၤာဦးခန္းထဲတြင္ ကၽြန္မႏွင့္အတူ စီးလာၾကေသာသူမ်ားကား … ဒို႔ဗမာအစည္း အ႐ံုးမွ သခင္ေအာင္သန္း၊ သခင္ညီ၊ သခင္ဗစိန္၊ သခင္တင္ေမာင္၊ သခင္မ. မခင္ခင္(သခင္ညီ၏ဇနီး) ႏွင့္ ျပည္ သခင္မ. မသိန္းတင္တို႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔လူစုသည္ ေမာ္လၿမိဳင္းကၽြန္းသို႔ တရားသြားေဟာရာမွ ျပန္လာၾကသည္။
ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္းဇရပ္ထဲတြင္ ကိုယ့္အလွည့္ႏွင့္ကိုယ္ အသီးသီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း ကာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ကို အားရပါးရ ပုတ္ခတ္႐ႈတ္ခ် ေဟာေျပာျပန္ခဲ့ၾက၍ အေတာ္ေလး ေမာပန္းလာၾကသည္။ သေဘၤာခန္းထဲတြင္ ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနၾကလ်က္ အားလံုးလိုလိုပင္ ျမစ္ကမ္းနဖူးဘက္ရွိ လယ္ကြက္၊ သစ္ပင္၊ တဲအိမ္ စသည့္ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနေသာ သဏၭာန္မ်ားကို ေငးေမာေနၾကသည္။
ထုိအခိုက္ ရင္တုန္တတ္ေသာ သခင္ညီကသူ၏ အေပၚအကၤ်ီ၊ အတြင္းအိတ္ထဲမွ ပယင္းေရာင္ ေဆးပုလင္းေလးကိုထုတ္ကာ လက္ဝါးေပၚသို႔ ေဆးျပားကေလးမ်ား ေခါက္ခ်လ်က္ ပါးစပ္ထဲသို႔ ပက္မ်ဳိလိုက္သည္။
“ဘာေဆးလဲ.. သခင္ညီ”
ကၽြန္မက လွမ္းေမးလိုက္သည္။ သခင္ညီမွာ ေဆးျပားမ်ဳိေနခိိုက္ ႐ုတ္တရက္မေျဖႏိုင္…။
“ အဂၤလိိပ္ကို သခင္ညီတို႔ ျမန္မာျပည္က ဘယ္လိုဘဲေမာင္းထုတ္ေနေပမယ့္ အဂၤလိပ္ေဆး ေတာ့ သူ႔အိပ္ေထာင္ထဲက ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ဝံ့ဘူး ခင္ဗ်”
သခင္ေအာင္သန္းက ဝင္ေနာက္လိုက္သည္။ အမ်ားရယ္ေမာၾကသလို ကၽြန္မလည္း ရယ္ေမာ မိသည္။ သိို႔ေသာ္ ထိုစကားမွာ ကၽြန္မအဖို႔ ၿပီိးၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္မဟုတ္ဘဲ ေတြးစရာျဖစ္၍ ေတြးမိသည္။
“အဂၤလိပ္ေတြေမာင္းထုတ္လိုက္ပါၿပီတဲ့၊ ျမန္မာျပည္မွာ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္း ကုိယ့္လြတ္လပ္ ေရးနဲ႔ကိိုယ္ရွိပါၿပီိတဲ့၊ ဘယ္မွာတုန္း ေဆး….”
ကၽြန္မ၏ေမးခြန္းကို ကၽြန္မေၾကနပ္ေလာက္ေအာင္ အေျဖမေပးႏိုင္ခဲ့။ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ ေရးရလွ်င္ဟု စဥ္းစားမတိုင္း အမ်ဳိးသားေဆးျပႆနာ ေပၚလာသည္။
ျမန္မာေဆးဆိုလွ်င္ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕တတ္ေသာ ကၽြန္မသည္ အဂၤလိပ္ေဆးကို မျပတ္မွီဝဲလ်က္ အဂၤလိပ္အစိိုးရႏွင့္ အတိုက္အခံလုပ္ကာ သခင္အသင္းဝင္ သခင္မ. ျဖစ္ေနသည္။
ထုိစဥ္က သခင္ေတြပင္နီဝတ္ၾကသလို ကၽြန္မလည္းပင္နီဝတ္ခဲ့သည္။ သခင္ေတြ ျမန္မာျဖစ္ အားေပးၾကသလို ကၽြန္မလည္းျမန္မာျဖစ္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အားေပးသည္။
အဂၤလိပ္အစိုးရကို မေကာင္းေဟာေျပာ၍၊ အဂၤလိပ္ကိုဆန္႔က်င္၍၊ အဂၤလိပ္ကိိုေတာ္လွန္၍…၊ သု႔ိေသာ္ အဂၤလိပ္ေဆးကို လက္မလြတ္ဝံ့၊ သပိတ္မေမွာက္ဝံ့။
“သူတို႔ကို ဘယ္လိုတိုက္တိုက္ ေဆးေတာ့ သူတို႔ေဆးကိုအားထားရမွာပဲ”
ယခုလို ေတြးေတာလက္ခံရသည့္အျဖစ္ကို စိတ္ထဲ၌ ေအာင့္သက္သက္ရွိလွသည္။ ကိုယ့္လူမ်ဳိး၊ ကိုယ့္ေဆးႏွင့္ကိုယ္ဟု ေရွ႕သို႔ တစ္ဆင့္တိုး၍လည္း မစဥ္းစားရဲ။ အဂၤလိပ္ေဆးဝါးကိုေတာ့ အာမခံဝံ့၍ ကိုယ့္အသက္ကုိ အဂၤလိပ္လက္ထဲ ဝ ကြက္အပ္ထားရသည္။
တရားေဟာစင္ေပၚတက္၍ လက္႐ံုးတန္းကာ အဂၤလိပ္အစိုးရအား ေသြးစုပ္၊ နယ္ခ်ဲ႕ ေျပာဆိုေနေစကာမူ စိတ္ထဲ၌ကား ေဆးဝါးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္….။
ဤက စေလသည္။ မွတ္မွတ္ရရ အဂၤလိပ္ေဆးမရွိရင္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွမျဖစ္သလို အဂၤလိပ္ေဆးသာ ေဆးေေအာက္ေမ့ခဲ့ေသာ ေနရာဌာနမွာ ဧရာဝတီသေဘၤာေပၚ၌ ျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ေၾကာင္းမ်ားကို အေတာမသတ္ေတြးေနစဥ္ ကားမွာ ေဘာက္ေထာ္ေျမနီလမ္းဆိုးကို ေက်ာ္ခဲ့၍ ကတၱရာလမ္းေပၚသို႔ေရာက္လာေလသည္။ ေျဖာင့္ျဖဴးေသာလမ္းေပၚတြင္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးက်လ်က္ တစိမ့္စိမ့္ပီတိျဖစ္ေနသည္။
ခါတိုင္း ျမင္ေနက် ျမင္းၿပိဳင္ကြင္း၊ ဓာတ္ဆီဆိုင္၊ ကားဆိပ္၊ ဒါေတြကို လွ်ံ၍ မ်က္စိထဲတြင္ ဝိုးဝိုးဝါးဝါးျဖစ္ေနသည့္ ႐ုပ္ပံုကို မွန္းၾကည့္လ်က္႐ွိရာ အသက္အရြယ္လည္းမခန္႔မွန္းႏိုင္၊ ႐ုပ္လကၡဏာလည္းေပၚေပၚထင္ထင္မ႐ွိ၊ ပံုဖမ္းၾကည့္ေသာသဏၭာန္၌ ထင္ရွားသည့္အသြင္ ကား အသားျဖဴျဖဴ၊ ဂါဝန္ဝတ္…
ဂါဝန္ဝတ္ထားေသာ အမ်ဳိးသမီး၏ ဝုိးတဝါးသဏၭာန္သည္ ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႕၌ ဆီးေနေလ သည္။
မမေလး
မနက္ေစာေစာ ေဆးတို္က္ကိုလာခဲ့ပါ၊ အဂၤလန္က မစၥဟက္ဆင္ဆိုတဲ့ ဆရာဝန္မႀကီး ျမန္မာျပည္ေရာက္လာၿပီး ျမန္မာေဆးပညာကို စံုစမ္းခ်င္လို႔ ဘားမင္းသတင္းစာ အယ္ဒီတာ ဦးေမာင္ေမာင္ေျပက ဆရာ့ေဆးတိုက္မွာ ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ဖို႔ ခ်ိန္းထားလိုက္ၿပီး၊ ဆက္ဆက္လာခဲ့ပါ။
ဆရာႀကီးထံမွ ပု႔ိလိုက္ေသာ စာအားျဖင့္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ဟူ၍ နာမည္သာသိရေသးကာ လူခ်င္းမေတြ႔ခင္ ပံုသဏၭာန္ကို မွန္းၾကည့္မိသည္။ ေနာက္တုန္းက “လြတ္လပ္ေရးရလွ်င္ ဘယ္မွာတုန္း ေဆး”ဟု ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မေမးခဲ့သည္။
လြတ္လပ္ေရးမရခင္က ဤအေျဖကို ကၽြန္မမေပးႏိုင္ခဲ့။ ယခုအဂၤလိပ္လက္ေအာက္က လြတ္လပ္သြားသည့္ အခ်ိန္က်မွပင္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ အေျဖေပးႏိုင္ေသာအျဖစ္ကို တစိမ့္စိမ့္ပီတိျဖစ္မိသည္။
အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မႀကီးတစ္ဦးက ျမန္မာေဆးပညာကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ေဆြးေႏြးစံုစမ္းလိုပံုမွာ လည္း စိတ္ဝင္စားစရာပင္။ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ၿပီး အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မႀကီး တစ္ေယာက္ေရွ႕တြင္ ျမန္မာေဆးကိုသာ အားထားမွီဝဲ၍ ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ေလးစား ေၾကာင္းျပရမည္မွာလဲ ေက်နပ္စရာပင္။
ကားသည္ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ကြမ္း႐ြဲတန္း ေနလဝိဇၨာေဆးတိုက္နားတြင္ ထိုးဆုိက္လိုက္သည္။ ေဆးတိုက္ေရွွ႕တြင္ ကားေတြစီရရီရပ္ထား၍ အခ်ဳိ႕ဧည့္သည္မ်ား ေရာက္ႏွွင့္ေနၾကေလၿပီ။ ေဆးတိုက္ထဲသို႔ဝင္သြားေသာအခါ ထူးျခားေသာဆရာႀကီးကို သတိျပဳမိသည္။ ဆရာႀကီးသည္ မီးခိုးေရာင္ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ကို ဝတ္ဆင္လ်က္ ပုဝါအသစ္ကို ေခါင္းေပါင္းထားသည္။ ေတာက္ေျပာင္ေသာအဝတ္အစားႏွင့္ ဆရာႀကီးကို ေတြ႔ရခဲဘိ၍ အခါအေလွ်ာက္ ေလာကအေၾကာင္းကိို လိုက္ေလ်ာသားပဲဟု ေအာက္ေမ့ရသည္။
ဂါဝန္ဝတ္ အဂၤလိိပ္ကျပားမတစ္ေယာက္ႏွင့္ စိန္ေပါလ္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းဆရာမတို႔သည္ စားပြဲခံုတစ္ခုတြင္ ဧည့္သည္မ်ားေကၽြးေမြးရန္ ေပါင္မုန္႔မ်ားလွီးေနၾကသည္။
ေဆးဗီ႐ိုမ်ားအနီးရွိ ကုလားထိုင္မ်ားတြင္ ဧည့္သည္မ်ားထိုင္ေနၾကသည္။ အတြင္းဝန္ ဦးေမာင္ႀကီိး၊ တကၠသုိလ္ကထိကဆရာမ ေဒၚသင္းၾကည္၏ဖခင္ လယ္ဝန္ဦးႀကိဳ႔၊ တကၠသိုလ္ ဓာတုေဗဒ ဌာနဆရာ ဦးသိန္းၫြန္႔၊ စစ္ဗိုလ္ ဦးေမာင္ေမာင္၊ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိ။
သူတို႔သည္ ကၽြန္မအရင္အေစာႀကီးေဆးတိုက္သိို႔ ေရာက္ေနသည္။ ဆရာႀကီိးစားပြဲတြင္ တင္ထားေသာ ဘားမင္းသတင္းစာကို ေကာက္ယူၾကည့္လိုက္ရာ ဆရာဝန္မႀကီး မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ အေၾကာင္းကိို ေရးသားထားေသာ သတင္းမ်ားဖတ္႐ႈရသည္။
သူသည္ ျမန္မာ့ေဆးပညာကိုသာမဟုတ္၊ ဗုဒၶဘာသာ ဝိပႆနာသမထတရားကို ေလ့လာ အားထုတ္ရန္ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။
ဟူေသာဂုဏ္ပုဒ္မ်ားအျပင္ သူမ၌ ခုိင္ၿမဲတည္ၾကည္ေသာ ဂုဏ္အဂၤါတစ္ရပ္လည္း ရွိေသး သည္။ ပထမကမၻာစစ္ႀကီိးတြင္ သူမသည္ ေဆးပညာဘြဲ႔ထူးကုိ ဆြတ္ခူးၿပီးေနာက္ စစ္ထဲသို႔ဝင္ေရာက္အမႈထမ္းသည္။ စစ္တပ္ထဲတြင္စစ္ဗိုလ္တစ္ဦးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုကာ ခ်စ္ခင္စံုမက္ၾကေလသည္။ လက္မထပ္ရေသးခင္ ခ်စ္သူမွာ စစ္ထဲတြင္ ေပါင္က်ဳိးသြား၍ သူမကိုယ္တိုင္ ေဆးကုေပးရေလသည္။ စစ္အၿပီး ေပါင္က်ဳိးေနေသာ ဗုိလ္ႀကီးကို လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ခင္ပြန္းသည္ ေျခတစ္ေပါင္က်ဳိးႏွင့္ ကေနဒါျပည္တြင္ လိုက္ေနေလသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္တြင္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ အဂၤလန္သိို႔ ျပန္လာခဲ့ကာ စစ္ေဆး႐ံုတြင္ ဆရာဝန္အလုပ္ျဖင့္ ဝင္ေရာက္အမႈထမ္းျပန္သည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ေယာက်္ား ကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္တြင္ကား မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ ဝိပႆနာတရားကို ေလ့လာအားထုတ္လို၍ သြားေရာက္စူးစမ္းေလ့လာကာ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားရာျဖစ္ေသာ ျမန္မာျပည္သို႔ ေခတၱလာေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ယေန႔နံနက္တြင္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ လာေရာက္ၾကေသာ ပရိတ္သတ္ကား အဂၤလိိပ္ေဆးဝါးထက္ ျမန္မာေဆးဝါးကို အားထားမွီဝဲေနၾကေသာ ေခတ္ပညာတတ္ ပုဂၢိဳလ္က မ်ားေလသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္မေရာက္လာေသး၍ ဧည့္သည္မ်ားဝိုင္းဖြဲ႔ကာ ေကာ္ဖီေသာက္ ေနၾကစဥ္ ကားတစ္စီးေဆးတိုက္ေရွ႕သိို႔ ထိုးဆိုက္လာသည္။ ဘိုမႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဦးေမာင္ေမာင္ေျပတို႔ ကားေပၚမွဆင္းလာၾကသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္မွာ အသက္(၅၀) ခန္႔ရွိသည္။
အသားနီနီ၊ အရပ္ခပ္ျမင့္ျမင့္၊ ခပ္ပိန္ပိန္၊ ေခါင္းေပၚတြင္ ဆံပင္မ်ားျဖဴေဖြးေနသည္။ သြားပံုလာပံုမွာ ခပ္႐ို႕႐ို႕ ခပ္ကိုင္းကိုင္းျဖစ္သည္။ စကားေျပာသည့္အခါ ၿပံဳး၍ လူကိုမၾကည့္ဘဲ မ်က္လံုးကိုအေဝးသို႔ စူးစုိက္ကာ သိိမ္ေမြ႔ညင္သာစြာ ေျပာသည္။
ကန္စြန္းပြင့္အဆင္ဂါဝန္ျဖဴျပာကိို ဝတ္ထားကာ ရင္ေရွ႕အကၤ်ီေကာ္လာေအာက္တြင္ ၾကယ္ေစ့ အနက္ႀကီးမ်ား တပ္ထားသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္က သူ႔ေရွ႕တြင္တည္ခင္းထားေသာ ဆီထမင္းႏွင့္ ပဲျပဳတ္ကို အရင္စား၍ ေကာ္ဖီကုိေသာက္ၿပီး “ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ေဆြးေႏြးခြင့္ ရရွိတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာေၾကာင္း” စတင္ေျပာဆိုသည္။ ဆရာႀကီးမွာ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ႏွင့္အတူ ယွဥ္ထိုင္လ်က္ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိက မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ ေဘးတြင္ထိုင္ကာ ဆရာႀကီးႏွင့္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္တို႔ကုိ ဘာသာျပန္လုပ္ေလသည္။
ကၽြန္မလည္းဆရာမႀကီိးကို စူးစိုက္ကာေမးသမွ် ေမးခြန္းကို စိတ္ဝင္စားစြာ မွတ္သားေနမိ သည္။ ျမန္မာ့ေဆးပညာႏွင့္ ပတ္သက္၍ သစ္ဥ၊ သစ္ဖု၊ သစ္ျမစ္မ်ားကို စိတ္ဝင္စားေၾကာင္း အက်ယ္တဝင့္ေျပာဆိုၿပီးေနာက္ “ ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ေဆးမ်ဳိးေပါင္းဘယ္ေလာက္ ရွိပါ သလဲ” ဟု ဆရာႀကီးအားေမးေလသည္။
“ ေနလ ျမန္မာ့ေဆးပညာမွာ ေဆးမ်ဳိးေပါင္း တစ္ရာ့ရွစ္မ်ဳိးပဲရွိတယ္၊ တစ္ရာ့ရွစ္မ်ဳိးမွာ ပထမတန္းစား၊ ဒုတိယတန္းစား၊ တတိယတန္းစား သံုးမ်ဳိးရွိတယ္။ ဒီတစ္ရာ့ရွစ္နည္းကို က်ဥ္းလိုက္ရင္ ေဆးမ်ဳိး ႏွွစ္မ်ဳိးဘဲရွိတယ္”
သူမသည္ မ်က္ေမွာင္တြန္႔လိုက္ကာ “ ဒါအၿပီးပဲလား၊ ေနာက္ေဖာ္ဦးမလား…” ဟု အံ့ၾသသလို ေမးျမန္းသည္။
“ေနာက္ထပ္ေဖာ္ဖို႔မရွိဘူး၊ ဒါအၿပီးပဲ” ဟု ဆရာႀကီးက ျပန္ေျဖသည္။
“ အဂၤလိပ္ေဆးပညာမွာေတာ့ အဂၤလိပ္ေဆးမ်ားဟာ ေဖာ္စပ္လို႔မဆံုးဘူး၊ အနာတစ္ခုေပၚရင္ ေဆးတစ္မ်ဳိး ေပၚလာတာပဲ၊ အနာတစ္ခု ေဆးတစ္မ်ဳိးေဖာ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကုသတဲ့ေနရာမွာ ေဆးေတြကို သိပ္အားမထားဘူး၊ ဟုိမ႐ိုပက္သီ ဆိုတဲ့ ေဆးပညာနည္းနဲ႔သာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စမ္းသပ္တယ္၊ လူအမ်ားလည္း ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ နန္းေတာ္ထဲက ဘုရင္မအဲလီဇဘတ္မင္းသမီးလဲ ဟုိမ႐ိုပက္သီနည္းကို စမ္းသပ္အသံုးျပဳတယ္။ ေဆးထိုးၿပီးမကုဘူး၊ မခြဲမစိတ္ဘဲ နဲ႔ ကုႏိုင္တာကို သေဘာက်တယ္၊ အဂၤလိပ္ေဆးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ရမယ္ဆိုရင္ ခြဲစိတ္ၿပီးကုရတာကိုေတာ့ ကၽြန္မသေဘာမက်ဘူး၊ အမွန္စင္စစ္ မခြဲမစိတ္ဘဲ ကုႏိုင္တာ သေဘာက်တယ္။ ေဆးထိုးကုေနတာဟာလဲ ေဆးထိုးလို႔ အနာေပ်ာက္ေၾကာင္း အတိအက်မေတြ႔ရဘူး၊ ေဆးထိုးတာ ေငြရတာျမန္တာသာ ေတြ႔ရတယ္”
ပရိတ္သတ္အားလံုးပင္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္အားေငးစိုက္၍ နားေထာင္ေနၾကသည္။ ခြဲစိိတ္ကုသျခင္း၊ ေဆးထိုးကုျခင္းစသည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံကုထံုးမ်ားကို အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မက သေဘာမက်ႏိုင္ေၾကာင္း ႐ိုးသားစြာပင္ ရွင္းေျပာျပေနသည္။
ျမန္မာ့ေဆးပညာကို အထင္ေသးစဥ္ကဆိုလွ်င္ ကၽြန္မမွာ ေမ့ေဆးေပးကာ ဓားႏွင့္ခြဲစိတ္၍ ကုသပံုကို အဟုတ္ႀကီးထင္မွတ္ခဲ့မိသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ေျပာသလို မခြဲမစိတ္ဘဲႏွင့္ ကုတာကိုသာ သေဘာက်ရမည္ဟု တစ္ခါမွ သေဘာမေပါက္မိ။ ခြဲစိတ္ကုတာကုိမွ အထင္ႀကီးကာ မ်က္စိလည္ေနေပသည္။
ျပဇာတ္ဆရာႀကီး ဘားနက္ေရွာက “ ဆရာဝန္၏အခက္အခဲ” ဟူေသာျပဇာတ္၌ ခြဲစိတ္ကုသ ျခင္းနည္းကို သေရာ္ထားခဲ့သည္။ သူကခြဲစိတ္ျခင္းသည္ လူသတ္ေနျခင္းဟုပင္ ေျပာခဲ့ေလသည္။
ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ကၽြန္မသင္ၾကားဆည္းပူးသည့္အခါ ေဝဒနာတစ္ခုကို ေပ်ာက္တတ္သည့္ ေဆးနည္း (ဝါ) ေဖာ္နည္းကားကိုရွာ၍ ပညာကို ထံုျခင္းမဟုတ္ေပ။ ပညာအေျခခံဇစ္ျမစ္ႏွင့္ ယထာဘူတက်က် အမွားအမွန္ကိုသာ အတိအက် ရွာခဲ့သည္။
ပညာတတ္လွ်င္ေဆးကို ကိုယ့္နည္းႏွင့္ကိုယ္ ေဖာ္စပ္ရေပမည္။ ေဆးေလာကကို ကိုယ့္ပညာႏွင့္ကိုယ္ ဖန္တီးရေပမည္။ အမ်ိဳးအမည္၊ ေဆးအမည္မ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ တစ္ေရြးသား၊ ႏွစ္ေရြးသား စသည္ေဖာ္စပ္ထားေသာ ေဆးနည္းမ်ားကို အားကိုးမွတ္သားကာ ေဆးကုသဖု႔ိရာ စိတ္ကူးထဲမွ်မထည့္ဖူးေခ်။ ေနလ ျမန္မာ့ေဆးပညာ အေျခခံဇစ္ျမစ္ကို လိုက္သည့္အခါ၌ ဆရာႀကီး အမိန္႔ရွိသည့္အတိုင္းပင္ ေနလျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ တစ္ရာ့ရွစ္နည္းမွေက်ာ္လြန္၍ ေဆးမရွိေပ။ တစ္ရာ့ရွစ္နည္းတြင္ သံုးစားရွိသည္ဆိုျခင္းမွာ အကယ္၍ လူနာရွင္က ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္၍ ျပည့္ဝခ်မ္းသားခဲ့လွ်င္ ပုလဲကိုစားခိုင္းကာ အကယ္၍လူနာရွင္မွာ မတတ္ႏိုင္သူျဖစ္က ကႏုကမာေသြးတိုက္၊ သို႔မဟုတ္ ေယာက္သြားျဖင့္ကုရမည့္အတြက္ သံုုးစား ခြဲထားျခင္းျဖစ္သည္။ ပုလဲ၊ ကႏုကမာ၊ ေယာက္သြားတို႔၏ သတၱိအစြမ္းမွာ ေဝဒနာေပ်ာက္ျခင္းတူကာ အေႏွးအျမန္ ျခားနားျခင္းသေဘာ ရွိေပသည္။
တစ္ရာ့ရွစ္နည္းကို ပညာအရခ်ဳံ႕က်ဥ္းႏိုင္လွ်င္ ေနလ ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ေဖာ္စပ္ေဆးမွာ ႏွစ္မ်ဳိး ႏွစ္နည္းသာရွိသည္။ ပညာကိုသင္ျပေသာဆရာႀကီးက ကၽြန္မကို ၾသဝါဒေပးဖူးေလ သည္။ ေဆးမတိုက္မီ လူနာကို တည့္တာမတည့္တာ အတိအက် ဆရာကဆံုးျဖတ္ထားႏိုင္ ရမယ္။ အကယ္၍ လူနာရွင္က တည့္မတည့္ကိုသိလိုပါက သစ္ပင္ကိုျဖစ္ေစ၊ တိရစၦာန္ကုိ ျဖစ္ေစ၊ ထိုလူနာကိုျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ အျခားသူတစ္ေယာက္ကိုျဖစ္ေစ တည့္ မတည့္ေျပာၿပီး လုပ္ျပႏိုင္ရမယ္၊ “ေပ်ာက္ မေပ်ာက္ တာဝန္မခံႏိုင္ေပမဲ့” ဆိုေသာစကားမွာ ဝဋ္နာကံနာမ်ားကို ႁခြင္းခ်က္ထား၍ ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္သည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္မွာ “ေဆးေဖာ္ရန္ေနာက္ထပ္မရွိဘူး၊ ဒါအၿပီးဘဲ၊ အက်ယ္တစ္ရာ့ရွစ္၊ အက်ဥ္း-ႏွစ္” ဟူေသာ ဆရာႀကီး၏အေျဖကို အံ့ၾသသြားပံုရပါသည္။ “ေဆးေဖာ္စပ္လို႔ဆံုးတာ ျမန္မာ့ေဆးပညာ၌သာ ၾကားသိရေၾကာင္း” ေျပာျပကာ အံ့ၾသေနေပသည္။
ဆရာႀကီးက ထပ္မံ၍ ရွင္းျပရသည္။
“မိမိသင္အံေလ့က်က္တဲ့ေဆးက်မ္း အမွားအမွန္ခ်ိန္တာမရွိလို႔ ေဆးေဖာ္စပ္လို႔မဆံုးတာ၊ သင္အံေလ့က်က္တဲ့ ေဆးက်မ္းရဲ႕ အမွားအမွန္ကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရင္ ေဆးေဖာ္စပ္လိို႔ ဆံုးရမယ္” ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိိက ဆရာႀကီးစကားကို မစၥစ္ဟတ္ဆင္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ ေခါင္းကိုတညိတ္ညိတ္ႏွင့္ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာ မွတ္သားေနေပသည္။
“ စိန္ကုိ ျမန္မာ့ေဆးပညာမွာ သံုးပါသလား၊ ကၽြန္မအယူအဆမွာ စိန္ဟာ နည္းနည္းသံုးရင္ အျပစ္မရွိဘူး၊ ေဘးမရွိဘူး”
မစၥစ္ဟတ္ဆင္က ျမန္မာေဆးပညာကို ေတာက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဤေမးခြန္းကို ေဆးပညာ လိုက္စားတတ္သိသည့္ သူတိုင္းပင္ ဘယ္အဓိပၸာယ္ႏွင့္ေမးေၾကာင္း ရိပ္မိသိရွွိႏိုင္ၾကသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ေမးခြန္းကို ဆရာႀကီးက “ စိန္ကို နည္းနည္းသံုးသံုး မ်ားမ်ားသံုးသံုး နားမလည္ရင္ေဘးရွွိတယ္၊ နားလည္ရင္ေဘးမရွိဘူး” ဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
ဓာတ္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အသံုးခ်ရာတြင္ ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ဓာတ္ကိုပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ နားမလည္ မတတ္သိဘဲႏွင့္ ေဆးကိုင္ဖို႔ရာ ခက္သည္။ ဓာတ္မ်ားကား င႐ုတ္ေကာင္း၊ ပိတ္ခ်င္း၊ ဂ်င္းတို႔ထက္ ထက္ျမက္ေသာသတၱိရွိေပသည္။
“အုန္း၊ ကၽြန္း၊ စံ၊ ရာ၊ သံ၊ ဓာတ္၊ ရင္း၊ ေနွာ” ဟူသည္ ဓာတ္ကိုးပါးကို ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ နားလည္ခဲ့ပါလွ်င္ ေလာက၌ အားလံုးဖန္တီိးႏိုင္ေသာအဆင့္သု႔ိ ေရာက္ႏိုင္ေလသည္။
စိန္၊ ဟင္း႐ိုင္း၊ ဒု႒ာ၊ ျပဒါး၊ ေက်ာက္ခ်ဥ္၊ ယမ္း၊ ကန္႔၊ ေရႊ၊ ဆား ဤဓာတ္ကိုးပါးထဲမွ အေျမာက္၊ ဗံုးမွ အႏုျမဴအထိ ဖန္တီးႏုိင္ၾကသည္။ ျမန္မာမႈအစဥ္အလာအရဆိုလွ်င္ ယင္းဓာတ္သေဘာ မ်ားကို လူ႔ေလာကေကာင္းက်ဳိးအတြက္ လူအမ်ားက်န္းမာေရးအတြက္ အသက္ရွည္ေရး အတြက္ကိိုသာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကေပသည္။
ဓာတ္ကိုးပါးကို နားလည္တတ္သိေခ်က အလိုရွိသေလာက္ ေတာင္းခံႏိုင္သေလာက္၊ ထက္ျမက္ေသာေဆးစြမ္းကို ျဖန္႔ျဖဴးေပးကမ္းႏိိုင္သည္။
ဤကဲ့သု႔ိ ထက္ျမက္ျခင္းရွိလွေသာ အမ်ဳိးသားေဆးပညာ၊ ဓာတ္ပညာ၊ ဝိဇၨာပညာမ်ားမွာ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ေရာက္ေသာအခါ တိမ္ေကာခဲ့ရသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ တစ္စံုတစ္ရာကို စဥ္းစားသလို အကၤ်ီေကာ္လာမွ ၾကယ္သီးကို လက္ႏွင့္ပြတ္ရင္း
“ ေရာဂါရတာ ဘာေၾကာင့္ရပါသလဲ” ဟု ေမးေလသည္။
ဆရာဝန္မ၏ ေမးခြန္းတိုင္း ဆရာႀကီိးကေျဖသည္။ အဂၤလိပ္ဆရာဝန္ႏွင့္ ျမန္မာဆရာတို႔ အေမးအေျဖကုိိ ဧည့္သည္မ်ားက စိိုက္လ်က္စိတ္ဝင္စားစြာ နားေထာင္ေနၾကသည္။
“ေရာဂါရတာ အာ႐ံုငါးပါးမွ မတည့္တဲ့အရာဝတၳဳေၾကာင့္ ေဝဒနာရတယ္လို႔ေျပာလိုက္ပါ..၊ သူကဝိပႆနာလိုက္စားတယ္ဆိုေတာ့ အာ႐ံုငါးပါးကို နားေဝးမယ္ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ အစာေၾကာင့္ ေဝဒနာရတယ္လို႔ ေျဖလိုက္ပါ”
ဆရာႀကီး အမိန္႔ရွိသည့္အတိုင္းပင္ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦိးထြန္းအိက ဆရာဝန္မနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေလသည္။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ ပါးစပ္၊ အထိအေတြ႔မွ ကိုယ္ႏွွင့္မတည့္သည့္အရာ၊ အနံ႔၊ အသံ၊ အဟာရ၊ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ေဝဒနာရေၾကာင္း အၾကမ္းအားျဖင့္ေျပာျပကာ အစားေၾကာင့္ ေဝဒနာျဖစ္တာက မ်ားတယ္ဟု အေသးစိတ္ရွင္းေျပာျပသည္။
“ ေရာဂါတိုင္း ေပ်ာက္ေအာင္ကုႏိုင္ပါသလား”
“ကုႏိုင္ပါတယ္”
“ေဆးအျပင္ ဘယ္နည္းနဲ႔ကုေသးလဲ” ဟု မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကစံုစမ္းျပန္သည္။
“ ေဆးနဲ႔မဟုတ္၊ အစာနဲ႔ ကုတယ္၊ ေဆးဆိုတာ စားရတဲ့အရာဝတၳဳေတြ၊ အမႈန္႔ အရည္လုပ္ထားတာပဲ၊ ကိုယ္နဲ႔တည့္တဲ့အစာစားရင္ ဒီအစာဟာေဆးပဲ၊ ေဆးရွာစရာမလိုဘူး”
သူမၿငိမ္သက္စြာပင္ စားပြဲကိိုစိိုက္ၾကည့္လ်က္ သူ၏ညာလက္ေမာင္းတြင္ရွိေသာ အဖုမ်ားကို လက္ႏွင့္ပြတ္ေနေလသည္။
“ ေဆးမရွိတဲ့ေနရာမွာ ေဝဒနာကုိ ေပ်ာက္ေအာင္ဘယ္လိုကုမလဲ”
ဤေမးခြန္းသည္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကို ဆရာႀကီးကေမးလိုက္ေသာ ဆရာႀကီး၏ တစ္ခြန္းတည္း ေသာ ေမးခြန္းပင္ျဖစ္ေပသည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ အေျဖကို႐ုတ္တရက္မေပးဘဲ ၿပံဳးကာစဥ္းစားေနသည္။ ဤတြင္ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိက ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ဆရာဆုိတာ ကိုင္မိတာ ေဆးျဖစ္ရမယ္ ဟူေသာပညာအေျခခံသေဘာကို အၾကမ္းဖ်င္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေလာက္ေအာင္ ရွင္းေျပာ ေနေလသည္။
“ေနာက္ဆံုး ေဆးမရွိတဲ့ေနရာေရာက္ေနၿပီး၊ ေဆးမရိွဘူးဆိုပါေတာ့ …”
စားပြဲေပၚက စာရြက္ကုိ ေထာင္ျပလ်က္ ….
“ ေနာက္ဆံုးဒီစကၠဴပဲရွိတယ္ဆိုပါေတာ့၊ အဲ့ဒီိစကၠဴကိုပဲ ေဆးျဖစ္ေအာင္၊ ျမန္မာက ေပ်ာက္ေအာင္ကုသြားႏုိင္တယ္”
ဆရာမမွာ ၿပံဳးေစ့ေစ့ႏွင့္နားေထာင္ေနကာ စကားဆံုးလွ်င္…
“ ဘာေၾကာင့္ ဒီစကၠဴေၾကာင့္ ေဝဒနာေပ်ာက္ရတယ္ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မနားမလည္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ စကၠဴနဲ႔လည္း ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္တတ္ရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မအဖို႔ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနၿပီ”
မစၥစ္ဟတ္ဆင္သေဘာေပါက္ေအာင္ ဦးထြန္းအိက ရွင္းျပေနခိုက္ ကၽြန္မသည္ ျမန္မာ့ ေဆးပညာသမိုင္းတြင္ ယခုထက္တိုင္ထင္ရွားေသာ ဆရာဇီဝကအေၾကာင္းကို သံုးသပ္ကာ ေတြးေတာဆင္ျခင္မိသည္။ ဆရာဇီဝကသည္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ယူၿပီီးေသာအခါ တကၠသိုလ္ ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးက ဆရာဇီဝကကို အေရွ႕၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသို႔ ခရီးတစ္တိုင္စီ သြားခိုင္းၿပီးလွ်င္ေဆးဖက္မဝင္သည့္ သစ္ပင္ကို ရွာရမည္ဟု ေစလြတ္လိုက္သည္။ ဆရာဇီဝကသည္ အေရွ႕ဘက္သု႔ိ ခရီးတစ္တိုင္ခန္႔ သြားၿပီး ေနာက္ ဆရာႀကီးအား ေဆးဖက္မဝင္သည့္ သစ္ပင္ဆို၍ တစ္ပင္မွ်ရွာမေတြ႔ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာေလသည္။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာစလံုး၌ပင္ ခရီးတစ္တိုင္အထိ ေဆးဖက္မဝင္သည့္ သစ္ပင္ ဆို၍တစ္ပင္မွ ရွာမရေၾကာင္းျပန္ၾကားေသာအခါ “ အသင္ဆရာျဖစ္ၿပီ၊ သြားေတာ့” ဟု ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးက အမိန္႔ရွိလိုက္သည္။
ဆရာဆိုတာ ကိုင္မိိလွ်င္ေဆးျဖစ္ရမယ္ဆုိေသာ စကားႏွင့္ဆက္စပ္၍ ကၽြန္မလည္း အထက္ပါ အေၾကာင္းကို ျပန္လည္သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ၾကည့္မိသည္။ ဘယ္အရာမွ ေဆးဖက္မဝင္တာ မရွိေသာ ျမန္မာ့ေဆးပညာနည္းကို အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မႀကီး တတ္သိနားလည္မည္ဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ဝင္စားလိုက္မလဲဟု ေအာက္ေမ့ရေလသည္။
“အေနာက္ႏိုင္ငံမွာ အခုေခတ္စားေနတာက ခြဲစိတ္ကု႐ံု၊ ေဆးထုိး႐ံုမဟုတ္ေသးဘူး၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဓာတ္မွန္သြား႐ိုက္ၾကည့္ခ်င္ၾကတာပဲ၊ ဓာတ္မွန္ေပၚလာမွ လူေတြေရာဂါ ေတာ္ေတာ္ထူ လာၾကတယ္၊ ကင္ဆာေရာဂါေဝဒနာဟာ ေၾကာက္ၿပီးျဖစ္တာလို႔ ကၽြန္မယူဆတယ္….. ထစ္ကနဲ႔ဆိုရင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ဓာတ္မွန္ေျပး႐ိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ကၽြန္မဆရာႀကီးနဲ႔ ျမန္မာ့ေဆး ပညာကိုေဆြးေႏြးၿပီးတဲ့ေနာက္ အနည္းငယ္ေဝဖန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဆရာႀကီးကုထံုးကုနည္း ဟာ ေတာရြာေတာၿမိဳ႔မွာပဲ ကိုက္တယ္၊ အခုလို ခြဲစိတ္၊ ေဆးထိုး၊ ဓာတ္မွန္႐ိုက္ ေခတ္စားေနတဲ့ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီိးမ်ားမွာ အခက္အခဲေတြ႔လိမ့္မယ္လို႔ သေဘာရမိတယ္”
မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ ေနာက္ဆံုး ဤသို႔နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ကာ ျပန္ဖို႔ရန္ေနရာမွထ၍ အားလံုးအား လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ ကၽြန္မလည္း မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကို ေဆးတိုက္ထဲရွိ ျမန္မာ့ေဆး ရည္၊ ေဆးမႈန္႔မ်ားကို ျပသလိုက္သည္။
“ဒီေန႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ၿပီးေဆြးေႏြးၾကတာ ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ဘယ္လိုသေဘာထားပါသလဲ” ဟု ေနာက္ဆံုးဆရာဝန္မႀကီးျပန္ကာနီး တံခါးဝတြင္ ကၽြန္မကေမးလုိက္သည္။
“ကမၻာလွည့္ၿပီး တ႐ုတ္၊ ကုလား၊ ေဆးဝါးကုထံုးေတြကို အက်ဥ္းေလ့လာဆည္းပူးၾကည့္ခဲ့ တယ္၊ မထူးျခားလွဘူး၊ ဆရာႀကီးေျပာတဲ့ ေရာဂါကို အစာနဲ႔ကုတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ထူးျခားၿပီး မွတ္သားမိေအာင္ စိတ္ဝင္စားပါတယ္”
“ျမန္မာျပည္ကို ရွင္မလာခင္က ျမန္မာ့ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အစအနၾကားခဲ့ဖူးပါလား”
ဟု ကၽြန္မကထပ္ေမးျမန္းလိုက္ကာ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကို ၿပံဳးၾကည့္ေနသည္။
“ျမန္မာျပည္မွာ ေဆးဖက္ဝင္တဲ့ သစ္ျမစ္၊ သစ္ဖု၊ သစ္ဥေတြရွိတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို မလာခင္ကပဲ သိရပါတယ္၊ မျပန္ခင္အခ်ိန္ရရင္ ျမန္မာ့ေဆးပညာ ေဆြးႏြးဖို႔ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မေဆြး ေႏြးၾကရေအာင္”
ကၽြန္မလည္း ၿပံဳးလ်က္ကပင္ ေခါင္းကို အသာညိတ္ျပလ်က္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ကာ လူခ်င္းခြဲလိုက္ၾကရသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ျမန္မာေဆးပညာစာအုပ္မွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္။
အင္းစိန္ပိုုင္ အထိမ္းအမွတ္ ေဘာက္ေထာ္ေျမနီလမ္း ဆံုႏွင့္ ရန္ကုန္ပုိင္ ကတၱရာလမ္းစပ္မွာ ခရီးဘယ္ေလာက္မွမေဝးဘဲ ကားမ်ားသည္ နာရီဝက္ခန္႔နီးနီး ၾကာေအာင္ ခ်ဳိင့္ထဲတြင္ တျဖည္းျဖည္းလွိမ့္ကာ သြားေနၾကရသည္။ ကၽြန္မ၏ကားသည္လမ္းေပၚတြင္ တေရြ႔ေရြ႔ ယိမ္းထိုးလႈပ္ကာ ေမာင္းႏွင္ေနေလသည္။
လမ္းဆိုးျခင္းသည္ ကၽြန္မ၏အေတြးကို ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္မရွိေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ေနသည္။ ယေန႔နံနက္ အိမ္မွ ထြက္လာျခင္းသည္ ခါတိုင္းေန႔မ်ားလိုမဟုတ္။ ေခါင္းထဲတြင္ စဥ္းစားေတြးေတာစရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ အိမ္ကထြက္လာခဲ့ရင္း ကိစၥႏွင့္ဆက္စပ္၍ စိတ္ကူးထုတ္ကာ တလႈပ္လႈပ္တနဲ႔နဲ႔ ေတြးရင္းေတြးရင္း သေဘၤာေပၚသို႔ ေရာက္သြားေလ သည္။
ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္းမွ ဘိုကေလးသို႔ ခုတ္ေမာင္းေနေသာ ဧရာဝတီႏွစ္ထပ္ မီိးသေဘၤာႀကီးျဖစ္ သည္။ သေဘၤာဦးခန္းထဲတြင္ ကၽြန္မႏွင့္အတူ စီးလာၾကေသာသူမ်ားကား … ဒို႔ဗမာအစည္း အ႐ံုးမွ သခင္ေအာင္သန္း၊ သခင္ညီ၊ သခင္ဗစိန္၊ သခင္တင္ေမာင္၊ သခင္မ. မခင္ခင္(သခင္ညီ၏ဇနီး) ႏွင့္ ျပည္ သခင္မ. မသိန္းတင္တို႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔လူစုသည္ ေမာ္လၿမိဳင္းကၽြန္းသို႔ တရားသြားေဟာရာမွ ျပန္လာၾကသည္။
ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္းဇရပ္ထဲတြင္ ကိုယ့္အလွည့္ႏွင့္ကိုယ္ အသီးသီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း ကာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ကို အားရပါးရ ပုတ္ခတ္႐ႈတ္ခ် ေဟာေျပာျပန္ခဲ့ၾက၍ အေတာ္ေလး ေမာပန္းလာၾကသည္။ သေဘၤာခန္းထဲတြင္ ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနၾကလ်က္ အားလံုးလိုလိုပင္ ျမစ္ကမ္းနဖူးဘက္ရွိ လယ္ကြက္၊ သစ္ပင္၊ တဲအိမ္ စသည့္ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနေသာ သဏၭာန္မ်ားကို ေငးေမာေနၾကသည္။
ထုိအခိုက္ ရင္တုန္တတ္ေသာ သခင္ညီကသူ၏ အေပၚအကၤ်ီ၊ အတြင္းအိတ္ထဲမွ ပယင္းေရာင္ ေဆးပုလင္းေလးကိုထုတ္ကာ လက္ဝါးေပၚသို႔ ေဆးျပားကေလးမ်ား ေခါက္ခ်လ်က္ ပါးစပ္ထဲသို႔ ပက္မ်ဳိလိုက္သည္။
“ဘာေဆးလဲ.. သခင္ညီ”
ကၽြန္မက လွမ္းေမးလိုက္သည္။ သခင္ညီမွာ ေဆးျပားမ်ဳိေနခိိုက္ ႐ုတ္တရက္မေျဖႏိုင္…။
“ အဂၤလိိပ္ကို သခင္ညီတို႔ ျမန္မာျပည္က ဘယ္လိုဘဲေမာင္းထုတ္ေနေပမယ့္ အဂၤလိပ္ေဆး ေတာ့ သူ႔အိပ္ေထာင္ထဲက ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ဝံ့ဘူး ခင္ဗ်”
သခင္ေအာင္သန္းက ဝင္ေနာက္လိုက္သည္။ အမ်ားရယ္ေမာၾကသလို ကၽြန္မလည္း ရယ္ေမာ မိသည္။ သိို႔ေသာ္ ထိုစကားမွာ ကၽြန္မအဖို႔ ၿပီိးၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္မဟုတ္ဘဲ ေတြးစရာျဖစ္၍ ေတြးမိသည္။
“အဂၤလိပ္ေတြေမာင္းထုတ္လိုက္ပါၿပီတဲ့၊ ျမန္မာျပည္မွာ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္း ကုိယ့္လြတ္လပ္ ေရးနဲ႔ကိိုယ္ရွိပါၿပီိတဲ့၊ ဘယ္မွာတုန္း ေဆး….”
ကၽြန္မ၏ေမးခြန္းကို ကၽြန္မေၾကနပ္ေလာက္ေအာင္ အေျဖမေပးႏိုင္ခဲ့။ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ ေရးရလွ်င္ဟု စဥ္းစားမတိုင္း အမ်ဳိးသားေဆးျပႆနာ ေပၚလာသည္။
ျမန္မာေဆးဆိုလွ်င္ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕တတ္ေသာ ကၽြန္မသည္ အဂၤလိပ္ေဆးကို မျပတ္မွီဝဲလ်က္ အဂၤလိပ္အစိိုးရႏွင့္ အတိုက္အခံလုပ္ကာ သခင္အသင္းဝင္ သခင္မ. ျဖစ္ေနသည္။
ထုိစဥ္က သခင္ေတြပင္နီဝတ္ၾကသလို ကၽြန္မလည္းပင္နီဝတ္ခဲ့သည္။ သခင္ေတြ ျမန္မာျဖစ္ အားေပးၾကသလို ကၽြန္မလည္းျမန္မာျဖစ္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အားေပးသည္။
အဂၤလိပ္အစိုးရကို မေကာင္းေဟာေျပာ၍၊ အဂၤလိပ္ကိုဆန္႔က်င္၍၊ အဂၤလိပ္ကိိုေတာ္လွန္၍…၊ သု႔ိေသာ္ အဂၤလိပ္ေဆးကို လက္မလြတ္ဝံ့၊ သပိတ္မေမွာက္ဝံ့။
“သူတို႔ကို ဘယ္လိုတိုက္တိုက္ ေဆးေတာ့ သူတို႔ေဆးကိုအားထားရမွာပဲ”
ယခုလို ေတြးေတာလက္ခံရသည့္အျဖစ္ကို စိတ္ထဲ၌ ေအာင့္သက္သက္ရွိလွသည္။ ကိုယ့္လူမ်ဳိး၊ ကိုယ့္ေဆးႏွင့္ကိုယ္ဟု ေရွ႕သို႔ တစ္ဆင့္တိုး၍လည္း မစဥ္းစားရဲ။ အဂၤလိပ္ေဆးဝါးကိုေတာ့ အာမခံဝံ့၍ ကိုယ့္အသက္ကုိ အဂၤလိပ္လက္ထဲ ဝ ကြက္အပ္ထားရသည္။
တရားေဟာစင္ေပၚတက္၍ လက္႐ံုးတန္းကာ အဂၤလိပ္အစိုးရအား ေသြးစုပ္၊ နယ္ခ်ဲ႕ ေျပာဆိုေနေစကာမူ စိတ္ထဲ၌ကား ေဆးဝါးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္….။
ဤက စေလသည္။ မွတ္မွတ္ရရ အဂၤလိပ္ေဆးမရွိရင္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွမျဖစ္သလို အဂၤလိပ္ေဆးသာ ေဆးေေအာက္ေမ့ခဲ့ေသာ ေနရာဌာနမွာ ဧရာဝတီသေဘၤာေပၚ၌ ျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ေၾကာင္းမ်ားကို အေတာမသတ္ေတြးေနစဥ္ ကားမွာ ေဘာက္ေထာ္ေျမနီလမ္းဆိုးကို ေက်ာ္ခဲ့၍ ကတၱရာလမ္းေပၚသို႔ေရာက္လာေလသည္။ ေျဖာင့္ျဖဴးေသာလမ္းေပၚတြင္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးက်လ်က္ တစိမ့္စိမ့္ပီတိျဖစ္ေနသည္။
ခါတိုင္း ျမင္ေနက် ျမင္းၿပိဳင္ကြင္း၊ ဓာတ္ဆီဆိုင္၊ ကားဆိပ္၊ ဒါေတြကို လွ်ံ၍ မ်က္စိထဲတြင္ ဝိုးဝိုးဝါးဝါးျဖစ္ေနသည့္ ႐ုပ္ပံုကို မွန္းၾကည့္လ်က္႐ွိရာ အသက္အရြယ္လည္းမခန္႔မွန္းႏိုင္၊ ႐ုပ္လကၡဏာလည္းေပၚေပၚထင္ထင္မ႐ွိ၊ ပံုဖမ္းၾကည့္ေသာသဏၭာန္၌ ထင္ရွားသည့္အသြင္ ကား အသားျဖဴျဖဴ၊ ဂါဝန္ဝတ္…
ဂါဝန္ဝတ္ထားေသာ အမ်ဳိးသမီး၏ ဝုိးတဝါးသဏၭာန္သည္ ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႕၌ ဆီးေနေလ သည္။
မမေလး
မနက္ေစာေစာ ေဆးတို္က္ကိုလာခဲ့ပါ၊ အဂၤလန္က မစၥဟက္ဆင္ဆိုတဲ့ ဆရာဝန္မႀကီး ျမန္မာျပည္ေရာက္လာၿပီး ျမန္မာေဆးပညာကို စံုစမ္းခ်င္လို႔ ဘားမင္းသတင္းစာ အယ္ဒီတာ ဦးေမာင္ေမာင္ေျပက ဆရာ့ေဆးတိုက္မွာ ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ဖို႔ ခ်ိန္းထားလိုက္ၿပီး၊ ဆက္ဆက္လာခဲ့ပါ။
ဆရာႀကီးထံမွ ပု႔ိလိုက္ေသာ စာအားျဖင့္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ဟူ၍ နာမည္သာသိရေသးကာ လူခ်င္းမေတြ႔ခင္ ပံုသဏၭာန္ကို မွန္းၾကည့္မိသည္။ ေနာက္တုန္းက “လြတ္လပ္ေရးရလွ်င္ ဘယ္မွာတုန္း ေဆး”ဟု ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မေမးခဲ့သည္။
လြတ္လပ္ေရးမရခင္က ဤအေျဖကို ကၽြန္မမေပးႏိုင္ခဲ့။ ယခုအဂၤလိပ္လက္ေအာက္က လြတ္လပ္သြားသည့္ အခ်ိန္က်မွပင္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ အေျဖေပးႏိုင္ေသာအျဖစ္ကို တစိမ့္စိမ့္ပီတိျဖစ္မိသည္။
အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မႀကီးတစ္ဦးက ျမန္မာေဆးပညာကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ေဆြးေႏြးစံုစမ္းလိုပံုမွာ လည္း စိတ္ဝင္စားစရာပင္။ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ၿပီး အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မႀကီး တစ္ေယာက္ေရွ႕တြင္ ျမန္မာေဆးကိုသာ အားထားမွီဝဲ၍ ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ေလးစား ေၾကာင္းျပရမည္မွာလဲ ေက်နပ္စရာပင္။
ကားသည္ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ကြမ္း႐ြဲတန္း ေနလဝိဇၨာေဆးတိုက္နားတြင္ ထိုးဆုိက္လိုက္သည္။ ေဆးတိုက္ေရွွ႕တြင္ ကားေတြစီရရီရပ္ထား၍ အခ်ဳိ႕ဧည့္သည္မ်ား ေရာက္ႏွွင့္ေနၾကေလၿပီ။ ေဆးတိုက္ထဲသို႔ဝင္သြားေသာအခါ ထူးျခားေသာဆရာႀကီးကို သတိျပဳမိသည္။ ဆရာႀကီးသည္ မီးခိုးေရာင္ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ကို ဝတ္ဆင္လ်က္ ပုဝါအသစ္ကို ေခါင္းေပါင္းထားသည္။ ေတာက္ေျပာင္ေသာအဝတ္အစားႏွင့္ ဆရာႀကီးကို ေတြ႔ရခဲဘိ၍ အခါအေလွ်ာက္ ေလာကအေၾကာင္းကိို လိုက္ေလ်ာသားပဲဟု ေအာက္ေမ့ရသည္။
ဂါဝန္ဝတ္ အဂၤလိိပ္ကျပားမတစ္ေယာက္ႏွင့္ စိန္ေပါလ္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းဆရာမတို႔သည္ စားပြဲခံုတစ္ခုတြင္ ဧည့္သည္မ်ားေကၽြးေမြးရန္ ေပါင္မုန္႔မ်ားလွီးေနၾကသည္။
ေဆးဗီ႐ိုမ်ားအနီးရွိ ကုလားထိုင္မ်ားတြင္ ဧည့္သည္မ်ားထိုင္ေနၾကသည္။ အတြင္းဝန္ ဦးေမာင္ႀကီိး၊ တကၠသုိလ္ကထိကဆရာမ ေဒၚသင္းၾကည္၏ဖခင္ လယ္ဝန္ဦးႀကိဳ႔၊ တကၠသိုလ္ ဓာတုေဗဒ ဌာနဆရာ ဦးသိန္းၫြန္႔၊ စစ္ဗိုလ္ ဦးေမာင္ေမာင္၊ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိ။
သူတို႔သည္ ကၽြန္မအရင္အေစာႀကီးေဆးတိုက္သိို႔ ေရာက္ေနသည္။ ဆရာႀကီိးစားပြဲတြင္ တင္ထားေသာ ဘားမင္းသတင္းစာကို ေကာက္ယူၾကည့္လိုက္ရာ ဆရာဝန္မႀကီး မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ အေၾကာင္းကိို ေရးသားထားေသာ သတင္းမ်ားဖတ္႐ႈရသည္။
သူသည္ ျမန္မာ့ေဆးပညာကိုသာမဟုတ္၊ ဗုဒၶဘာသာ ဝိပႆနာသမထတရားကို ေလ့လာ အားထုတ္ရန္ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္
( အမ္-ဘီ-ဘီ-အက္စ္၊ အမ္အာရ္-စၤ-အက္စ္)
(လန္ဒန္)
( အမ္-ဘီ-ဘီ-အက္စ္၊ အမ္အာရ္-စၤ-အက္စ္)
(လန္ဒန္)
ဟူေသာဂုဏ္ပုဒ္မ်ားအျပင္ သူမ၌ ခုိင္ၿမဲတည္ၾကည္ေသာ ဂုဏ္အဂၤါတစ္ရပ္လည္း ရွိေသး သည္။ ပထမကမၻာစစ္ႀကီိးတြင္ သူမသည္ ေဆးပညာဘြဲ႔ထူးကုိ ဆြတ္ခူးၿပီးေနာက္ စစ္ထဲသို႔ဝင္ေရာက္အမႈထမ္းသည္။ စစ္တပ္ထဲတြင္စစ္ဗိုလ္တစ္ဦးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုကာ ခ်စ္ခင္စံုမက္ၾကေလသည္။ လက္မထပ္ရေသးခင္ ခ်စ္သူမွာ စစ္ထဲတြင္ ေပါင္က်ဳိးသြား၍ သူမကိုယ္တိုင္ ေဆးကုေပးရေလသည္။ စစ္အၿပီး ေပါင္က်ဳိးေနေသာ ဗုိလ္ႀကီးကို လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ခင္ပြန္းသည္ ေျခတစ္ေပါင္က်ဳိးႏွင့္ ကေနဒါျပည္တြင္ လိုက္ေနေလသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္တြင္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ အဂၤလန္သိို႔ ျပန္လာခဲ့ကာ စစ္ေဆး႐ံုတြင္ ဆရာဝန္အလုပ္ျဖင့္ ဝင္ေရာက္အမႈထမ္းျပန္သည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ေယာက်္ား ကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္တြင္ကား မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ ဝိပႆနာတရားကို ေလ့လာအားထုတ္လို၍ သြားေရာက္စူးစမ္းေလ့လာကာ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားရာျဖစ္ေသာ ျမန္မာျပည္သို႔ ေခတၱလာေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ယေန႔နံနက္တြင္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ လာေရာက္ၾကေသာ ပရိတ္သတ္ကား အဂၤလိိပ္ေဆးဝါးထက္ ျမန္မာေဆးဝါးကို အားထားမွီဝဲေနၾကေသာ ေခတ္ပညာတတ္ ပုဂၢိဳလ္က မ်ားေလသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္မေရာက္လာေသး၍ ဧည့္သည္မ်ားဝိုင္းဖြဲ႔ကာ ေကာ္ဖီေသာက္ ေနၾကစဥ္ ကားတစ္စီးေဆးတိုက္ေရွ႕သိို႔ ထိုးဆိုက္လာသည္။ ဘိုမႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဦးေမာင္ေမာင္ေျပတို႔ ကားေပၚမွဆင္းလာၾကသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္မွာ အသက္(၅၀) ခန္႔ရွိသည္။
အသားနီနီ၊ အရပ္ခပ္ျမင့္ျမင့္၊ ခပ္ပိန္ပိန္၊ ေခါင္းေပၚတြင္ ဆံပင္မ်ားျဖဴေဖြးေနသည္။ သြားပံုလာပံုမွာ ခပ္႐ို႕႐ို႕ ခပ္ကိုင္းကိုင္းျဖစ္သည္။ စကားေျပာသည့္အခါ ၿပံဳး၍ လူကိုမၾကည့္ဘဲ မ်က္လံုးကိုအေဝးသို႔ စူးစုိက္ကာ သိိမ္ေမြ႔ညင္သာစြာ ေျပာသည္။
ကန္စြန္းပြင့္အဆင္ဂါဝန္ျဖဴျပာကိို ဝတ္ထားကာ ရင္ေရွ႕အကၤ်ီေကာ္လာေအာက္တြင္ ၾကယ္ေစ့ အနက္ႀကီးမ်ား တပ္ထားသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္က သူ႔ေရွ႕တြင္တည္ခင္းထားေသာ ဆီထမင္းႏွင့္ ပဲျပဳတ္ကို အရင္စား၍ ေကာ္ဖီကုိေသာက္ၿပီး “ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ေဆြးေႏြးခြင့္ ရရွိတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာေၾကာင္း” စတင္ေျပာဆိုသည္။ ဆရာႀကီးမွာ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ႏွင့္အတူ ယွဥ္ထိုင္လ်က္ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိက မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ ေဘးတြင္ထိုင္ကာ ဆရာႀကီးႏွင့္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္တို႔ကုိ ဘာသာျပန္လုပ္ေလသည္။
ကၽြန္မလည္းဆရာမႀကီိးကို စူးစိုက္ကာေမးသမွ် ေမးခြန္းကို စိတ္ဝင္စားစြာ မွတ္သားေနမိ သည္။ ျမန္မာ့ေဆးပညာႏွင့္ ပတ္သက္၍ သစ္ဥ၊ သစ္ဖု၊ သစ္ျမစ္မ်ားကို စိတ္ဝင္စားေၾကာင္း အက်ယ္တဝင့္ေျပာဆိုၿပီးေနာက္ “ ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ေဆးမ်ဳိးေပါင္းဘယ္ေလာက္ ရွိပါ သလဲ” ဟု ဆရာႀကီးအားေမးေလသည္။
“ ေနလ ျမန္မာ့ေဆးပညာမွာ ေဆးမ်ဳိးေပါင္း တစ္ရာ့ရွစ္မ်ဳိးပဲရွိတယ္၊ တစ္ရာ့ရွစ္မ်ဳိးမွာ ပထမတန္းစား၊ ဒုတိယတန္းစား၊ တတိယတန္းစား သံုးမ်ဳိးရွိတယ္။ ဒီတစ္ရာ့ရွစ္နည္းကို က်ဥ္းလိုက္ရင္ ေဆးမ်ဳိး ႏွွစ္မ်ဳိးဘဲရွိတယ္”
သူမသည္ မ်က္ေမွာင္တြန္႔လိုက္ကာ “ ဒါအၿပီးပဲလား၊ ေနာက္ေဖာ္ဦးမလား…” ဟု အံ့ၾသသလို ေမးျမန္းသည္။
“ေနာက္ထပ္ေဖာ္ဖို႔မရွိဘူး၊ ဒါအၿပီးပဲ” ဟု ဆရာႀကီးက ျပန္ေျဖသည္။
“ အဂၤလိပ္ေဆးပညာမွာေတာ့ အဂၤလိပ္ေဆးမ်ားဟာ ေဖာ္စပ္လို႔မဆံုးဘူး၊ အနာတစ္ခုေပၚရင္ ေဆးတစ္မ်ဳိး ေပၚလာတာပဲ၊ အနာတစ္ခု ေဆးတစ္မ်ဳိးေဖာ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကုသတဲ့ေနရာမွာ ေဆးေတြကို သိပ္အားမထားဘူး၊ ဟုိမ႐ိုပက္သီ ဆိုတဲ့ ေဆးပညာနည္းနဲ႔သာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စမ္းသပ္တယ္၊ လူအမ်ားလည္း ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ နန္းေတာ္ထဲက ဘုရင္မအဲလီဇဘတ္မင္းသမီးလဲ ဟုိမ႐ိုပက္သီနည္းကို စမ္းသပ္အသံုးျပဳတယ္။ ေဆးထိုးၿပီးမကုဘူး၊ မခြဲမစိတ္ဘဲ နဲ႔ ကုႏိုင္တာကို သေဘာက်တယ္၊ အဂၤလိပ္ေဆးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ရမယ္ဆိုရင္ ခြဲစိတ္ၿပီးကုရတာကိုေတာ့ ကၽြန္မသေဘာမက်ဘူး၊ အမွန္စင္စစ္ မခြဲမစိတ္ဘဲ ကုႏိုင္တာ သေဘာက်တယ္။ ေဆးထိုးကုေနတာဟာလဲ ေဆးထိုးလို႔ အနာေပ်ာက္ေၾကာင္း အတိအက်မေတြ႔ရဘူး၊ ေဆးထိုးတာ ေငြရတာျမန္တာသာ ေတြ႔ရတယ္”
ပရိတ္သတ္အားလံုးပင္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္အားေငးစိုက္၍ နားေထာင္ေနၾကသည္။ ခြဲစိိတ္ကုသျခင္း၊ ေဆးထိုးကုျခင္းစသည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံကုထံုးမ်ားကို အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မက သေဘာမက်ႏိုင္ေၾကာင္း ႐ိုးသားစြာပင္ ရွင္းေျပာျပေနသည္။
ျမန္မာ့ေဆးပညာကို အထင္ေသးစဥ္ကဆိုလွ်င္ ကၽြန္မမွာ ေမ့ေဆးေပးကာ ဓားႏွင့္ခြဲစိတ္၍ ကုသပံုကို အဟုတ္ႀကီးထင္မွတ္ခဲ့မိသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ေျပာသလို မခြဲမစိတ္ဘဲႏွင့္ ကုတာကိုသာ သေဘာက်ရမည္ဟု တစ္ခါမွ သေဘာမေပါက္မိ။ ခြဲစိတ္ကုတာကုိမွ အထင္ႀကီးကာ မ်က္စိလည္ေနေပသည္။
ျပဇာတ္ဆရာႀကီး ဘားနက္ေရွာက “ ဆရာဝန္၏အခက္အခဲ” ဟူေသာျပဇာတ္၌ ခြဲစိတ္ကုသ ျခင္းနည္းကို သေရာ္ထားခဲ့သည္။ သူကခြဲစိတ္ျခင္းသည္ လူသတ္ေနျခင္းဟုပင္ ေျပာခဲ့ေလသည္။
ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ကၽြန္မသင္ၾကားဆည္းပူးသည့္အခါ ေဝဒနာတစ္ခုကို ေပ်ာက္တတ္သည့္ ေဆးနည္း (ဝါ) ေဖာ္နည္းကားကိုရွာ၍ ပညာကို ထံုျခင္းမဟုတ္ေပ။ ပညာအေျခခံဇစ္ျမစ္ႏွင့္ ယထာဘူတက်က် အမွားအမွန္ကိုသာ အတိအက် ရွာခဲ့သည္။
ပညာတတ္လွ်င္ေဆးကို ကိုယ့္နည္းႏွင့္ကိုယ္ ေဖာ္စပ္ရေပမည္။ ေဆးေလာကကို ကိုယ့္ပညာႏွင့္ကိုယ္ ဖန္တီးရေပမည္။ အမ်ိဳးအမည္၊ ေဆးအမည္မ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ တစ္ေရြးသား၊ ႏွစ္ေရြးသား စသည္ေဖာ္စပ္ထားေသာ ေဆးနည္းမ်ားကို အားကိုးမွတ္သားကာ ေဆးကုသဖု႔ိရာ စိတ္ကူးထဲမွ်မထည့္ဖူးေခ်။ ေနလ ျမန္မာ့ေဆးပညာ အေျခခံဇစ္ျမစ္ကို လိုက္သည့္အခါ၌ ဆရာႀကီး အမိန္႔ရွိသည့္အတိုင္းပင္ ေနလျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ တစ္ရာ့ရွစ္နည္းမွေက်ာ္လြန္၍ ေဆးမရွိေပ။ တစ္ရာ့ရွစ္နည္းတြင္ သံုးစားရွိသည္ဆိုျခင္းမွာ အကယ္၍ လူနာရွင္က ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္၍ ျပည့္ဝခ်မ္းသားခဲ့လွ်င္ ပုလဲကိုစားခိုင္းကာ အကယ္၍လူနာရွင္မွာ မတတ္ႏိုင္သူျဖစ္က ကႏုကမာေသြးတိုက္၊ သို႔မဟုတ္ ေယာက္သြားျဖင့္ကုရမည့္အတြက္ သံုုးစား ခြဲထားျခင္းျဖစ္သည္။ ပုလဲ၊ ကႏုကမာ၊ ေယာက္သြားတို႔၏ သတၱိအစြမ္းမွာ ေဝဒနာေပ်ာက္ျခင္းတူကာ အေႏွးအျမန္ ျခားနားျခင္းသေဘာ ရွိေပသည္။
တစ္ရာ့ရွစ္နည္းကို ပညာအရခ်ဳံ႕က်ဥ္းႏိုင္လွ်င္ ေနလ ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ေဖာ္စပ္ေဆးမွာ ႏွစ္မ်ဳိး ႏွစ္နည္းသာရွိသည္။ ပညာကိုသင္ျပေသာဆရာႀကီးက ကၽြန္မကို ၾသဝါဒေပးဖူးေလ သည္။ ေဆးမတိုက္မီ လူနာကို တည့္တာမတည့္တာ အတိအက် ဆရာကဆံုးျဖတ္ထားႏိုင္ ရမယ္။ အကယ္၍ လူနာရွင္က တည့္မတည့္ကိုသိလိုပါက သစ္ပင္ကိုျဖစ္ေစ၊ တိရစၦာန္ကုိ ျဖစ္ေစ၊ ထိုလူနာကိုျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ အျခားသူတစ္ေယာက္ကိုျဖစ္ေစ တည့္ မတည့္ေျပာၿပီး လုပ္ျပႏိုင္ရမယ္၊ “ေပ်ာက္ မေပ်ာက္ တာဝန္မခံႏိုင္ေပမဲ့” ဆိုေသာစကားမွာ ဝဋ္နာကံနာမ်ားကို ႁခြင္းခ်က္ထား၍ ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္သည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္မွာ “ေဆးေဖာ္ရန္ေနာက္ထပ္မရွိဘူး၊ ဒါအၿပီးဘဲ၊ အက်ယ္တစ္ရာ့ရွစ္၊ အက်ဥ္း-ႏွစ္” ဟူေသာ ဆရာႀကီး၏အေျဖကို အံ့ၾသသြားပံုရပါသည္။ “ေဆးေဖာ္စပ္လို႔ဆံုးတာ ျမန္မာ့ေဆးပညာ၌သာ ၾကားသိရေၾကာင္း” ေျပာျပကာ အံ့ၾသေနေပသည္။
ဆရာႀကီးက ထပ္မံ၍ ရွင္းျပရသည္။
“မိမိသင္အံေလ့က်က္တဲ့ေဆးက်မ္း အမွားအမွန္ခ်ိန္တာမရွိလို႔ ေဆးေဖာ္စပ္လို႔မဆံုးတာ၊ သင္အံေလ့က်က္တဲ့ ေဆးက်မ္းရဲ႕ အမွားအမွန္ကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရင္ ေဆးေဖာ္စပ္လိို႔ ဆံုးရမယ္” ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိိက ဆရာႀကီးစကားကို မစၥစ္ဟတ္ဆင္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ ေခါင္းကိုတညိတ္ညိတ္ႏွင့္ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာ မွတ္သားေနေပသည္။
“ စိန္ကုိ ျမန္မာ့ေဆးပညာမွာ သံုးပါသလား၊ ကၽြန္မအယူအဆမွာ စိန္ဟာ နည္းနည္းသံုးရင္ အျပစ္မရွိဘူး၊ ေဘးမရွိဘူး”
မစၥစ္ဟတ္ဆင္က ျမန္မာေဆးပညာကို ေတာက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဤေမးခြန္းကို ေဆးပညာ လိုက္စားတတ္သိသည့္ သူတိုင္းပင္ ဘယ္အဓိပၸာယ္ႏွင့္ေမးေၾကာင္း ရိပ္မိသိရွွိႏိုင္ၾကသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္၏ေမးခြန္းကို ဆရာႀကီးက “ စိန္ကို နည္းနည္းသံုးသံုး မ်ားမ်ားသံုးသံုး နားမလည္ရင္ေဘးရွွိတယ္၊ နားလည္ရင္ေဘးမရွိဘူး” ဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
ဓာတ္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အသံုးခ်ရာတြင္ ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ဓာတ္ကိုပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ နားမလည္ မတတ္သိဘဲႏွင့္ ေဆးကိုင္ဖို႔ရာ ခက္သည္။ ဓာတ္မ်ားကား င႐ုတ္ေကာင္း၊ ပိတ္ခ်င္း၊ ဂ်င္းတို႔ထက္ ထက္ျမက္ေသာသတၱိရွိေပသည္။
“အုန္း၊ ကၽြန္း၊ စံ၊ ရာ၊ သံ၊ ဓာတ္၊ ရင္း၊ ေနွာ” ဟူသည္ ဓာတ္ကိုးပါးကို ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ နားလည္ခဲ့ပါလွ်င္ ေလာက၌ အားလံုးဖန္တီိးႏိုင္ေသာအဆင့္သု႔ိ ေရာက္ႏိုင္ေလသည္။
စိန္၊ ဟင္း႐ိုင္း၊ ဒု႒ာ၊ ျပဒါး၊ ေက်ာက္ခ်ဥ္၊ ယမ္း၊ ကန္႔၊ ေရႊ၊ ဆား ဤဓာတ္ကိုးပါးထဲမွ အေျမာက္၊ ဗံုးမွ အႏုျမဴအထိ ဖန္တီးႏုိင္ၾကသည္။ ျမန္မာမႈအစဥ္အလာအရဆိုလွ်င္ ယင္းဓာတ္သေဘာ မ်ားကို လူ႔ေလာကေကာင္းက်ဳိးအတြက္ လူအမ်ားက်န္းမာေရးအတြက္ အသက္ရွည္ေရး အတြက္ကိိုသာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကေပသည္။
ဓာတ္ကိုးပါးကို နားလည္တတ္သိေခ်က အလိုရွိသေလာက္ ေတာင္းခံႏိုင္သေလာက္၊ ထက္ျမက္ေသာေဆးစြမ္းကို ျဖန္႔ျဖဴးေပးကမ္းႏိိုင္သည္။
ဤကဲ့သု႔ိ ထက္ျမက္ျခင္းရွိလွေသာ အမ်ဳိးသားေဆးပညာ၊ ဓာတ္ပညာ၊ ဝိဇၨာပညာမ်ားမွာ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ေရာက္ေသာအခါ တိမ္ေကာခဲ့ရသည္။ မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ တစ္စံုတစ္ရာကို စဥ္းစားသလို အကၤ်ီေကာ္လာမွ ၾကယ္သီးကို လက္ႏွင့္ပြတ္ရင္း
“ ေရာဂါရတာ ဘာေၾကာင့္ရပါသလဲ” ဟု ေမးေလသည္။
ဆရာဝန္မ၏ ေမးခြန္းတိုင္း ဆရာႀကီိးကေျဖသည္။ အဂၤလိပ္ဆရာဝန္ႏွင့္ ျမန္မာဆရာတို႔ အေမးအေျဖကုိိ ဧည့္သည္မ်ားက စိိုက္လ်က္စိတ္ဝင္စားစြာ နားေထာင္ေနၾကသည္။
“ေရာဂါရတာ အာ႐ံုငါးပါးမွ မတည့္တဲ့အရာဝတၳဳေၾကာင့္ ေဝဒနာရတယ္လို႔ေျပာလိုက္ပါ..၊ သူကဝိပႆနာလိုက္စားတယ္ဆိုေတာ့ အာ႐ံုငါးပါးကို နားေဝးမယ္ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ အစာေၾကာင့္ ေဝဒနာရတယ္လို႔ ေျဖလိုက္ပါ”
ဆရာႀကီး အမိန္႔ရွိသည့္အတိုင္းပင္ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦိးထြန္းအိက ဆရာဝန္မနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေလသည္။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ ပါးစပ္၊ အထိအေတြ႔မွ ကိုယ္ႏွွင့္မတည့္သည့္အရာ၊ အနံ႔၊ အသံ၊ အဟာရ၊ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ေဝဒနာရေၾကာင္း အၾကမ္းအားျဖင့္ေျပာျပကာ အစားေၾကာင့္ ေဝဒနာျဖစ္တာက မ်ားတယ္ဟု အေသးစိတ္ရွင္းေျပာျပသည္။
“ ေရာဂါတိုင္း ေပ်ာက္ေအာင္ကုႏိုင္ပါသလား”
“ကုႏိုင္ပါတယ္”
“ေဆးအျပင္ ဘယ္နည္းနဲ႔ကုေသးလဲ” ဟု မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကစံုစမ္းျပန္သည္။
“ ေဆးနဲ႔မဟုတ္၊ အစာနဲ႔ ကုတယ္၊ ေဆးဆိုတာ စားရတဲ့အရာဝတၳဳေတြ၊ အမႈန္႔ အရည္လုပ္ထားတာပဲ၊ ကိုယ္နဲ႔တည့္တဲ့အစာစားရင္ ဒီအစာဟာေဆးပဲ၊ ေဆးရွာစရာမလိုဘူး”
သူမၿငိမ္သက္စြာပင္ စားပြဲကိိုစိိုက္ၾကည့္လ်က္ သူ၏ညာလက္ေမာင္းတြင္ရွိေသာ အဖုမ်ားကို လက္ႏွင့္ပြတ္ေနေလသည္။
“ ေဆးမရွိတဲ့ေနရာမွာ ေဝဒနာကုိ ေပ်ာက္ေအာင္ဘယ္လိုကုမလဲ”
ဤေမးခြန္းသည္ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကို ဆရာႀကီးကေမးလိုက္ေသာ ဆရာႀကီး၏ တစ္ခြန္းတည္း ေသာ ေမးခြန္းပင္ျဖစ္ေပသည္။
မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ အေျဖကို႐ုတ္တရက္မေပးဘဲ ၿပံဳးကာစဥ္းစားေနသည္။ ဤတြင္ ဝတ္လံုေတာ္ရ ဦးထြန္းအိက ျမန္မာ့ေဆးပညာတြင္ ဆရာဆုိတာ ကိုင္မိတာ ေဆးျဖစ္ရမယ္ ဟူေသာပညာအေျခခံသေဘာကို အၾကမ္းဖ်င္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေလာက္ေအာင္ ရွင္းေျပာ ေနေလသည္။
“ေနာက္ဆံုး ေဆးမရွိတဲ့ေနရာေရာက္ေနၿပီး၊ ေဆးမရိွဘူးဆိုပါေတာ့ …”
စားပြဲေပၚက စာရြက္ကုိ ေထာင္ျပလ်က္ ….
“ ေနာက္ဆံုးဒီစကၠဴပဲရွိတယ္ဆိုပါေတာ့၊ အဲ့ဒီိစကၠဴကိုပဲ ေဆးျဖစ္ေအာင္၊ ျမန္မာက ေပ်ာက္ေအာင္ကုသြားႏုိင္တယ္”
ဆရာမမွာ ၿပံဳးေစ့ေစ့ႏွင့္နားေထာင္ေနကာ စကားဆံုးလွ်င္…
“ ဘာေၾကာင့္ ဒီစကၠဴေၾကာင့္ ေဝဒနာေပ်ာက္ရတယ္ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မနားမလည္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ စကၠဴနဲ႔လည္း ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္တတ္ရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မအဖို႔ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနၿပီ”
မစၥစ္ဟတ္ဆင္သေဘာေပါက္ေအာင္ ဦးထြန္းအိက ရွင္းျပေနခိုက္ ကၽြန္မသည္ ျမန္မာ့ ေဆးပညာသမိုင္းတြင္ ယခုထက္တိုင္ထင္ရွားေသာ ဆရာဇီဝကအေၾကာင္းကို သံုးသပ္ကာ ေတြးေတာဆင္ျခင္မိသည္။ ဆရာဇီဝကသည္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ယူၿပီီးေသာအခါ တကၠသိုလ္ ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးက ဆရာဇီဝကကို အေရွ႕၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသို႔ ခရီးတစ္တိုင္စီ သြားခိုင္းၿပီးလွ်င္ေဆးဖက္မဝင္သည့္ သစ္ပင္ကို ရွာရမည္ဟု ေစလြတ္လိုက္သည္။ ဆရာဇီဝကသည္ အေရွ႕ဘက္သု႔ိ ခရီးတစ္တိုင္ခန္႔ သြားၿပီး ေနာက္ ဆရာႀကီးအား ေဆးဖက္မဝင္သည့္ သစ္ပင္ဆို၍ တစ္ပင္မွ်ရွာမေတြ႔ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာေလသည္။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာစလံုး၌ပင္ ခရီးတစ္တိုင္အထိ ေဆးဖက္မဝင္သည့္ သစ္ပင္ ဆို၍တစ္ပင္မွ ရွာမရေၾကာင္းျပန္ၾကားေသာအခါ “ အသင္ဆရာျဖစ္ၿပီ၊ သြားေတာ့” ဟု ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးက အမိန္႔ရွိလိုက္သည္။
ဆရာဆိုတာ ကိုင္မိိလွ်င္ေဆးျဖစ္ရမယ္ဆုိေသာ စကားႏွင့္ဆက္စပ္၍ ကၽြန္မလည္း အထက္ပါ အေၾကာင္းကို ျပန္လည္သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ၾကည့္မိသည္။ ဘယ္အရာမွ ေဆးဖက္မဝင္တာ မရွိေသာ ျမန္မာ့ေဆးပညာနည္းကို အဂၤလိပ္ဆရာဝန္မႀကီး တတ္သိနားလည္မည္ဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ဝင္စားလိုက္မလဲဟု ေအာက္ေမ့ရေလသည္။
“အေနာက္ႏိုင္ငံမွာ အခုေခတ္စားေနတာက ခြဲစိတ္ကု႐ံု၊ ေဆးထုိး႐ံုမဟုတ္ေသးဘူး၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဓာတ္မွန္သြား႐ိုက္ၾကည့္ခ်င္ၾကတာပဲ၊ ဓာတ္မွန္ေပၚလာမွ လူေတြေရာဂါ ေတာ္ေတာ္ထူ လာၾကတယ္၊ ကင္ဆာေရာဂါေဝဒနာဟာ ေၾကာက္ၿပီးျဖစ္တာလို႔ ကၽြန္မယူဆတယ္….. ထစ္ကနဲ႔ဆိုရင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ဓာတ္မွန္ေျပး႐ိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ကၽြန္မဆရာႀကီးနဲ႔ ျမန္မာ့ေဆး ပညာကိုေဆြးေႏြးၿပီးတဲ့ေနာက္ အနည္းငယ္ေဝဖန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဆရာႀကီးကုထံုးကုနည္း ဟာ ေတာရြာေတာၿမိဳ႔မွာပဲ ကိုက္တယ္၊ အခုလို ခြဲစိတ္၊ ေဆးထိုး၊ ဓာတ္မွန္႐ိုက္ ေခတ္စားေနတဲ့ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီိးမ်ားမွာ အခက္အခဲေတြ႔လိမ့္မယ္လို႔ သေဘာရမိတယ္”
မစၥစ္ဟတ္ဆင္သည္ ေနာက္ဆံုး ဤသို႔နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ကာ ျပန္ဖို႔ရန္ေနရာမွထ၍ အားလံုးအား လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ ကၽြန္မလည္း မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကို ေဆးတိုက္ထဲရွိ ျမန္မာ့ေဆး ရည္၊ ေဆးမႈန္႔မ်ားကို ျပသလိုက္သည္။
“ဒီေန႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ၿပီးေဆြးေႏြးၾကတာ ျမန္မာ့ေဆးပညာကို ဘယ္လိုသေဘာထားပါသလဲ” ဟု ေနာက္ဆံုးဆရာဝန္မႀကီးျပန္ကာနီး တံခါးဝတြင္ ကၽြန္မကေမးလုိက္သည္။
“ကမၻာလွည့္ၿပီး တ႐ုတ္၊ ကုလား၊ ေဆးဝါးကုထံုးေတြကို အက်ဥ္းေလ့လာဆည္းပူးၾကည့္ခဲ့ တယ္၊ မထူးျခားလွဘူး၊ ဆရာႀကီးေျပာတဲ့ ေရာဂါကို အစာနဲ႔ကုတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ထူးျခားၿပီး မွတ္သားမိေအာင္ စိတ္ဝင္စားပါတယ္”
“ျမန္မာျပည္ကို ရွင္မလာခင္က ျမန္မာ့ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အစအနၾကားခဲ့ဖူးပါလား”
ဟု ကၽြန္မကထပ္ေမးျမန္းလိုက္ကာ မစၥစ္ဟတ္ဆင္ကို ၿပံဳးၾကည့္ေနသည္။
“ျမန္မာျပည္မွာ ေဆးဖက္ဝင္တဲ့ သစ္ျမစ္၊ သစ္ဖု၊ သစ္ဥေတြရွိတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို မလာခင္ကပဲ သိရပါတယ္၊ မျပန္ခင္အခ်ိန္ရရင္ ျမန္မာ့ေဆးပညာ ေဆြးႏြးဖို႔ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မေဆြး ေႏြးၾကရေအာင္”
ကၽြန္မလည္း ၿပံဳးလ်က္ကပင္ ေခါင္းကို အသာညိတ္ျပလ်က္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ကာ လူခ်င္းခြဲလိုက္ၾကရသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ျမန္မာေဆးပညာစာအုပ္မွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္။
Tuesday, January 27, 2009
ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆး....
ဆရာဒူကဘာက ဂ်ပန္မွ ကမာအတြက္ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆးေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ ဒီပိုစ့္ကိုေရးပါတယ္။ ပထမဆံုး မိမိတို႔၏အမည္မ်ားကို ေနဂုိဏ္း၊ လဂုိဏ္း ခြဲျခားၿပီး မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ားကို ရွာရပါမယ္။ ဥပမာ- ေမာင္ေက်ာ္ ရဲ႕ မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ားမွာ ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ၊ သ၊ ဟ၊ က၊ လ၊ ဝ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ေမာင္ေက်ာ္ဟာ ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ၊ သ၊ ဟ၊ က၊ လ၊ ဝ တု႔ိႏွင့္ဆံုးေသာ ဓာတ္စာမ်ားကုိစားသံုး ရပါမယ္။ အျခားအမည္မ်ားကုိလည္း ေအာက္တြင္ေဖာ္ျပထားေသာ မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ား ကိုၾကည့္ၿပီး တြက္ခ်က္ႏိုုင္ပါတယ္။ ၿပီးလွ်င္ေအာက္တြင္ ေခ်ာင္းဆုိးေရာဂါအတြက္ သင့္ေတာ္ေသာ ဓာတ္စာမ်ားကို အလြယ္တကူရွာေဖြႏိုင္ရန္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ေနဂိုဏ္းဝင္ မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ား
အေႏၱာ စေရ
အ= မီးခဲေတေဇာ ဓာတ္ဖို (တနဂၤေႏြ ) (အ)
ေတာ= မီးေတာက္ေတေဇာ ဓာတ္မ (စေန) (တ၊ ထ၊ ဒ၊ ဓ၊ န)
စ= ေလညွင္းဝါေယာ ဓာတ္ဖို (အဂၤါ) (စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည)
ေရ= မုန္တိုင္းဝါေယာ ဓာတ္မ (ရာဟု) (ရ)
လဂုိဏ္းဝင္ မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ား
ဂေဗၻ ဝံေသ
ဂ= ေသလာပထဝီ ဓာတ္ဖို (တနလၤာ) (က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င)
ေဘ= ပံသုပထဝီ ဓာတ္မ (ၾကာသပေတး) (ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ)
ဝံ= ေရၾကည္အာေပါ ဓာတ္ဖို ( ယ၊ လ၊ ဝ)
ေသ= ေရေနာက္၊ ေရငန္၊ ေရပုပ္အာေပါ ဓာတ္မ ( သ၊ ဟ)
ေဆးျဖစ္ေစေသာ နဝင္းမ်ား
အ႐ိုင္း စိတ္တို (ပါပၿဂိိဳဟ္ ေလးလံုး)
အ= မီးခဲေတေဇာဓာတ္ဖို ၿဂဳိဟ္သက္ (၆)ႏွစ္+ ႐= မုန္တိုင္းဝါေယာ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၂)
ဥပမာ- အုန္းနဲ႔ သံပုရာ
စ= ေလညွင္းဝါေယာ ဓာတ္ဖို ၿဂိဳဟ္သက္ (၈)ႏွစ္+ တ= မီးေတာက္ေတေဇာ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၀) ႏွစ္
ဥပမာ- ႏြားႏို႔ နဲ႔ ဆား
လူမိုက္ ေခါင္ေသာက္ (ေသာမၿဂိဳဟ္ ေလးလံုး)
ခ= ေသလာပထဝီ ဓာတ္ဖို ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၅)ႏွစ္+ သ= ေရေနာက္၊ ေရငန္၊ ေရပုပ္အာေပါ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၂၁)ႏွစ္
ဥပမာ- သခြားသီး
လ= ေရၾကည္အာေပါ ဓာတ္ဖို ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၇)ႏွစ္+ မ= ပံသုပထဝီ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၉)ႏွစ္
ဥပမာ- လိေမၼာ္သီး
လ ဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါအတြက္ဓာတ္စာမ်ား
ကနခို၊ ---------- ကနေဖာ့၊ ---------- ကရေဝးသီး၊ --------- ေၾကးၿမီးဖုိ၊----------- ေၾကးၿမီးမ၊ ၾကက္ေမာက္ပြင့္၊ ---------- ၾကက္သြန္ဥ၊ ------- ကင္းပံုခါး၊ --------- ကန္႔ခ်ဳပ္ျဖဴ၊ --------- ကြမ္းစားဂမုန္း၊ --------- ကြမ္းပင္၊ --------- ႀကိတ္ေစ့၊ --------ႀကိတ္မွန္၊ ------- ကုကၠိဳသီး၊ --- ကံုကုမံ၊ -------- ကုန္းက်ီးသီး၊ -------- ခဝဲသီးအခ်ဳိ၊-------- ဆင္ဂ်င္း၊-------- ခ်င္းေျခာက္၊ --- ခ်ိပ္၊ --------ေဂၚဖီပန္း၊ --------- ေဂၚမုတ္ေက်ာက္၊ ------- ဂံုခါး(ေခ်ာင္းေျခာက္ဆိုး)၊ --------- ဂ်ဳိးစေကာက္ပင္၊ ------ စပါးလင္၊ ------- ေတာစပ်စ္သီး၊ -------- စမံုစပါး၊ -------- စမံုျဖဴႀကီး (ၾကက္ညွာေခ်ာင္း)၊ ------ စာေလးသခြား၊ -------- စူလနဖာ(ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါ)၊ ------- စမၸာ(ၾကက္ညွာေခ်ာင္း)၊ ------- ဘိန္းေစ့ႏွင့္ သၾကား၊ -------- ဘိန္းသီး၊ ------ မာလာပင္၊ --- မုရားႀကီး(ပဥၥငါးပါး)၊ ------- မက္မန္းသီး၊ -------- ျမင္းခြာပင္၊ -------- ျမင္းသီလာ၊ ----------- ျမင္းက်င္ငယ္၊ ----- ဖာလာနမိတ္၊ -------- ဘူးခါးသီး၊ -------- ေယာက္သြား၊ ------- ရင္ခတ္သီး(သလိပ္ခဲ၊ သလိပ္ေက်ာက္) ------- ရွိန္းခိုပင္အေစး၊ ----- ေရွာက္ခ်ဳိသီး၊ ----- ေရွာက္ပန္းသီး၊ ------လက္ခ်ား၊ ------- သၾကားခဲ၊ ----- သမင္ခ်ဳိ၊ ----- သီးသီးမွည့္၊ ---- ေတာသစ္ဂ်ပိုးေစ့ျပဳတ္ရည္ (ပ်ားရည္ႏွင့္ ကေလးတုိက္)၊ ------- သစ္တက္လင္းေလ၊ ------- ဟင္းဂလာအယဥ္(ေခ်ာင္းမျပတ္ဆုိး ေရာဂါအတြက္)၊-------- ဥပသကာ၊ ------- အင္ၾကင္းပင္၊ ----- ဣႆယမူလီ၊ ------- ရွားေစာင္းလက္ပပ္အဝါပြင့္၊ ------ ရွားေစာင္းလက္ပပ္အႀကီး၊ --- စြန္ပလြန္သီး၊ ----- ဆီးျဖဴသီး၊ -------- ေျမဆီးျဖဴသီး၊ ------ ဆူးပုပ္ႀကီး၊ ------- ဆူးေလငယ္ အျမစ္ႏွင့္အသီး၊ ------ ေဆးဥတစ္လံုး၊ ------ ျမန္မာေဆးခါး၊ ------ ဆိပ္ဖလူး၊ --------- ဇာတိပၹိဳလ္သီး၊ -------- ဇာတိပၹိဳလ္ပြင့္၊ -------- ဇင္ႁပြန္းသီး၊ ------- ပန္းတမာရြက္၊ ---------- တေယာပင္အေစး၊ ------- ေထာက္ႀကံ့၊ ----- နက်ယ္ပန္း၊------ ေနၾကာပန္း၊ ----- နီလာ၊ ---- ႏိုကိုဥအရြက္၊ -------- ႏွမ္းလံုႀကိဳင္ပင္၊ ------- ပဒဲေကာႀကီး၊------- ပရႏၷဝါအျဖဴ၊ ------ ဘံုေဘေပြးကိုင္း၊ ------ ပဲနံ႔သာ(ပါဒရက္ ေခ်ာင္းဆိုး)၊ ------ ပ်ားရည္၊ ------ ပန္းမ၊ ------- ပိတ္ခ်င္းသီး၊ -------- ေျပာင္ခ်ဳိ၊ ------- ဖလံေတာင္ေဝွးအျမစ္၊ ------ ဖာလာငယ္။
ေန ဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေခ်ာင္းဆုိးေရာဂါအတြက္ဓာတ္စာမ်ား
ကညင္ဆီ၊ ----- ေၾကးနီ၊ ------- ကပ္ေစးႏွဲပြင့္ေခ်ာက္၊ ------- ေရကန္စြန္း၊ ----- ႏြားသြားျပာ၊ ----- သႏၱာ၊ ------ ငါးရံ႕ပတူ၊ ------ စရိုပင္၊ ----- စားေတာ္ပဲ၊ ------- ဆီးေစ့အဆန္၊ ------ ဆား၊ ----- ဆင္တံုးမႏြယ္၊ ---- ဆိတ္က်င္ငယ္၊ ------- ဆိတ္ခ်ဳိ၊ ------ ေဆာက္ခ်ဥ္သီး၊ ----- ျမန္မာဇီယာရြက္၊ ------- ဇီရာနက္၊ ------ ထေနာင္းပင္၊ ------ ဒူးရင္းၾသဇာအပြင့္အဖူး၊ ------ နဂါးစက္၊ ----- နံနံေစ့၊ ----- ႏြားေနာက္သား၊ ----- ႏြားႏို႔ဒိန္ခ်ဥ္၊ ------ ဆိတ္ႏု႔ိရည္၊ -------- ပဒုိင္းသီးအနက္၊ -------- ပူဒီနာ၊ ------- ပဲပိစပ္၊ ------- ပင္စိမ္းနက္၊ ------- ပႏၷဳပင္အဆီ၊ ---- ဖရဲသီးအခါး၊ ---- မရိုးအပြင့္၊ ------- မုရားႏွင္းသီး၊ ------- ေျမပဲေထြးပင္၊ ------ ေတာပဲ႐ိုင္းအျမစ္ျပဳတ္ရည္၊ ------ေလးညွင္းပင္၊ ------ ေတာသီတင္းပင္၊ ----- သံပုရာသီး၊ --- သံပု႐ိုသီးမွည့္၊ ------ သစ္ဆိမ့္သီး၊ -----အံုတံုပင္၊ ------- ၾကက္ဆူဆီသီးအျဖဴ၊ --------- သဖန္းႏြယ္အျမစ္ေခါက္။
ျမန္မာျပည္တြင္းမွ ေဝဒနာရွင္မ်ားအတြက္ ရွာေဖြရန္လြယ္ကူေပမဲ့ ျပင္ပမွ ေဝဒနာရွင္မ်ား အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲမ်ား ရွိႏိုင္ပါတယ္။
တေလာက ကၽြန္မရဲ႕ သမီးႀကီးေခ်ာင္းဆိုးတာကို ကြမ္းရြက္ထဲသို႔ ကြမ္းရြက္ပံုေဆးႏွင့္ ဖာလာတစ္ေစ့ထည့္ကာ ကိုက္ၿပီးပါးေစာင္တြင္ငံုထားေစၿပီး ထြက္လာေသာေဆးရည္မ်ားကို မ်ဳိခ်ခိုင္းျခင္းျဖင့္ တစ္ရက္တည္းႏွင့္ ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးကာစ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေပ်ာက္ျမန္ျခင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အထက္ပါဓာတ္စာမ်ားထဲမွ မိမိတို႔ေနရာေဒသတြင္ အလြယ္တကူရႏိုင္သည့္ အမ်ဳိးအစားကို မိမိသင့္ေတာ္သလို ဓာတ္ခိုက္ေအာင္ ျပဳလုပ္သံုးစြဲသင့္ပါတယ္လို႔ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္ရွင္….။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ.....။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္၏ ပုဂၢလပညတ္ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပပါသည္။
ေနဂိုဏ္းဝင္ မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ား
အေႏၱာ စေရ
အ= မီးခဲေတေဇာ ဓာတ္ဖို (တနဂၤေႏြ ) (အ)
ေတာ= မီးေတာက္ေတေဇာ ဓာတ္မ (စေန) (တ၊ ထ၊ ဒ၊ ဓ၊ န)
စ= ေလညွင္းဝါေယာ ဓာတ္ဖို (အဂၤါ) (စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည)
ေရ= မုန္တိုင္းဝါေယာ ဓာတ္မ (ရာဟု) (ရ)
လဂုိဏ္းဝင္ မိတ္ေဆြဓာတ္ဖက္မ်ား
ဂေဗၻ ဝံေသ
ဂ= ေသလာပထဝီ ဓာတ္ဖို (တနလၤာ) (က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င)
ေဘ= ပံသုပထဝီ ဓာတ္မ (ၾကာသပေတး) (ပ၊ ဖ၊ ဗ၊ ဘ၊ မ)
ဝံ= ေရၾကည္အာေပါ ဓာတ္ဖို ( ယ၊ လ၊ ဝ)
ေသ= ေရေနာက္၊ ေရငန္၊ ေရပုပ္အာေပါ ဓာတ္မ ( သ၊ ဟ)
ေဆးျဖစ္ေစေသာ နဝင္းမ်ား
အ႐ိုင္း စိတ္တို (ပါပၿဂိိဳဟ္ ေလးလံုး)
အ= မီးခဲေတေဇာဓာတ္ဖို ၿဂဳိဟ္သက္ (၆)ႏွစ္+ ႐= မုန္တိုင္းဝါေယာ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၂)
ဥပမာ- အုန္းနဲ႔ သံပုရာ
စ= ေလညွင္းဝါေယာ ဓာတ္ဖို ၿဂိဳဟ္သက္ (၈)ႏွစ္+ တ= မီးေတာက္ေတေဇာ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၀) ႏွစ္
ဥပမာ- ႏြားႏို႔ နဲ႔ ဆား
လူမိုက္ ေခါင္ေသာက္ (ေသာမၿဂိဳဟ္ ေလးလံုး)
ခ= ေသလာပထဝီ ဓာတ္ဖို ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၅)ႏွစ္+ သ= ေရေနာက္၊ ေရငန္၊ ေရပုပ္အာေပါ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၂၁)ႏွစ္
ဥပမာ- သခြားသီး
လ= ေရၾကည္အာေပါ ဓာတ္ဖို ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၇)ႏွစ္+ မ= ပံသုပထဝီ ဓာတ္မ ၿဂိဳဟ္သက္ (၁၉)ႏွစ္
ဥပမာ- လိေမၼာ္သီး
လ ဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါအတြက္ဓာတ္စာမ်ား
ကနခို၊ ---------- ကနေဖာ့၊ ---------- ကရေဝးသီး၊ --------- ေၾကးၿမီးဖုိ၊----------- ေၾကးၿမီးမ၊ ၾကက္ေမာက္ပြင့္၊ ---------- ၾကက္သြန္ဥ၊ ------- ကင္းပံုခါး၊ --------- ကန္႔ခ်ဳပ္ျဖဴ၊ --------- ကြမ္းစားဂမုန္း၊ --------- ကြမ္းပင္၊ --------- ႀကိတ္ေစ့၊ --------ႀကိတ္မွန္၊ ------- ကုကၠိဳသီး၊ --- ကံုကုမံ၊ -------- ကုန္းက်ီးသီး၊ -------- ခဝဲသီးအခ်ဳိ၊-------- ဆင္ဂ်င္း၊-------- ခ်င္းေျခာက္၊ --- ခ်ိပ္၊ --------ေဂၚဖီပန္း၊ --------- ေဂၚမုတ္ေက်ာက္၊ ------- ဂံုခါး(ေခ်ာင္းေျခာက္ဆိုး)၊ --------- ဂ်ဳိးစေကာက္ပင္၊ ------ စပါးလင္၊ ------- ေတာစပ်စ္သီး၊ -------- စမံုစပါး၊ -------- စမံုျဖဴႀကီး (ၾကက္ညွာေခ်ာင္း)၊ ------ စာေလးသခြား၊ -------- စူလနဖာ(ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါ)၊ ------- စမၸာ(ၾကက္ညွာေခ်ာင္း)၊ ------- ဘိန္းေစ့ႏွင့္ သၾကား၊ -------- ဘိန္းသီး၊ ------ မာလာပင္၊ --- မုရားႀကီး(ပဥၥငါးပါး)၊ ------- မက္မန္းသီး၊ -------- ျမင္းခြာပင္၊ -------- ျမင္းသီလာ၊ ----------- ျမင္းက်င္ငယ္၊ ----- ဖာလာနမိတ္၊ -------- ဘူးခါးသီး၊ -------- ေယာက္သြား၊ ------- ရင္ခတ္သီး(သလိပ္ခဲ၊ သလိပ္ေက်ာက္) ------- ရွိန္းခိုပင္အေစး၊ ----- ေရွာက္ခ်ဳိသီး၊ ----- ေရွာက္ပန္းသီး၊ ------လက္ခ်ား၊ ------- သၾကားခဲ၊ ----- သမင္ခ်ဳိ၊ ----- သီးသီးမွည့္၊ ---- ေတာသစ္ဂ်ပိုးေစ့ျပဳတ္ရည္ (ပ်ားရည္ႏွင့္ ကေလးတုိက္)၊ ------- သစ္တက္လင္းေလ၊ ------- ဟင္းဂလာအယဥ္(ေခ်ာင္းမျပတ္ဆုိး ေရာဂါအတြက္)၊-------- ဥပသကာ၊ ------- အင္ၾကင္းပင္၊ ----- ဣႆယမူလီ၊ ------- ရွားေစာင္းလက္ပပ္အဝါပြင့္၊ ------ ရွားေစာင္းလက္ပပ္အႀကီး၊ --- စြန္ပလြန္သီး၊ ----- ဆီးျဖဴသီး၊ -------- ေျမဆီးျဖဴသီး၊ ------ ဆူးပုပ္ႀကီး၊ ------- ဆူးေလငယ္ အျမစ္ႏွင့္အသီး၊ ------ ေဆးဥတစ္လံုး၊ ------ ျမန္မာေဆးခါး၊ ------ ဆိပ္ဖလူး၊ --------- ဇာတိပၹိဳလ္သီး၊ -------- ဇာတိပၹိဳလ္ပြင့္၊ -------- ဇင္ႁပြန္းသီး၊ ------- ပန္းတမာရြက္၊ ---------- တေယာပင္အေစး၊ ------- ေထာက္ႀကံ့၊ ----- နက်ယ္ပန္း၊------ ေနၾကာပန္း၊ ----- နီလာ၊ ---- ႏိုကိုဥအရြက္၊ -------- ႏွမ္းလံုႀကိဳင္ပင္၊ ------- ပဒဲေကာႀကီး၊------- ပရႏၷဝါအျဖဴ၊ ------ ဘံုေဘေပြးကိုင္း၊ ------ ပဲနံ႔သာ(ပါဒရက္ ေခ်ာင္းဆိုး)၊ ------ ပ်ားရည္၊ ------ ပန္းမ၊ ------- ပိတ္ခ်င္းသီး၊ -------- ေျပာင္ခ်ဳိ၊ ------- ဖလံေတာင္ေဝွးအျမစ္၊ ------ ဖာလာငယ္။
ေန ဂိုဏ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေခ်ာင္းဆုိးေရာဂါအတြက္ဓာတ္စာမ်ား
ကညင္ဆီ၊ ----- ေၾကးနီ၊ ------- ကပ္ေစးႏွဲပြင့္ေခ်ာက္၊ ------- ေရကန္စြန္း၊ ----- ႏြားသြားျပာ၊ ----- သႏၱာ၊ ------ ငါးရံ႕ပတူ၊ ------ စရိုပင္၊ ----- စားေတာ္ပဲ၊ ------- ဆီးေစ့အဆန္၊ ------ ဆား၊ ----- ဆင္တံုးမႏြယ္၊ ---- ဆိတ္က်င္ငယ္၊ ------- ဆိတ္ခ်ဳိ၊ ------ ေဆာက္ခ်ဥ္သီး၊ ----- ျမန္မာဇီယာရြက္၊ ------- ဇီရာနက္၊ ------ ထေနာင္းပင္၊ ------ ဒူးရင္းၾသဇာအပြင့္အဖူး၊ ------ နဂါးစက္၊ ----- နံနံေစ့၊ ----- ႏြားေနာက္သား၊ ----- ႏြားႏို႔ဒိန္ခ်ဥ္၊ ------ ဆိတ္ႏု႔ိရည္၊ -------- ပဒုိင္းသီးအနက္၊ -------- ပူဒီနာ၊ ------- ပဲပိစပ္၊ ------- ပင္စိမ္းနက္၊ ------- ပႏၷဳပင္အဆီ၊ ---- ဖရဲသီးအခါး၊ ---- မရိုးအပြင့္၊ ------- မုရားႏွင္းသီး၊ ------- ေျမပဲေထြးပင္၊ ------ ေတာပဲ႐ိုင္းအျမစ္ျပဳတ္ရည္၊ ------ေလးညွင္းပင္၊ ------ ေတာသီတင္းပင္၊ ----- သံပုရာသီး၊ --- သံပု႐ိုသီးမွည့္၊ ------ သစ္ဆိမ့္သီး၊ -----အံုတံုပင္၊ ------- ၾကက္ဆူဆီသီးအျဖဴ၊ --------- သဖန္းႏြယ္အျမစ္ေခါက္။
ျမန္မာျပည္တြင္းမွ ေဝဒနာရွင္မ်ားအတြက္ ရွာေဖြရန္လြယ္ကူေပမဲ့ ျပင္ပမွ ေဝဒနာရွင္မ်ား အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲမ်ား ရွိႏိုင္ပါတယ္။
တေလာက ကၽြန္မရဲ႕ သမီးႀကီးေခ်ာင္းဆိုးတာကို ကြမ္းရြက္ထဲသို႔ ကြမ္းရြက္ပံုေဆးႏွင့္ ဖာလာတစ္ေစ့ထည့္ကာ ကိုက္ၿပီးပါးေစာင္တြင္ငံုထားေစၿပီး ထြက္လာေသာေဆးရည္မ်ားကို မ်ဳိခ်ခိုင္းျခင္းျဖင့္ တစ္ရက္တည္းႏွင့္ ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးကာစ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေပ်ာက္ျမန္ျခင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အထက္ပါဓာတ္စာမ်ားထဲမွ မိမိတို႔ေနရာေဒသတြင္ အလြယ္တကူရႏိုင္သည့္ အမ်ဳိးအစားကို မိမိသင့္ေတာ္သလို ဓာတ္ခိုက္ေအာင္ ျပဳလုပ္သံုးစြဲသင့္ပါတယ္လို႔ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္ရွင္….။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ.....။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္၏ ပုဂၢလပညတ္ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပပါသည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)