လိုခ်င္လွ်င္.... ဆင္းရဲသည္.... မလိုခ်င္လွ်င္.... ခ်မ္းသာသည္.....
ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇိႏၵ ရေဝႏြယ္(အင္းမ) ၏ ဒါနပါရမီ တရားေတာ္ႏွင့္ ဒြိပိဋကဆရာေတာ္ အရွင္ေနမိႏၵာဘိဝံသ၏ အရွိကို အသိႏွင့္ၫိွပါ တရားေတာ္ကုိ နာယူႏိုင္ပါသည္။

သီလပါရမီတရားေတာ္...

ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇိႏၵ ရေဝႏြယ္(အင္းမ)၏ သီလပါရမီတရားေတာ္..


MusicPlaylist

Saturday, January 7, 2012

ေျခာက္ျပစ္ကင္း
တစ္ခါကရန္ကုန္ျမိဳ႕ ၾကည့္ျမင္တိုင္(ေၾကးျမင့္တိုင္) အမ်ိဳးသမီးေက်ာင္း ဆုေပးပြဲတြင္ ေငြတိုက္ဘဏ္တိုက္ ဘက္၌ကၽြမ္း က်င္ေသာ ဦးခင္အမည္ရိွသူ ကၽြႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြ သည္ စကားေျပာေလသည္၊ သို႔ေျပာရာ၌ “ေျခာက္ျပစ္ကင္း”ဥပမာ ပံုတစ္ခုထည့္၍ ေျပာရာ အလြန္မွတ္ဖြယ္ေကာင္းေလသည္၊ ထိုပံု၏သေဘာ သြားအဓိပၸါယ္ေပၚေအာင္ ေအာက္တြင္ေရးျပပါအံ့။
႐ြာငယ္တစ္ခု ေတာင္ပိုင္းတြင္ အဖ၊အမိ၊ သမီး၊သား ေလးဦးတို႔ေနထိုင္ၾကရာ ၄င္းတို႔ေလး ဦးလံုးပင္ မိမိတို႔အျပစ္ကို မျမင္တတ္ သို႔မဟုတ္ မိမိအျပစ္ကို ဖံုးကြယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္၍ သူတစ္ပါး အေပၚ၌ခ်တတ္သည္။ ထို႐ြာ ေျမာက္ပိုင္းတြင္လည္း အဖ၊အမိ၊သမီး၊ သား အျခားေလးဦးတို႔ေနထိုင္ၾကရာ မိမိအျပစ္ကို ဝန္ခံ ရန္ ဦးမေလးသည့္အျပင္ သူတစ္ပါးအျပစ္ကိုပင္ မိမိအျပစ္ျပဳ၍သူတစ္ပါးကို ႏွစ္သိမ့္ေစတတ္ၾက၏။ ေတာင္ပိုင္းတြင္ သမီးသည္ ေရအိုးစင္ ၌ ေရေသာက္ၿပီး ဖန္ခြက္ကို အစြန္းအနားတြင္ တင္ထားခဲ့၏၊ ေနာက္ ေမာင္ငယ္ ေသာက္မည္ဟု ဖန္ခြက္ကိုကိုင္လိုက္ရာအစြန္းတြင္ျဖစ္၍ခၽြတ္ေခ်ာ္ကာ ဖန္ခြက္က်ကြဲေလ၏။ သား။ ။“ေဟာဗ်ား၊ ဖန္ခြက္ကြဲသြားၿပီ၊ ကြဲမွာေပါ့၊ မမကိုယ္က အင္မတန္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ႏိုင္တာ ဖန္ခြက္ကုိ အတြင္းက်က်ေနရာ ေရာက္ေအာင္ မထားခဲ့ဘူး၊ ၾကည့္ပါလား၊ ဒီအစြန္အဖ်ားကေလး မွာမွ တင္ထားခဲ့တယ္၊ ဒီက ယူမယ္လို႔ လုပ္႐ံု ႐ိွေသးတယ္၊ က်သြားတာေပါ့ မမရဲ႕အျပစ္ပဲ သိရဲ႕ လား” (မ်က္ေစာင္းထိုး၍ေျပာသည္။) သမီး။ ။“ေႀသာ္ ေႀသာ္၊ ဟုတ္ကလား၊ အင္း-တယ္ေတာ္တဲ့ေမာင္ကေလးပဲ၊ မင္းပ်ာေလာင္ခတ္ လုပ္ျပီး၊ မိမိရရမကိုင္လို႔ က်ကြဲတာကို ငါ့ကို အျပစ္ ခ်သလား၊ ငါထားခဲ့တာဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ မင္း နန္႔ပ်ာ ပ်ာလုပ္လို႔ကြဲရတာသိရဲ႕လား။” (ထို႔ေနာက္အလယ္ခန္းတြင္ထိုင္၍ေဆးလိပ္ေသာက္ကာနားေထာင္ ၾကည့္႐ႈေနေသာ အမိဘက္သို႔ လွည့္၍) “ဒီဖန္ခြက္ကြဲရတာ အေမလဲ အျပစ္မကင္းဘူး၊ မနက္က ဦးပဥၥင္းလာလို႔ အေမက ဗီ႐ိုထဲက ဒီဖန္ ခြက္ကိုထုတ္ျပီး ေရကပ္တယ္၊ေရကပ္ျပီးသူေနရာကိုျပန္ေရာက္ ေအာင္မထားဘဲနဲ႕ေရအိုးစင္မွာထားလို႔ျဖစ္ရတာ၊ ဒီဖန္ခြက္ဟာ ဧည့္သည္ ဘုန္းၾကီးကို ကပ္ျပီး သူ႔ေနရာမွာ ျပန္မထားလို႔၊ ဒီလိုကြဲရတာ၊ အေမလဲ အေတာ္ခက္တာပဲ” (ႏႈတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္ႏွင့္ ေျပာသည္) အမိ။ ။“အင္း-တယ္ေတာ္ၾကတယ္၊ ညည္းက အစြန္းမွာတင္ခဲ့တယ္၊ ေမာင္လုပ္တဲ့တူက နန္႔တန္႔ တန္႔ သြားလုပ္ေတာ့ က်ကြဲတယ္၊ ငါ့ကို အျပစ္ခ် သလား၊ ကိုယ္အသံုးမၾကတာကို မၾကည့္ဘဲနဲ႔ သူ မ်ားအေပၚမွာ တယ္အျပစ္ခ်တတ္ၾကတယ္၊ ညည္း တို႔အမ်ိဳးကိုက မေကာင္းတာ၊ ညည္းတို႔မွာ ငါ့သား ငါ့သမီးေပတဲ့၊ ငါ့ေသြးတစ္စက္မွ မပါဘူး၊ ညည္း အေဖ့ ေသြးခ်ည္းပဲသိရဲ႕လား၊ ခုဖန္ခြက္ကိုမွ ဘိုဆန္တယ္ဆိုၿပီး ဝယ္ခဲ့တာကလားေအ့၊ ကတဲ-ဘိုဆန္ခ်င္လိုက္တာ၊ ဘို႔ေယာက္ဖလား၊ ဘို႔ ေယာ ကၡမလားမေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး”ဆို၍ ေဆာင့္-ေၾကာင့္ထိုင္ကာေဆးေပါ့လိပ္ကို ခတ္ဆတ္ဆတ္ ဖြာၿပီး တစ္ဖက္သို႔မ်က္ႏွာလႊဲေနသည္။ ထိုအခါ ေခါင္းရင္းခန္းတြင္ကြမ္းစားေန ေသာအဖက ေစာင္းငဲ့ၾကည့္တဲ့၍ “အင္း-ေျခာက္ျပစ္ကင္း ရဟႏၲာေတြ၊ ရဟႏာၱမေတြနဲ႔ ငါေတြ႕ရ ၾကံဳရတာဟာ ငါ့ကုသိုလ္ထူးတာပဲ၊ တစ္ေယာက္က ေနရာမွာမထားဘူး၊တစ္ေယာက္ကအစြန္းမွာတင္ခဲ့တယ္၊ တစ္ေယာက္က ကျမင္း တင္းတင္း သြားလုပ္တယ္၊ ဒါနဲ႔ဖန္ခြက္ကြဲရတာကို ငါ ဝယ္ခဲ့တဲ့လူကို အျပစ္တင္သလား၊ ဒီလို တင္ မယ့္တင္ရင္လည္း ငါ့ကိုခ်ည္း မတင္နဲ႔၊ ဟိုေရာင္း လိုက္တဲ့ ကုလားကိုလည္း တင္ဦး၊ ၿပီးေတာ့ ဖန္ခြက္လုပ္တဲ့ အဲဟိုဘိလပ္ကဘိုကိုလည္းတင္ဦး ဒါမွတရားမွာ၊ မ,ေျခာက္ျပစ္ကင္းတို႔ရဲ႕၊ ဘယ့္ႏွယ္ ဗ်ာ၊ ေခ်ာေခ်ာ မြတ္မြတ္၊ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ သံုးစြဲၾကပါေစလို႔ဝယ္ခဲ့တာကပဲ၊ ဟိုဒင္းေျပာတာ လို နင္တို႔လား နင္ တို႔ေလ၊ ဘုန္းႀကီးလို႔၊ သက္ မ႐ွည္၊ သက္႐ွည္လို႔ ဘုန္းမၾကီးဘူးဟဲ့ေနာ္၊ မွတ္ ထား၊ နင္တို႔တစ္ေယာက္မွမေကာင္းဘူး၊ သိရဲ႕ လား၊အိတ္သဟာေတြ၊ ျမစ္ဆလိေတြ မ်ားလားမ်ား ရဲ႕၊ ေဒါဘဏေစတသိပ္ေတြ မ်ားလားမ်ားရဲ႕၊ နင္တို႔ေတာ့ သံသရာမွာေလ ဒုတ္စလိုက္ ဗရပ်စ္နဲ႔ ေမ်ာေနဦးမွာ ငါျမင္ေယာင္လိုက္ လွသဟယ္ ထြီး…” အမိ။ ။“ေအာင္မယ္-႐ွင္က၊ စာသံေတြ ေပသံေတြ လုပ္မေနပါနဲ႔၊ ပိဋကတ္ အိုးကြဲၾကီးရဲ႕၊ ကတဲ လူကျဖင့္ သူ႔သားရဲ႕ ငါးတန္း ေျခာက္တန္း ဖတ္စာကိုေတာင္မွ စာ လံုးေပါင္းျပီး ဖတ္ရတဲ့လူက၊ လားလား ဟန္ႀကီး ပန္ႀကီး ပါဠိေတြ, ပါဠက္ေတြနဲ႔၊ သူေခၚတဲ့ ဟာေတြကလဲ တို႔ၾကားဖူးတာနဲ႔ မတူပါဘူး” သမီး။ ။ “ဟုတ္ပါရဲ႕ အေဖကလဲ၊ အန္မတန္ ခြက်တယ္၊ ရယ္စရာလဲ ေကာင္းတယ္၊ စာလဲမ တတ္ဘဲနဲ႔၊ ပါဠိေတြသံုးခ်င္လိုက္တာ၊ ပီလဲမပီဘူး၊ ဣႆာ,မစၦရိယ,ေဒါမနႆ ေစတသိက္, သံသ ရာ, ဒုစ႐ိုက္လို႔ ေခၚမွမွန္တယ္ အေဖရဲ႕ သိရဲ႕လား”(မ်က္ႏွာကိုေမာ့ေမာ့ထား၍ ခပ္ၾကြားၾကြားေျပာသည္) အဖ။ ။“ေအးပါလဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားလိုေတာ့ ဟို႐ြာဖ်ားက ေ႐ႊမ်က္မွန္နဲ႔ ဦးပဥၥင္းကေလးဆီမွာ က်ဳပ္က သၿဂဳႋဟ္ မတက္ရဘဲကိုခင္ဗ်ာ့၊ ခင္ဗ်ား-ေလာက္ေတာ့ဘယ္ပီမလဲ”ဟု ေငါ့လိုက္ေလ၏။ သား။ ။“အစစ္ပဲ၊ မမ စာတတ္တဲ့ဦးပဥၥင္းက စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔၊ စာတက္ရတာက ေတာ္ေတာ္ရယ္၊ နွစ္ေယာက္သား ဟားတိုက္ေနတာက မ်ားတာ ပဲ၊ ျပီးေတာ့လဲ မမက စာတက္သြားတာတဲ့၊ လိမ္းလို႔ ဖီးလို႔ေၾကာ့ေနတာပဲ” အမိ။ ။“ႏို႔-မင္းကေကာ၊ အ႐ြယ္နဲ႔မလိုက္ဘဲ၊ လူပ်ဳိလုပ္ရတာနဲ႔၊ အခု စာေမးပြဲက်တာ ႏွစ္ ႏွစ္႐ိွျပီ မဟုတ္လား” သမီး။ ။“ေဟ့-မင္းေတြ႕ကရာေတြ အရမ္း ေျပာ မေနနဲ႔၊ ငါ…” သား။ ။“ေအာင္မယ္၊ ဘာျပဳလို႔ မဟုတ္ရသလဲ၊ ဟိုတစ္ေန႔က …ဘာလဲ…” အမိ။ ။“အလို-မဟိုဒင္း၊ ညည္းက ေက်ာင္း ႀကီးဖ်က္ လုပ္မလို႔လား၊ ကဲကဲ ညည့္ အ လုပ္ေတြျဖတ္ေတာ့၊ ၾကာရင္…” ထိုအခါ အေဖက ဝင္၍ “နင္တို႔ဟာေတြ ၾကားရတာ ငါ နား႐ွက္လွသဟယ္” ဆို၍ အိမ္ ျပင္သို႔ ထြက္သြားေလ၏။ ဤသို႔လွ်င္ သားအမိသားအဖ ေလးေယာက္၊ ေငါ့ လိုက္ေစာင္းလိုက္ႏွင့္“ေျခာက္ျပစ္ကင္း” ဇာတ္ကို ခင္း၍ေနၾကေလသတည္း။ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အထက္ကကဲ့သို႔ ဖန္ခြက္ကြဲေသာ ဇာတ္ျဖစ္၏၊ သို႔ရာတြင္ ကျပပံု၊ ေျပာဆိုပံု စာသား တို႔မွာ ျခားနား၏။ သား။ ။“ေအာင္မယ္ မမေရ၊ ဖန္ခြက္ ကၽြန္ေတာ့ေၾကာင့္ကြဲသြားျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္က မိမိရရ မကိုင္လိုက္မိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကို မဟန္ပါဘူးဗ်ာ” သမီး။ ။ဟဲ့ဟဲ့-ေမာင္ကေလးရဲ႕၊ မင္း အျပစ္မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့အျပစ္၊ ငါက အစြန္းမွာ ထားခဲ့ မိတယ္၊ မွန္းမွန္း၊ မင္းဖယ္စမ္း၊ မင့္ကို ဖန္ခြက္ ကြဲေတြ စူးကုန္လိမ့္မယ္၊ မမ ေကာက္ပစ္လိုက္ဦး မယ္၊ ငါ့ ကိုယ္က ေပါ့ပါသကြယ္” ဆို၍ ဖန္ခြက္ ကြဲတို႔ကိုေကာက္ေနသည္၊ ေမာင္ငယ္က တံျမတ္ စည္းႏွင့္ ထည့္စရာတို႔ကို ယူေပး၍ အနားက ကူညီ ရန္ ေစာင့္ေနသည္။ အမိကဝင္တဲ့၍ “ဟဲ့-မယ္သင့္ရယ္၊ ညည့္အျပစ္မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့အျပစ္ေအ့- ငါ့အျပစ္ သိရဲ႕လား၊ ဘုန္းႀကီးကို ကပ္ၿပီး ဖန္ခြက္ကို ဗီ႐ိုထဲ ျပန္မထည့္မိဘူး ငါကလဲ ေမ့တတ္ ေရာ့ တတ္ လုိက္တာ လြန္ေရာေဟ့၊ ကဲကြယ္၊ ကြဲတာ ကြဲတာေပါ့၊ ကြဲရင္အသစ္ရတာေပါ့” ဟု ၿပဳံးရယ္ ၍ ေျပာလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ေခါင္းရင္း၌ စာၾကည့္ေနေသာ အဖျဖစ္သူကလည္း စာအုပ္ကိုခ်၍ “ေဟ့ – ဒီမွာ၊ ငါ့သားဟာ နေမာ္မဲ့ နမာမဲ့ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့သမီး လည္း သတိေကာင္းတာပဲ၊ ညည္းကလည္း မအား လို႔ ျပန္မထားျဖစ္တာ၊ အျပစ္မူလက ငါျဖစ္တယ္၊ ထိရင္, က်ရင္ မခံတဲ့ ဖန္ခြက္ကို ဝယ္ခဲ့မိတာကိုး ကဲြ႕ ၊ကိုင္း – ဘာမွေျပာမေနနဲ႔၊ ငါ့ေဆးလိပ္ဖိုးထဲက စိုက္ၿပီး ငါႏွီးခြက္အသစ္ဝယ္ေခ်မယ္၊ ဟို မယ္ညိဳ တို႔ဆိုင္မွာ အသစ္ေတြေရာက္ေနတယ္” ဆို၍ ႏွီးခြက္ဝယ္ထြက္သြားေလ၏ ။ ေတာင္ပိုင္း“ေျခာက္ျပစ္ကင္း” ဇာတ္တြင္ သားအမိ သားအဖတို႔မွာ မေက်မခ်မ္း မသင့္မျမတ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေစာင္ ၍ ေနၾကသည္။ တစ္ေန႔မဟုတ္၊ ေန႔စဥ္လိုပင္ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ အျပစ္ခ်ေနၾက၍ မၾကည္မသာ ျဖစ္ၾကရကုန္၏ ။ ဤသို႔ မၾကည္မသာ ျဖစ္ေနရျခင္း၏ အျပစ္တို႔ကား မ်ားလွစြာ၏။ ထမင္းဟင္းပင္-ေကာင္းေကာင္း မက်က္မနပ္ ၊ က်က္နပ္ပါလည္း အရသာ အဆီအေငၚမတဲ့၊ တဲ့ျပန္ပါလည္း စား-ေသာက္၍မေကာင္း၊ ဝမ္းထဲေရာက္ေသာ္လည္း အစာမေက်၊ မအီမသာ မက်န္းမာျခင္း၊ အသက္ တိုျခင္းလွ်င္ အဆံုး႐ွိ၏ ။ စီးပြားေရးဘက္ကလည္း ထိုသို႔ မၾကည္ မလင္႐ွိသျဖင့္ အလုပ္အကိုင္ အႀကံအစည္ အထ မေျမာက္တတ္ေခ်၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္-ေယာက္ ေစာင္ေနေလသျဖင့္ တိုင္တိုင္ပင္ပင္ မျပဳ ရ၊ အႀကံေကာင္းဉာဏ္ေကာင္း မထြက္ေပၚရ၊ ႀကံစည္ျပဳလုပ္ေလသမွ်လည္း ခၽြတ္ယြင္းပ်က္ေခ်ာ္ ၍ အက်ဳိး ယုတ္သည္က မ်ားရေလေတာ့သည္။ ဤသို႔လွ်င္ “ေျခာကျ္ပစ္ကင္း” လုပ္ခ်င္ ၾက၍ စီးပြားေရးကိုလည္းေကာင္း၊ က်န္းမာေရးကို လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာေရးကို လည္းေကာင္း မ်ားစြာထိခိုက္ေလသည္။ “ထိုေျခာက္ျပစ္ကင္း” ဇာတ္သမားတို႔ မၾကာမီပင္ ပ်က္စီး၊ ၿပိဳကြဲ၊ ဆံုး႐ႈံး၊ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ေလၿပီဟု ၾကားရလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အံ့ဩၾကမည္မဟုတ္ေခ် ။ ေျမာက္ပိုင္း“ေျခာက္ျပစ္မကင္း” ဇာတ္၏အက်ဳိးကား ေတာင္ပိုင္း“ေျခာက္ျပစ္ကင္း” ဇာတ္ ၏အျပန္ျဖစ္၏ ။ ထမင္းဟင္း က်က္နပ္၊ အစပ္တဲ့၊ အရသာဩဇာေပၚ၊ အစာေက်၊ က်န္းမာ အသက္ ႐ွည္၏ ။ စီးပြားေရးဘက္ကလည္း အရာရာ ေခ်ာေမာေလရာ၏၊ ကုသိုလ္ကံအလွည့္ မသင့္၍ ႂကြယ္ပိုးႂကြယ္ဝမ႐ွိ ဥစၥာခ်ဳိ႕တဲ့ေစဦး၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ခ်စ္ခင္စြာ ၾကည္ၾကည္သာသာ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္၊ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ ႐ွိၾကမည္ကား မလြဲတည္း၊ ေလာက နိဗၺာန္ကိုရေနသည္ ဆိုႏုိင္၏၊ ေလာကနိဗၺာန္ကို ရေသာ္ ေလာကုတၱရာ နိဗၺာန္လည္း ေဝးသည္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။
 (ဦးဖုိးက်ား ကုိယ္ေတြ႔ ဝတၳဳမ်ားစာအုပ္မွ)

No comments: