Saturday, May 23, 2009

Oregon မွ အပတ္စဥ္ ဆႏၵျပပြဲ


ေပါ့လန္းေရာက္ ဒီိမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားမွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လြတ္ေျမာက္ေရး ေတာင္းဆိုဆႏၵျပပြဲကို အပတ္စဥ္ က်င္းပေနၾကေနၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ထိုဆႏၵျပပြဲတြင္ ေအာက္ပါေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားႏွင့္ မိမိတို႔၏ဆႏၵမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။



Free… Free…… Free …… Burma…….

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္……… ခ်က္ျခင္းလႊတ္္……. ခ်က္ျခင္းလႊတ္။

Free… Free……… Aung San Suu Kyi ။

ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအားလံုး… ခ်က္ျခင္းလႊတ္္… ခ်က္ျခင္းလႊတ္။

Free… Free… All political Prisoners ။

ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မင္းကိုႏိုင္.... ခ်က္ျခင္းလႊတ္… ခ်က္ျခင္းလႊတ္။

Free… Free… Minn Ko Naing ။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ…… အလိုမရွိ…… အလိုမရွိ။

2010 Election… No… No ။

ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု… ေအာင္ရမည္ ….ေအာင္ရမည္။

What do we want…… We want democracy ။

Thursday, May 21, 2009

မပိအိုင္းတို႔ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ

သမီးပိအိုင္းတို႔ေက်ာင္းမွ ဂီိတေဖ်ာ္ေျဖပြဲေလးတခုပါ။ ဒီက ကေလးငယ္မ်ားဟာ သူတို႔အရြယ္အလိုက္ ေက်ာင္းေတြမွာ အားလံုးတန္းတူညီမွ်စြာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရၾကပါတယ္။ မိဘအသိုင္းအဝိုင္းခ်မ္းသာတာ၊ ဆင္းရဲတာဆိုၿပီးကြားျခားတာ လံုးဝမရွိပါဘူး။ ပညာမသင္ႏိုင္တဲ့ ကေလးဆိုတာလည္း မရွိပါဘူး။ ကေလးေတြ ဒီလိုအခြင့္အေရးေတြရၾကတာ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္က ျပည္သူလူထုေတြဟာ သူတို႔တေတြရဲ႕အခြင့္အေရးေတြကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကၿပီး တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျခခံဥပေဒေတြကို စနစ္တက်ေရးဆြဲခဲ့ၾကလို႔ အခုလို အနာဂတ္လူေတြ ေကာင္းက်ဳိးေတြကို ရရွိခံစားေနၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔တိုင္းျပည္က ကေလးငယ္တိုင္းကိုလည္း တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ဳိး ရရွိခံစားၾကေစခ်င္ပါတယ္......။



Monday, May 18, 2009


Sunday, May 17, 2009

Oregon မွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရး ဆႏၵျပပြဲ

ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ဆႏၵျပပြဲသတင္း







၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔ မနက္ခင္း ၁၀ နာရီမွစတင္၍ ေအာ္ရီီဂြန္ျပည္နယ္ ေပါ့လန္းၿမိဳ႕ Down Town တြင္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရး ေဆာင္ရြက္သူ (၁၀၀) ခန္႔ လုပ္ႀကံ ဖမ္းဆီးခံရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ခ်ီတက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္အတူ ကိုမင္းကိုႏိုင္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အားလံုး လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္ေရးအတြက္ ေႂကြးေၾကာ္ သံမ်ားႏွင့္အတူ ခ်ီတက္ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီဆႏၵျပပြဲကို ဇိုမီးအမ်ဳိးသားကြန္ဂရက္ ( Zomi National Congress) ၊ Oregon Rohingyr Society USA ၊ Burma Action Committee ၊ ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ား၊ DPNS ပါတီဝင္မ်ား၊ NLD ပါတီဝင္မ်ား၊ ကရင္၊ ခ်င္း စေသာတိုင္းရင္သားမ်ား၊ ျမန္မာ့အေရးစာနာသူ အေမရိကန္မ်ား၊ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားႏွင့္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားပါမက်န္ တက္ေရာက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မလႊတ္မခ်င္းအပတ္စဥ္ ႏိုင္ငံတကာ မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူ ဆက္လက္၍ ဆႏၵမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္သြားၾကမည္ဟု သိရွိရပါသည္။
ဤသတင္းမ်ားကို ထပ္ဆင့္ေဖာ္ျပလိိုျခင္း၊ ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္းျပဳလိုပါက ေအာက္ပါရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါသည္။
ကိုေအသင္ (ဖုန္း - ၅၀၃ ၂၃၅ ၃၆၆၃)
ကိုထြန္းထြန္း (ဖုန္း - ၅၀၃ ၃၃၄ ၉၉၉၇)
ကိုပံသု (ဖုန္း - ၅၀၃ ၄၃၂ ၃၄၅၀)
ေအာ္ရီဂြန္ေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီိအေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္သူမ်ားအဖြဲ႔

Monday, May 11, 2009

အေမြ …… ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ

တစ္ခါက လူတစ္ေယာက္ဟာ သူရဲ႕သားႏွစ္ေယာက္ကို ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲဆင္ႏႊဲရာ ပန္းၿခံထဲကို ေခၚသြား တယ္။ အဝမွာ အေပါက္ေစာင့္ကို သူက ေမးတယ္။
“ဘယ္ေလာက္လဲ ခင္ဗ်ာ”
“တစ္ေယာက္ ၃ ေဒၚလာပါ။ ဒါေပမယ့္ (၆)ႏွစ္နဲ႔ (၆)ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ မေပးရ ဘူး။ အခမဲ့ပါ။
“ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို (၆) ေဒၚလာယူပါ”
“ဘယ္သူ႔အတြက္္လဲ”
“ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က သံုးေဒၚလာ၊ ဟိုဘက္ေကာင္ေလး ဆရာဝန္က (၇) ႏွစ္ဆိုေတာ့ သံုးေဒၚလာ။ ဒီဘက္က သားငယ္ေရွ႕ေနေလးကေတာ့ ၃ ႏွစ္”
“ခင္ဗ်ား ထီေပါက္လာတာလား”
“ဟင္အင္း၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“ခင္ဗ်ားက အႀကီးေကာင္ကို ေျခာက္ႏွစ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ၿပီးေရာ၊ ဒါဆို သံုးေဒၚလာသက္သာမွာေပါ့။ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို႔”


“ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္လိမ္တာကို သိမွာေပါ့။ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ အေမြေတာ့ မေပးခ်င္ပါဘူး”တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သားသမီးေတြကို အေကာင္းဆံုးေသာ အေမြေတြကိုလည္း ေပးခ်င္ၾက တယ္။
သူတို႔အတြက္ စံျပျဖစ္ေအာင္လည္း မလုပ္ၾကဘူး။
“ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႔” တဲ့။
ကေလးေတြဟာ မိဘေတြလုပ္တာကို အတုခိုးတာပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြဟာ မေကာင္း မႈနဲ႔ ခ်မ္းသာေနရင္ အဲဒါကို အားက်မွာပဲ။
ဒီအတိုင္းပဲ ေကာင္းမႈနဲ႔ သင့္တင့္မွ်တ႐ံု ေနတတ္တယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီသေဘာတရားကို လက္ခံမွာပဲ။
သူတို႔ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ဝန္းက်င္ဟာ သူတို႔ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္မွာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အမွန္တရားကို ခၽြင္းခ်က္ထားတယ္ဆိုရင္ သူတို႔လည္း အမွန္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳမွာပဲ။
တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ (domino theory) လို႔ေခၚတဲ့ သက္ေရာက္မႈကို ေပးတယ္။
မိမိက မေကာင္းမႈကိုျပဳရင္ မိမိနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္သူေတြဟာ မေကာင္းမႈကိုျပဳဖို႔ အခြင့္အလမ္း မ်ားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ပါဆိုတာမ်ိဳး သူတို႔ကို အားေပးသလို ျဖစ္တယ္။
အဓိကကေတာ့ အဲဒီ ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဟာ မိသားစုအတြင္း စတင္ျဖစ္ေပၚ ေတာ့တာပါပဲ။
လီလီတြန္မ္လင္က ေရးထားဖူးတယ္။
The best mind altering drug is the truth.
စိတ္ကိုေျပာင္းဖို႔ အေကာင္းဆံုး ေဆးဝါးကေတာ့ အမွန္တရားပါပဲ”တဲ့။
လူေတြဟာ အမွန္တရားကို ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ အမွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမယ္၊ အမွန္အတိုင္းကို လုပ္ကိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကို ထိခိုက္မယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
“အမွန္တရားဆိုတာ ေဆးခါးႀကီးပါပဲ။ လူေတြက ဒါကို လက္မခံဘူး။” လို႔ ေခတ္က ယူဆၾကတယ္။ ယေန႔လည္း လက္ခံဆဲပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ ေအာင္ျမင္လိုရင္ ဆိုတဲ့ သီအိုရီတစ္ခု ထြက္လာတယ္။ အင္မတန္ လူႀကိဳက္မ်ားတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဖတ္ၿပီး သေဘာက်ၾကတယ္။
လူေတြကို ခ်ိဳသာတဲ့စကားသာ ေျပာပါ။
အျပစ္မတင္နဲ႔။
ၿပံဳးပါ။
မုန္႔ခါးရည္တခြက္က ပ်ားရည္တစက္ေလာက္ ယင္ေကာင္ေတြကို မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဘူး...... စတဲ့ စတဲ့... ေအာင္ျမင္မႈလမ္းညႊန္ေတြကို လက္ခံၾကတယ္။
ဒါေတြကို အမွန္တရားကေန လမ္းခြဲၿပီး ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္လုပ္ရမယ့္ သေဘာတရားေတြလို႔ ယူဆၾကတယ္။
ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ မိမိခံယူခ်က္သေဘာထားကို ဖံုးကြယ္ထားရမွာလား။
ပ်ားရည္ဆမ္းမ်က္ႏွာေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ဓားနဲ႕ ထိုးလာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၿပံဳးေနရင္ သတိထားဆိုတဲ့စကား ေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ ၿပံဳးေနတာ ေကာင္းပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးရင္ေတာ့ တစ္ခုခု မေကာင္းတာရွိမယ္လို႔ ယူဆႏိုင္တယ္။

နိဂံုး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို အေမြေပးေနၾကတယ္။
ဘာေတြကို ေပးမွာလဲ။
“အမွန္တရား”
“ေလာကမွာ အမွန္တရားဟာ ရွားပါတယ္ဆရာ။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး” တဲ့။
ဒါဆိုရင္ အမွားေတြကို အေမြေပးမလား။ လိမ္တာညာတာေတြကို အေမြေပးမလား။
ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္တာေတြကို အေမြေပးမလား။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စံျပေတြျဖစ္ရမယ္။ အမွန္တရားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ဟာ အင္မတန္မွခက္ခဲတယ္။ သိကၡာရွိရွိနဲ႔ ဘဝကိုရင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ ျမင့္ျမတ္ပါတယ္။ သားသမီးေတြကို ဒါေတြ အေမြေပး ရမယ္”တဲ့။
ေလာကႀကီးမွာ တရားတာေတြ မတရားတာေတြရွိမွာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ အမွန္တရားနဲ႔သာ ေလွ်ာက္လွမ္းပါလို႔။
အမွန္ေတြကိုသာ အေမြေပးပါ ဟူ၍။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလထုတ္“အေတြးအျမင္” အမွတ္(၁၈၆) မွ

ေနရာမွွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္။

Sunday, May 3, 2009

ေကာက္ညွင္းေပါင္း.... ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး

စမမွာ…
လွ်ာကခံစားေသာ စမ
ႏွာေခါင္းက ခံစားေသာ စမ
နားကခံစားေသာ စမ
မ်က္စိကခံစားေသာ စမ
ကိုယ္ကခံစားေသာ စမဟူ၍
စမ ငါးမ်ဳိးရွိေပသည္။
xxxxxxxxxxxx
ကၽြန္မ၏ေဆးတိုက္ထဲတြင္ ေဆးယူလာၾကေသာ လူနာမ်ားစဲသြားသည့္အခိုက္ စာေရးဆရာ ကိုသန္းေဆြသည္ ကၽြန္မထံသို႔ ေပါက္လာေလသည္။ ျမဝတီအတြက္ ဝတၳဳ၊ ေဆာင္းပါး အလိုရွိ၍ ကၽြန္မထံလာေတာင္းသည္ဟု ထင္မွတ္လိုက္မိသည္။
“ ကၽြန္ေတာ္ ဆီးေဆး တစ္ပုလင္းလိုခ်င္လို႔ခင္ဗ်” ဟုဆိုမွ ….
“ ရွင္က ဒီေဆးေတြစားေနသလား” ဟု အံ့ၾသစြာေမးလိုက္မိသည္။
“ ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေသြးဝမ္းေတြသြားေနလို႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္က ဆရာႀကီးဆီမွာ ေဆးစား တာ ေဆးကုန္သြားလု႔ိ ဒီမွာလာဝယ္တာ” ဗီ႐ိုထဲမွ သူ႔အတြက္ဆီးေဆးပုလင္း ယူေပးေေနစဥ္
“ ဘယ့္ႏွယ္လဲ ေတာ္ေတာ္ေနရာက်သလား”
ဟု ကိုသန္းေဆြက လွမ္းေမးသည္။ သူ၏အသံမွာ ခပ္တိုးတိုးျဖစ္ေသာ္လည္း သာသေလာက္ စည္သေလာက္ စည္မည္သြားေလ၏။
ကိုသန္းေဆြေရွ႕၌ ေဆးပုလင္းကိုခ်လိုက္ကာ ေနရာတြင္ျပန္ထိုင္လ်က္ အေျဖေပးရန္ ႏႈတ္လွ်ာေလးေနေလသည္။ ဝလံုးကဲ့သို႔ သူ႔မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္းေပၚ၌ တပ္ဆင္ထားေသာ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္။ အေရာင္တစ္ေျပာင္ေျပာင္ထြက္ေနကာ ၾကားရမည့္အေျဖကို ႏွစ္လိုခ်မ္း ေျမ့စြာ ဝင္းပႀကိဳဆိိုေနသည္။ ကၽြန္မလည္းၿပံဳးလိုက္သည္။ အႏိုင္ႏိုင္ၿပံဳးလိုက္ရေသာအၿပံဳးမွာ ေလွ်ာ့ရဲရဲျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ၏ေလွ်ာ့ရဲရဲအၿပံဳးကို သတိထားမိသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားေလသည္။ ဝင္းပခ်ဳိျမေနေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ား ေဖ်ာ့ေလွ်ာ့သြားကာ ခပ္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနသည္။


“ေဆးဆရာျဖစ္ရတာ မသက္သာပါဘူးရွင္” ဟု ေလးတြဲ႔တြဲ႔ညည္းတြားလ်က္ လမ္းမဘက္သို႔ လွည့္ကာ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ တိုက္ေရွ႕၌ ျဖတ္ေမာင္းသြားေနၾကေသာ ပုစြန္တံဆိပ္ ကားထဲမွ ခရီးသည္မ်ားသည္ ကၽြန္မ၏ “ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ေဆးတုိက္” ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးကို လွမ္းၾကည့္သြားၾကသည္။ ေနေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္လက္ေန၍ ကတၱရာလမ္းမႀကီး၏ ပူျပင္းေသာအရွိန္သည္။ မ်က္ႏွာသို႔ပင္ လာဟပ္ေလသည္။ ကိုသန္းေဆြမလာခင္ ေစာေစာက လူနာမ်ားကို အာေပါက္ေလာက္ေအာင္ ေျပာရေဟာရ သျဖင့္ စိတ္ပင္ပန္းသြားေသာကၽြန္မမွာ ျပင္းထန္ေသာေနရွိန္ေၾကာင့္ ပိုမိုၿငီိးစီလာကာ ေခါင္းထဲကပင္ အံုလာသည္။
“လူနာကုရတာအပန္းမႀကီးဘူး၊ ေျပာရတာေမာပါတယ္ရွင္….”
ကိုသန္းေဆြသည္ စားပြဲေပၚကေဆးပုလင္းကို ထိပ္မွေန၍လက္ျဖင့္ အသာကုိင္လွည့္လ်က္
“ဓာတ္မသိေသးလို႔ ေျပာရ ေဟာရတာပါ၊ ဓာတ္သိေတာ့လည္း သေဘာေပါက္သြားတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစကမသိဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ ကုေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဘာမတည့္ဘူး၊ တည့္တယ္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းနားလည္လာတယ္” ဟု သူ႔အသိကို ျပန္ေျပာျပေနသည္။ ေဆးပညာကိုလိုက္စား၍ ေဆးဆရာနယ္ပယ္ထဲသု႔ိ လူသိသူသိေရာက္လာသည္ႏွင့္ အလုပ္တိုက္တြင္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူနာမ်ဳိးစံုႏွင့္ေတြ႔ဆံုကာ ေဆးကုေပးေနရ၏။ အခ်ဳိ႕ေသာ လူနာမ်ားမွာ ေနာက္ေနာက္ကအစြဲကို ေတာ္႐ံုႏွင့္ မကၽြတ္ႏိုင္ၾက၍ ခံစားေနရသည့္ေဝဒနာ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ဖို႔ရာရွိပါလ်က္ ေႏွာင့္ေႏွးေနရေပသည္။ ကၽြန္မလက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေဝဒနာကို အစြဲကို အရင္ခၽြတ္ရသူခ်ည္း ေတြ႔ႀကံဳေနရေလသည္။ သူတို႔အနာကို ကိုယ့္အနာကဲ့သို႔ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ကင္းရန္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အေတာ္ႀကီးေျပာရသျဖင့္ ေဆးမကုခင္ သကၤာရွင္း ရျခင္းကို စိတ္ပင္ပန္းရသည္။ ကၽြန္မ၏ ေဆးပညာေဆာင္းပါးကို ေသြးေသာက္၊ ႐ႈမဝ မဂၢဇင္းမ်ားထဲတြင္ ဖတ္႐ႈရ၍ ေဆးကုလာၾကေသာသူမ်ားအနက္ ကာလ္တန္႐ုပ္ရွင္ရံုမွ လက္မွတ္ေရာင္းေသာ ကိုၿငိမ္းဆိုသူတစ္ေယာက္သည္ေျခမ်က္စိက ဒူးဆစ္အထိ ႏွင္းခူေရာဂါ ႀကီးစြဲကပ္လ်က္ အနာထ၍ ေရာင္ကိုင္းေနကာ လမ္းပင္ေကာင္းစြာမေလွ်ာက္ႏိုင္ရွာဘဲ ေျခေထာက္ကို ေထာ့က်ဳိးေထာ့က်ဳိးေလွ်ာက္ကာ တိုက္ထဲသို႔ ဝင္လာသည္။ ကၽြန္မက သူ႔ေျခေထာက္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီးေနာက္
“ ရွင့္ေရာဂါျမန္ျမန္ေပ်ာက္ခ်င္ရင္ ကၽြန္မစကားကို နားေထာင္မွေပ်ာက္မွာ” ဟုေျပာလိုက္ သည္။
“ ကၽြန္ေတာ္ မဂၢဇင္းထဲဖတ္ရတာနဲ႔ လာခဲ့တာပါ၊ နားေထာင္ပါ့မယ္” ဟု ေလးေလးစားစားရွိ ေသာဟန္ႏွင့္ဆုိသည္။
“ ရွင့္ေရာဂါက ႏြားသားစားမွေပ်ာက္မွာ”
ကိုၿငိမ္း၏မ်က္ႏွာသည္ လငပုပ္ဖမ္းသြားသလို ေမွာင္မည္းသြားသည္။ အညွီအေဟာက္စား လွ်င္ သည္အနာမ်ဳိးႏွင့္မတည့္ဟု ေလွနံဓားထစ္ စြဲထားေသာအယူအဆျဖင့္ ကၽြန္မကို မယံုသကၤာရွိေသာ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားျဖင့္လည္း ျပဴးၾကည့္ေနသည္။
“ ရွင့္အနာက ေရထိလို႔လဲမျဖစ္ဘူး၊ သံပုရာသီးလဲ ႏိုင္ႏိုင္ႀကီးစားေပးႏုိင္မွ ျဖစ္မွာ”
ကိုၿငိမ္းသည္ သိသိသာသာမ်က္ႏွာပ်က္သြားျပန္သည္။ ေျခသလံုးႀကီးတစ္ခုလံုး ကိုင္းေရာင္ကာ အရည္တစိုစိုျဖင့္ ငန္းမန္းထေနေသာ ႏွင္းခူႀကီးကို အနာ- အခ်ဥ္စားလွ်င္ ယင္းသည္ဟူေသာ အစြဲျဖင့္ သံပုရာႏိုင္ႏိုင္စားရမည္ဆိုျခင္းကုိလည္း ထိတ္လန္႔ပံုရွိေနသည္။
“ကၽြန္မေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္မွေဆးကုေပးခ်င္တယ္၊ ကၽြန္မေျပာတာလုပ္လို႔ ေရာဂါတိုးလာရင္ ကၽြန္မတရားခံေပါ့၊ ကၽြန္မေျပာတဲ့အတိုင္း မလုပ္ဘဲ ေဖာက္သြားလို႔ ေရာဂါတိုးတာေတာ့ ကၽြန္မတာဝန္မယူႏိုင္ပါဘူးရွင္ ကၽြန္မနဲ႔ကုဖု႔ိိ စိတ္ရွိပါသလား”
ကိုၿငိမ္းသည္ ေတြငိုင္လ်က္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ အားတံု႔အားနာ ၿပံဳးရယ္ကာ
“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာက္ခ်င္လို႔လာတာပါပဲ၊ ႏြားသားစားဖို႔ဆိုတာကေတာ့ အနာမ်ားပိုၿပီး ဆိုးလာမလားလို႔ပါဗ်ာ”
ဟုစိုးရိမ္မကင္းသံျဖင့္ ျပန္ေျပာေလသည္။
“ ကၽြန္မအခုေဆးကုေနတာ ေသတာ ရွင္တာကို ကုေပးေနတာမဟုတ္ပါဘူးရွင္၊ တည့္တာ မတည့္တာကို ကုေပးေနတာပါ၊ ႏွင္းခူေဝဒနာမ်ဳိးဟာ ႏြားသားစားရင္တည့္တယ္ ဆိုတဲ့အသိ၊ သညာအမွတ္နဲ႔ ကုသတာလည္းမဟုတ္ပါဘူး၊ ႏွွင္းခူေဝဒနာသည္ကိုၿငိမ္းနဲ႔ ႏြားသားနဲ႔ တည့္တယ္ဆိုတဲ့ အသိပညာနဲ႔သာ ကုတာပါ၊ ရွင္ႏြားသားစာမယ္ဆိုရင္ အနာမတိုးဘဲ ေပ်ာက္ရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မရဲရဲႀကီး အာမခံပါတယ္”
လူနာကို နားဝင္ေလာက္ေအာင္ သကၤာရွင္း၍ေသာ္၎၊ အာမခံ၍ေသာ္၎၊ ကုသရျခင္းမွာ သူ႔အနာေပ်ာက္ကင္းခ်င္လွသည့္ ေမတၱာစိတ္ေရွ႕႐ႈခ်က္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။
ေျခေထာက္မွ ေကာင္းေကာင္းမေထာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိုက္ခဲနာက်င္ေနေသာ ေဝဒနာႀကီးကို လွ်င္ျမန္စြာေပ်ာက္ကင္းေစခ်င္ေသာ ေဇာျဖင့္ အေတာ္ေမာေလာက္ေအာင္ ရွင္းလင္းေျပာျပႏိုင္ေတာ့မွသာ ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ပါမည္ဟု အေျဖေလသည္။
စားပြဲေပၚမွ စာေရးစကၠဴဆြဲ၍ “ ကိုၿငိမ္းလိုက္နာရန္၊ ဤစာရြက္ထဲမပါသည္ကို မစားရန္၊ မလုပ္ရန္ အထူးသတိျပဳပါ” ဟူ၍ေရးလိုက္သည္။
ကိုၿငိမ္းသည္ စာရြက္ေပၚတြင္ ကၽြန္မေရးေနေသာစာလံုးမ်ားကို မ်က္ျခည္မျပတ္ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေနသည္။
ႏြားႏို႔စစ္စစ္(မ်က္စိအျမင္) အစိမ္းေသာက္ရန္၊ ထိက႐ုန္း၊ အုန္းရည္၊ ေရႊဖ႐ံုသီး၊ ထန္းလ်က္၊ ႐ုန္းပတီသီး၊ ေကာက္ညွင္း၊ ဆီထမင္း၊ ရမ္းသီး၊ စားေတာ္ပဲ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ဒူးရင္းသီး၊ ေၾကာင္ရွာသီး၊ ၾသဇာသီး၊ သံုပုရာသီး၊ နာနတ္သီး၊ တညင္းသီး၊ ဆီးသီး၊ နံနံပင္၊ ႏြားသား၊ ဆိတ္သား၊ မန္က်ည္းသီး၊ ငါးျမင္းရင္း၊ ငါးစင္႐ိုင္း၊ ပုစြန္၊ ငါးပုဏၰား။
ကိုၿငိမ္းႏွင့္ တည့္သည့္အစာမ်ားကို ဤသို႔ေရးေနစဥ္ ကိုၿငိမ္းလွမ္းဖတ္ၾကည့္ေနရာက အနာႂကြလာေအာင္ ေပးတဲ့အစာေတြလားဟု ျဖတ္ေမးလိုက္သည္။
“ ရွင္ ကၽြန္မဆီ အနာလာကုတာ သက္သာေအာင္၊ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ လာကုတာမဟုတ္ ဘူးလား၊ အနာကို ႂကြေအာင္လုပ္ေပးရတယ္လို႔ ကၽြန္မသင္ယူတဲ့ ေဆးပညာမွာမရွိပါဘူး၊ အနာကို မႂကြေအာင္၊ ေပ်ာက္ေအာင္သာ လုပ္ေပးပါတယ္၊ အခုေပးတဲ့အစာေတြက ႂကြေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ အစာေတြမဟုတ္ပါဘူး၊ မႂကြႏိုင္ေအာင္ ေပးတဲ့အစာေတြပါ”
ကၽြန္မေျပာသည့္စကားမ်ားသည္ သူ႔နားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနသည္။ သည္အစာေတြစားခဲ့လ်င္ အနာႀကီးႂကြတက္လာေတာ့မွာပဲဟု ေတြထင္ေနပံုလည္းရွိသည္။ ကၽြန္မက ဆက္လက္၍ ေရးသားျပန္သည္။ သူကလည္း ဆက္လက္၍ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ျပန္သည္။
ေရေအး- ေရစိမ္းမခ်ဳိးရ၊ ေရေႏြးခ်ဳိးရမည္။ ေလစိမ္းတိုက္ မ်ားမ်ားခံပါ၊ မီးခဲတြင္ င႐ုတ္ေကာင္း၊ နဲ႔သာျဖဴထည့္၍ အခုိးကို ႏွာေခါင္းႏွင့္႐ွဴပါ၊ ပါးစပ္ထဲမဝင္ေစႏွင့္။ တစ္ေန႔သံုးႀကိမ္ ေဆးမႈန္႔ႏွင့္ အနာကို ကြမ္းရြက္ႏွင့္ နာနာတိုက္ပါ။ ေဆးရည္တစ္ေန႔ သံုးႀကိမ္ေသာက္ပါ။
“ ရွင္နဲ႔ ဒီစာရြက္ထဲပါတာေတြနဲ႔သာ တည့္ပါတယ္၊ အတည့္ဆံုးကေတာ့ ႏြားသားပဲမ်ားမ်ားစား ပါ၊ ႏြားသားမရမွ ဒီစာရြက္ထဲပါတာေတြ လြယ္ရာလွည့္စားသြားပါ၊ ဒီစာရြက္ထဲမပါတာကိုေတာ့ ဘာတခုမွ မစားပါနဲ႔”
ကိုၿငိမ္း၏အကဲကိုခတ္ကာ ဤမွ်ေလာက္ေျပာလိုက္႐ံုျဖင့္ သည္အတိုင္းလိုက္နာဝ့ံမည့္သူ မဟုတ္မွန္းသိ၍ သည္အတိုင္းလုပ္ရဲရန္ ဘာေၾကာင့္ ႏြားသားႏွင့္ တည့္သည္ကို အာေျခာက္ ေအာင္ရွင္းေျပာျပရေလသည္။
ကၽြန္မကုသနည္းကား အမွန္စင္စစ္ အနာေပ်ာက္႐ံုသာမဟုတ္ပဲ သူ႔အတြက္ က်န္းမာေရး မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးလိုက္ျခင္းလည္း မည္ေလသည္။
ထိုထက္တဆင့္တက္၍ ဘာေၾကာင့္ ဒီအစာေတြ တည့္ရသနည္းဟု ႀကံဆမည္ဆိုပါလွ်င္ ပညာ၏အစကိုပင္ရႏိုင္ကာ က်န္းမာေရးလက္ကိုင္ ရသြားေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မေပးေသာ ဓာတ္စာမ်ားမွာ ခုႏွစ္ခု-စား၊ ရွစ္ခု-စား၊ လႏွင့္ ရာသီႏွင့္ ေပးေသာ ဓာတ္စာမ်ဳိးမဟုတ္ေပ။ ကိုၿငိမ္းတသက္လံုး ဤစာရြက္ထဲပါသည္ကိုသာ စားေနပါက အျခားေဝဒနာ စြဲကပ္ဖို႔မဆိုထားႏွင့္ ေခါင္းပင္ကိုက္ခဲလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။
၎အစာမ်ားႏွင့္ တည့္သည္၊ မတည့္သည္ကိုလည္း သူ၏ခႏၶာကိုယ္က သက္ေသခံရေပလိမ့္ မည္။
ေဝဒနာသည္မ်ားအား ခႏၶာငါးပါးမွစ၍ တည့္သည့္အစာႏွင့္ ေကၽြးကုသျခင္း၊ တည့္သည့္အသံႏွင့္ ကုေပးျခင္း၊ တည့္သည့္အနံ႔ႏွင့္ ကုေပးျခင္း၊ တည့္သည့္အထိိအေတြ႔ႏွင့္ ကုေပးျခင္းစသည့္ ဓာတ္သေဘာမွာ က်မေျပာ၍ တည့္သည့္ဓာတ္မဟုတ္ပဲ ကိုယ္တိုင္သိ ျဖစ္ေပမည္။ မတည့္သည့္ဓာတ္မ်ားကိိုလည္း ကိုယ္တိုင္ မိမိႏွင့္မတည့္မွန္း သိရေပမည္။
ကိုၿငိမ္း ေဆးယူျပန္သြားၿပီးေနာက္ က်မစိတ္ထဲ ထင့္ေနသည္။ က်မေပးလိုက္ေသာ ဓာတ္စာေဆးဝါးမ်ားႏွွင့္ သူ႔အနာႏွင့္ တည့္ပါမလားဟု ထင့္ရပံုမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသီီးကို စားမွ စားပါ့မလားဟု ထင့္ေနမိသည္။

ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာလွ်င္ ကိုၿငိမ္းေပါက္လာေလ၏။ တိုက္ထဲမဝင္ခင္ သူ႔ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္မွန္း သိလိုက္သည္။ ဖ်က္လတ္ သြက္လက္စြာ တိုက္ထဲသို႔ဝင္လာ ၿပီးေနာက္ “ အမ်ာႀကီးသက္သာသြားၿပီ” ဟု ၿပံဳးရႊင္စြာ ေျပာရင္း က်မ စားပြဲေရွ႕ ကုလားထိုင္တြင္ ဝင္၍ထုိင္သည္။
“ရွင္ႏြားသားစားေတာ့ အနာႂကြေသးလား”
က်မက ေျပာၿပီးၿပံဳးေနသည္။ သူ၏တက္ႂကြရႊင္လန္းအားရေနေသာ မူယာဟန္ပန္ကိုၾကည့္ လ်က္ အားရပါးရၿပံဳးေနမိသည္။
“ပထမေတာ့ ေၾကာက္ေနေသးတယ္ဗ်၊ ေျပာတာေတြ မလုပ္ဝံ့ေသဘူး၊ ေနာက္မွ ဘယ့္ႏွယ္ရွိရွိ ဒီေလာက္အာမခံထားတာ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ေန႔တိုင္းႏြားသားနဲ႔ သံပုရာသီးခ်ည္း စားတာပဲ၊ အနာမႂကြပါဘူး၊ ေျခေထာက္ေတာ့ ေပ်ာက္ကာနီးသေလာက္ ရွိိပါၿပီ၊ ေဆးကုန္လို႔ လာယူတာပါ”
ကိုၿငိမ္း၏ ႏွင္းခူအနာႀကီး ေပ်ာက္ကင္းသြားၿပီးေနာက္ စာရင္းစစ္ ဦိးဟင္ေဝး ဆုိေသာ ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ကို ကိုၿငိမ္းကတစ္ဆင့္ ညႊန္လိုက္သည္။
လက္ေကာက္ဝတ္ကေန၍ တံေတာင္ဆစ္အထိ ရြံရွာဖြယ္အလိလိစုိရႊဲေနေသာ ႏွင္းခူအနာႀကီးႏွင့္ ေရာက္လာေလသည္။
ႏြားသားႏွွင့္ သံပုရာသီးေကၽြးလွ်င္ ရဲရဲသာစားရန္ ကိုၿငိမ္းက မွာလိုက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပသည္။ က်မက သူ႔ရဲ႕အနာကိုၾကည့္ရႈၿပီး …
“ ဦိးရဲ႕အနာက ႏြားသားနဲ႔ သံပုရာသီး မတည့္ပါဘူး၊ အနာခ်င္းတူေပမဲ့ လူခ်င္းမတူၾကပါဘူး၊ တဦးနဲ႔ တည့္လို႔ တဦးနဲ႔ မတည့္ပါဘူး၊ ကိုၿငိမ္းအနာက ေရထိိလို႔မရဘူး။ ဦးအနာက ေရစိမ္ၿပီး ကုရမွာပါ။ ဦိးကေတာ့ ငါးသေလာက္၊ လိပ္ဥစားမွေပ်ာက္မွာပါ”
ကုိၿငိမ္းကဲ့သို႔ပင္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္သြားျပန္၍ က်မေျပာသည့္အတိုင္းလုပ္လွ်င္ ျမန္ျမန္ ေပ်ာက္ကင္းသြားမည္ကို မေမာမပန္း သကၤာရွင္း ေျပာရျပန္ေလသည္။ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသီးစား၍ တဦးေပ်ာက္တာ ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့၍ က်မ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသးေကၽြးလွ်င္ စားဝံ့ပံုရွိသည္။
ငါးသေလာက္၊ လိပ္ဥ ဆိုလိုက္၍ တြန္႔သြားေလသည္။ ႏြားသားႏွင့္ သံပုရာသီးစား၍ တဦးေပ်ာက္တာျမင္ၿပီး လိုက္စားမည္ဆိုပါက အနာႂကြကာ လက္ကအသားေတြ ေႂကြက်ဖို႔ရာ ရွိေလသည္။ သူ႔ကုိ ငါးသေလာက္ႏွင့္ လိပ္ဥေႂကြးၿပီး အနာႂကြေအာင္လုပ္ကုတာဟု ထင္မွတ္ေနျပန္၍ အနာႂကြေအာင္ ေပးတာမဟုတ္ဘဲ အနာမႂကြေအာင္ ႏွိမ္ကုျခင္း ျဖစ္သည္ ကုိ သေဘာေပါက္ေအာင္ အေတာ္ သကၤာရွင္းေျပာရသည္။
ေဝဒနာသည္တို႔အား အနာကုရတာ ဒါေလာက္မခက္လွဘဲ ေနာက္ေနာက္ကစြဲထားသည့္ အစြဲကို ခၽြတ္ရသည့္အတတ္က ပိိုခက္ေနသျဖင့္ က်မ၏ အခက္အခဲမ်ားကို ကိုသန္းေဆြအား ညည္းညဴေျပာမိျခင္း ျဖစ္သည္။
“က်မအခက္ဆံုးက ေဝဒနာသည္ကို ေကာက္ညွင္းေကၽြးကုတာနဲ႔ ေရစိမ္၊ ေရေလာင္းကုတဲ့ ဓာတ္ကို ႐ုတ္တရက္လူေတြလက္ခံဖို႔ အခက္ဆံုးျဖစ္ေနတယ္”
ကိုသန္းေဆြသည္ သူ၏ေရာဂါေဝဒနာကုိ ဆရာႀကီးဓာတ္နည္းျဖင့္ ကုသေနသျဖင့္ ဓာတ္သေဘာကို တီးမိေခါက္မိရွိေနသည္။ သူသည္ ၿငိမ္သက္လွ်က္ေနရာမွ တစံုတရာကုိ စဥ္းစားမိဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးရယ္လိုက္သည္။
“က်ေနာ့ကို ေဒၚခင္စု(ခင္ႏွင္းယု) ကေျပာဘူးတယ္ဗ်၊ သူမ်ားေတြေကာက္ညွင္းေပါင္းစားရင္ ဝမ္းခ်ဳပ္တယ္ဆိုေပမဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အရာရွိႀကီးတဦိးကေတာ့ ဝမ္းခ်ဳပ္ရင္ ဝမ္းႏႈတ္ေဆးမစားဘူး၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္းခိုင္းၿပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္းအၿမဲစားတယ္၊ အဆန္းဘဲလို႔ေျပာဖူးတယ္”
က်မက ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ အဓိပၸါယ္သက္ဝင္ေသာ ေမးခြန္းလကၡဏာဟန္ေပၚသြား႐ံုသာ ရိွေသး ကိုသန္းေဆြက ဆက္လက္၍ က်မေမးမည့္ အေမးကုိႀကိဳေျဖလုိက္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီဓာတ္သေဘာရိပ္မိမွ သူနဲ႔ေကာက္ညင္းေပါင္း တည့္လို႔သာဆိုတာ သက္ေသခံရေတာ့တယ္”
က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ ကုိယ္ၿငိမ္သက္ေနၾကျပန္သည္။ ကိုသန္းေဆြ ဘာေတြးမည္ကို မသိႏိုင္ေသာ္လည္း က်မမွာမူ ေဆးပညာသင္စဥ္က ဆရာႀကီးဆံုးမ ျပသေသာ အခ်က္ကို ဒက္ကနဲေတြးမိသည္။
ဆရာႀကီးသည္ အေတၳာ အကၡရာ သညာေတာ အစရွိေသာ ပါ႒ိကို ပထမ ရြတ္ျပကာ အနက္ကို ရွင္းေျပာျပသည္။
ဆရာႀကီး ရွင္းျပဖူးေသာ ပါဠိအနက္ကို ျပန္ေတြးကာ အကၡရာဟူ၍၎၊ ဝဏၰဟူ၍၎၊ စမ ဟူ၍၎ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အသံုးအားျဖင့္ ခြဲျခား၍ ေခၚပညတ္ျခင္း ျဖစ္ပံုေတြကို ေတြးဆင္ျခင္မိသည္။
သရရွစ္လံုး၊ ဗ်ည္းသံုးဆယ့္သံုးလံုးကိုေပါင္းပါက ဝဏၰ ေလးဆယ့္တလံုးေခၚေလသည္။ သုတ္သံုးက်မ္း၊ ဝိနည္း ငါးက်မ္း၊ အဘိဓမၼာ ခုႏွစ္က်မ္း၊ ၎ သံုးမ်ဳိးကို ပိဋကတ္သံုးပံုဟူ၍ ျပန္ပညတ္၏။
၎ပိဋကတ္သံုးပံုကုိ ေလးဆယ့္တလံုးေသာ ဝဏၰမွ ပို၍မေရးသားႏိုင္ေခ်။ ေရးသားေသာ အကၡရာမ်ား မပ်က္ မွန္ကန္ေအာင္ေရးႏုိင္ပါမွ ပါဠိမွန္ေပသည္။ ပါဠိမွန္မွ အနက္မွန္ေပမည္။ အနက္မွန္မွ အဓိပၸါယ္မွန္ေပသည္။ အဓိပၸါယ္မွန္မွ အက်င့္မွန္ေပသည္။
အကၡရာမွားလွ်င္ ပါဠိမွားေလသည္။ ပါဠိမွားလွ်င္ အနက္မွားကာ၊ အနက္မွားလွ်င္ အဓိပၸါယ္မွားလွ်က္ အဓိပၸါယ္မွားက အက်င့္မွားေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အကၡရေကာသလႅဉာဏ္ကို ဦးစြာၿပီးေစအပ္၏ဟု သဒၵါႀကီးသႏၶိပထမပိုင္းတြင္ ဆိုထားေပသည္။
ဥပမာ- ကိုဋ္ ဟူေသာအကၡရာေရးနည္းမ်ဳိးကား ရွင္ဘုရင္ မကိိုဋ္သာလွ်င္ ေရးႏိုင္ေပသည္။ ေၾကာင္ကိုက္သည္ဆိုရာ၌ ထိုအကၡရာကို မေရးသားႏိုင္ေပ။ အကၡရာအထားအသိုလြဲလွ်င္ အဓိပၸါယ္လြဲရေပလိမ့္မည္။ အဓိပၸါယ္လြဲပါက အယူအဆအားလံုး လြဲသြားဖြယ္ရာရွိေပသည္။
“ အကၡရာေတြကို အကၡရာသိရံုနဲ႔ မၿပီးေသးဘူး၊ အသံထြက္ကို နားလည္သိရိွထားရေသး တယ္၊ ဥပမာ လူအမ်ားသီလေဆာက္တည္တဲ့အခါ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိကို ဆိုတတ္ရံုနဲ႔ ၿပီးေသာ္လည္း သာမေဏက်ေတာ့ ဆိုတတ္ရံုနဲ႔မၿပီးဘူး၊ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာႏွင့္တကြ သာမေဏပါ ႏႈတ္ခမ္းက ထြက္ရမည့္အသံ၊ သြားကထြက္ရမည့္အသံ၊ လွ်ာဖ်ားက ထြက္ရမည့္အသံ၊ အာေခါင္က ထြက္ရမည့္အသံ ႏႈတ္ခမ္းအဖြင့္အပိတ္ သိပ္အေရးႀကီးတယ္၊ သည္အကၡရာ အေရးႀကီးသလို ေလာကီပညာဘက္မွာလည္း စမ အေရးႀကီးတယ္”

ဆရာႀကီး အမိန္႔ရွိိဘူးသည့္အတိုင္းစမ အကၡရာအေရးႀကီိးေၾကာင္း ေတြးမိေပသည္။
စမ အကၡရာမသိပါက ကိုယ္ဟာကိုယ္မွားေနတာ ေတြ႔ရျပန္ေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္မွားေနမွန္း မသိေပ။ ကိုယ့္ဟာကို္ယ္ မွန္ေနတာ ေတြ႔ျပန္ေသာ္လည္း ဘာ့ေၾကာင့္မွန္ေနမွန္း မသိေပ
စမ ကုိသိမွ အေျဖကိို သိေပလိမ့္မည္။
အခ်ိဳ႔ ဓာတ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ေကာက္ညွင္းစားပံုမွာ လမ္းမွန္ေနသျဖင့္ ဘာေၾကာင့္မွန္ေနမွန္းသိဖို႔ အေရးႀကီးေပသည္။
တဦးေကာက္ညွင္းစားပံု လမ္းမွန္ေသာ္လည္း ေနာက္တဦးဝင္စားပါက မုခ် ေဆးမျဖစ္ဘဲ ေဘးျဖစ္လိမ့္မည္။ ဘာေၾကာင့္ မတည့္မွန္းကိုလည္း သိအပ္လွေပသည္။ နံနက္တိုင္း ထန္းညက္သံုးခဲစားကာ ေရတဝေသာက္လွ်က္ ေကာက္ညွင္းသာ အၿမဲစားေနပါက ဆရာေခၚရေသာ ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။
ထန္းညက္ကား ေတေဇာျဖစ္ေသာ္လည္း ႐ိုး႐ိုးေတေဇာမဟုတ္၊ နဝင္းေတေဇာျဖစ္ေပသည္။ ထန္းကား-၁၀၊ ညက္ကား-၈၊ ၎ ၁၈ကို ၉-ႏွင့္စားလွ်င္ အႂကြင္းမရွိသျဖင့္ နဝင္းေတေဇာေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ဤကား ဦးႏု၏ စမ အက်ဳိးျဖစ္ေလသည္။ စမ ဆိုသည္မွာ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းကိို ရွင္းခဲ့ၿပီးေလၿပီ။
စမ မွာ လွ်ာကခံစားေသာ စမ၊ ကိိုယ္ကခံစားေသာ စမ ဟူ၍ စမ ငါးမ်ဳိးကို အတိအက်မသိ၍ မ်က္စိလည္ေနပါက အႏၱ ပုထုဇဥ္ေခၚေပမည္။
၎ စမ ငါးမ်ဳိးကို ေလာကုတၱရာနည္းႏွင့္ ခႏၱာငါးပါးဟု ေခၚေပသည္။ ေလာကီနည္းႏွင့္ ေလာကုတၱရာနည္းႏွင့္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အတိိအက်ခံစားတာေတြကိို သိပါမွ ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေပေတာ့မည္။
“အဂၤလိပ္စာေတြ ကုန္းသင္ၿပီး ျမန္မာရဲ႕ အကၡရာစာေပ စမသေဘာနားလည္တဲ့သူမ်ားကုိ သည္ပညာနဲ႔ ေဆးကုနည္းသင္ျပဖို႔ဟာ မလြယ္လွဘူးရွင္”
က်မလည္း စမသေဘာကိို အက်ယ္တဝင့္ ျပန္လည္ေတြးေတာေနရာမွ ေနာက္ဆံုးနိဂံုးခ်ဳပ္ ေျပာလိုက္သျဖင့္ ကိုသန္းေဆြသည္ၿပံဳးကာ “ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ လူေတြလက္ခံမွာပါပဲဗ်ာ၊ ဒီပညာျပန္႔ပြားရင္ ေဆးဖိုးအကုန္သက္သာၿပီး ကိုယ့္က်န္းမာေရး ကိုယ္ပိုင္သြားၾကမွာပဲ” ဟု စိတ္ေရာကိိုယ္ပါ ေထာက္ခံေျပာဆုိသြားေပသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုၿငိမ္းကို ေနဂိုဏ္း အဂၤါနာမ္ (စ၊ ဆ၊ စ်၊ ဇ၊ ည) အသံထြက္ကိုယူျခင္းျဖစ္သည္။

Thursday, April 30, 2009

၀ိပႆနာ....(မသက္သက္လြင္)

ဟႏၵ ဒါနိဘိကၡေ၀၊ အာမႏၱယာမိေ၀ါ၊
သယဓမၼာသခၤါရာ၊ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
ရုပ္နာမ္ဓမၼ၊ ခႏၶာငါးပါးတည္းဟူေသာ ျပဳျပင္၍ေပၚေပါက္လာရေသာ သခၤါရ တရားတို႔သည္ ကုန္ျခင္း၊ ဆံုးျခင္း၊ ပ်က္ျပဳန္းျခင္းသာ ရွိၾက၏။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့ေသာသတိျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ၾကကုန္။

နညၾတေဗာဇၩာတပသာ၊ နညႀတိၿႏၵိယသံ၀ရာ
နညၾတ သဗၶနိႆဂၢါ၊ ေသာတနတၳိပႆဓိ ပါဏိနံ၊
၀ိပႆနာ အလုပ္တည္းဟူေသာ မဂၢင္အက်င့္၊ ေဗာဇၩင္ အက်င့္ကို ၾကဥ္ထား၍ လည္းေကာင္း၊ အိေျႏၵေစာင့္ေရွာက္ျခင္းတည္းဟူေသာ သိီလအလုပ္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း၊ ကိေလသာတို႔၏ ကုန္ရာ နိဗၺန္ကို ၾကဥ္ထား၍လည္းေကာင္း သတၱ၀ါတို႔အား ခ်မ္းသာျခင္းကို ငါဘုရားမျမင္ေခ်၊
ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားရွင္

ဤစာစုသည္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္နည္း အေၾကာင္း ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ အက်င့္ျမတ္သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္တြင္ အဓိကက်ေသာ အားကိုးအားထားရာ၊ ျမတ္စြာဘုရား အခ်ီးမြမ္းဆံုးေသာအလုပ္၊ တရားစစ္ တရားမွန္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မိမိသိျမင္သကဲ့သို႔ လူအမ်ားသိေစလိုေသာ ကြယ္လြန္သူ၏ ေစတနာဆႏၵ၊ ကိုယ္ေတြ႔ဗုဒၶ၀ါဒ အႏွစ္သာရကို ေ၀ငွလိုေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္က ပဓာန ျဖစ္ပါသည္။

အထက္ပါ အမွာစကားမ်ားကို မသက္သက္လြင္၏ အသုဘအခမ္းအနားတြင္ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ က်န္ရင့္သူ မကဒတ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ သူမ၏ တျခားမိတ္ေဆြမ်ားက သူမွာမွာၾကားခဲ့ေသာ ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းကို သူမ၏ကုသိုလ္အျဖစ္ စာအုပ္ငယ္ေလးအျဖစ္ ထုတ္ေ၀လွဴဒါန္းေပးရာ၌ စာအုပ္အဖံုးတြင္ အမွာစာအျဖစ္ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မသက္သက္လြင္သည္ ABSDF တပ္ရင္း (၆၀၁) မွ တပ္ဖြဲ႔၀င္ ရဲေမတဦးျဖစ္ၿပီး ABSDF ဒုတိယအႀကိမ္ ညီလာခံ၌ ပထမဦးဆံုး အမ်ိဳးသမီး ဗဟိုေကာ္မီတီ၀င္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္ခံခဲ့သည့္ မကဒတအမ်ိဳးသမီး တပ္ဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ျပည္တြင္း၊ နယ္စပ္၊ ျပည္ပ စသည့္ ေနရာမ်ားအားလံုးတြင္ မကဒတ၏ တာ၀န္ကို က်ယ္ျပန္႔စြာ အမ်ိဳးသားမ်ားတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ၂၀၀၃ ခု ဧၿပီလ ၇ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီ မိႏွစ္ ၅၀ ၌ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ရွိ St. Joseph’s Hospital, Auburn တြင္ အစာအိမ္ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ဘ၀တပါးသို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့ပါသည္။ ေအာက္ပါစာစုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ သူမ၏ အမွာစာျဖစ္ပါသည္။


၀ိပႆနာ
၂၀၀၁ ဒီဇင္ဘာကုန္တုန္းက အစာအိမ္ထဲမွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနၿပီဆိုလို႔ အစာအိမ္ရဲ့ ေလးပံုသံုးပံုကို ၾသစေၾတးလ်ားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ ၀က္(စ္)မိ ေဆးရံုမွာ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုမွာ ကိုးရက္ေလာက္ေနၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ရာေတြ က်က္တာနဲ႔ ျပန္ဆင္းခဲ့ရတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ လူက နားေနဖို႔ အခ်ိန္ကို သတိမရပဲ အင္တာနက္ေတြမွာ အစာအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြ ေလွ်ာက္ရွာဖတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္လို အေျခအေနမ်ိဳး ကုလို႔မရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ခံတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ပိုၿပီးမ်ားမ်ား ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဖတ္သြားေလ ေၾကာက္တာေတြ ပိုတိုးလာေလ ျဖစ္ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ လူဟာ ေတာ္ေတာ္ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကေလးေတြအေဖက ဒါကို နားလည္ခဲ့ပံု မရဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ ရန္ျဖစ္ၿပီး ေဆးရံုတက္ခဲ့တယ္။ ေဆးရံုဆင္းေတာ့လည္း စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ အိမ္မွာ ဒီလိုပဲ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ေနတာ အျမဲတမ္းပါပဲ။ ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တေယာက္ထဲပဲ စီမံကိန္းေတြဆြဲ တေယာက္ထဲပဲ ရင္ဆိုင္ရင္းနဲ႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေမလထဲမွာ ကင္ဆာအတြက္ ဓါတ္ကင္ကုတာေတြ၊ ေဆးထိုးတာေတြ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုေနလာရင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ ဆက္တက္ႏိုင္ေအာင္လည္း လိုအပ္တဲ့ သင္တန္းတိုေတြ ေျပးတက္ေနခဲ့တယ္။
ပိုၿပီးျဖတ္သန္းလာေလ ကင္ဆာေရာဂါရဲ့ မေရရာမႈေတြကို ပိုၿပီးနားလည္လာေလေလ ျဖစ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်တဲ့အခါေတြ ျဖစ္တဲ့အအႀကိမ္လည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာအုပ္ေတြ အမ်ားစုမွာလည္း ကင္ဆာသမားေတြအတြက္ တရားထိုင္တာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္လို႔ ေရးသားထားၾကတာ ပါေပမယ့္ တရားထိုင္ဖို႔ ကိစၥကို စိတ္ကူးနျ႔ေတာင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဗမာျပည္က အစ္အႀကီးဆံုးနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ဗမာေဆးတခ်ိဳ႔ကို ၀ယ္စားတာေလာက္ပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္။ အဓိက ဗမာျပည္က အစ္မႀကီးကို တိုင္ပင္ စီမံကိန္းခ် ျဖစ္တာကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ကုလို႔ မရႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေစာေစာစီးစီး ေသသြားမယ္ဆိုရင္ သမီးေတြကို အစ္မႀကီးနဲ႔ ျပန္ထားမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ရင္း ဗမာျပည္မွာ အိမ္ကေလးတလံုး ႀကိဳေဆာက္ထားဖို႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အစ္မႀကီး သေဘာတူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကေလးေတြကို က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး ပိုစိတ္ခ်လံုျခံဳရတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ားမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစခ်င္တယ္။
ကိုယ္ကလည္း လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြ ဗမာဇာတိေပ်ာက္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သိပ္စိုးရိမ္မိတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္စဥ္းစားခ်က္ေတြ ေ၀၀ါးလို႔ ေနသလိုပါပဲ။ တိုင္ပင္ရမည့္သူကလည္း မရွိ၊ အတြင္းက်က် ထုတ္ေျပာရမည့္ သူကလည္းမရွိဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ အျမဲလို ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ့ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ေတြ ပိုၿပီးဆိုးရြားလာေနသလိုပါပဲ။ ႏို၀င္ဘာလက်ေတာ့ ကိုယ့္ေရာဂါ အေျခအေနေၾကာင့္ ရထားတဲ့ အစိုးရ ပင္စင္စား အိမ္ရာေလးတခုမွာ ေရႊ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ အဆိုးထဲက အေကာင္းထြက္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲေလ၊ ရတဲ့အိမ္ေလးက အိပ္ခန္း သံုးခန္းနဲ႔ ရပ္ကြက္သန္႔သန္႔တခုမွာ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ အိမ္ေလးကို ရခဲ့တယ္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းအတြက္လည္း အဆင္ေျပတယ္။
အိမ္ေျပာင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ လူက ေနရထိုင္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ အစာစားၿပီးရင္လည္း အန္တယ္၊ လူက၀မ္းလည္းခ်ဳပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ရက္လည္း နီးၿပီမို႔ ေပၿပီးေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ သြားေတြ႔တဲ့ ရက္မွာ ကင္ဆာ ျပန္ျဖစ္လာေနတဲ့ လကၡဏာ ေပၚလာေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ ေဆးရံုက အူလမ္းေၾကာင္း ျပန္ခ်ဲ့ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ ကုသဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ အစာအိမ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ခြဲရျပန္တယ္။ လူဟာ အရင္တုန္းကထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္တည္ရာမရ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ ခြဲစိတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ကမၻာပ်က္တဲ့ အလားပါပဲ ကင္ဆာ ခြဲထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ေနာက္သံုးလေလာက္ပဲ အသက္ဆက္ရွင္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ ပထမဆံုး သတိရလိုက္တာကေတာ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးပါပဲ။ ဘုရား၊ ဘုရာ၊ ဘုရားလို႔ ႏႈတ္က တမိလိုက္တယ္။ သမီးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ ထားခဲ့ရမလဲ၊ ဗမာျပည္ျပန္ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မီပါ့မလား၊ ဘယ္သူက ျပန္ပို႔ေပးမွာလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ပို႔မွာလဲ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး အဲဒီလို ပူေနရင္းက ရွမ္းေလးဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေဆးရံုကိုလာလည္တယ္။ သူက ဒီလုိပဲ ေဆးရံုက ေျခာက္လပဲလို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ ေရာဂါရွင္တေယာက္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ေနသြားဖူးတယ္၊ အဲဒီလိုပဲ ေလးလပဲခံမယ္ဆိုတဲ့ အဖြားႀကီးတေယာက္ အခုထက္ထိ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ အားေပးစကားေတြ လာေျပာေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတခု ျပန္ျမင္လာသလိုပဲ။ ကိုရွမ္းေလးက ထပ္ေျပာျပတယ္ အဲဒီလူေတြ အားလံုးက (Meditation) တရားထိုင္တာေတြ လုပ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုက ႏွစ္ပတ္ၾကာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း ၀ိုင္းအံုေရာက္လာၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာအလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ တရားေခြေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ေပးဖတ္တယ္၊ လူငယ္ဘ၀တုန္းက ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အဆီအႏွစ္ေတြ ေလ့လာတယ္၊ ဖတ္ရႈလက္ခံခဲ့တယ္။ သိပ္ႏွစ္သက္သေဘာက်ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ေတြ႔က်တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တဦး ျဖစ္ရျခင္းကို ကံေကာင္းတယ္လို႔ အျမဲယံုၾကည္ေက်နပ္ခဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို ေရေရရာရာ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။အခုေတာ့ လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ေနာက္က်တယ္၊ ေစာတယ္ဆိုတာ မရွိေပမယ့္ ထင္သေလာက္ေတာ့ ခရီးမေပါက္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္မွာ ပူပင္ရတဲ့ ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္။ သားမီး သံေယာဇဥ္၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြ တိကနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္လို႔ ရေလာက္ေအာင္လည္း ပါရမီအခံ ရွိခဲ့သူ မဟုတ္ျပန္ဘူး။
ေဆးရံုျပန္ဆင္းလာၿပီ ဆိုေပမယ့္ အစာစားတဲ့ကိစၥက ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ဟာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ဗမာေဆးေသာက္၊ ကခ်င္ေဆးေသာက္၊ တရုတ္ေဆးေသာက္နဲ႔ ယံုၾကည္ရာ ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ေန ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အျမင့္ႀကီးကေတာ့ သိပ္မထားေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘ၀ သက္တမ္းေလးမွာ ဆန္႔ႏိုင္သေလာက္ ဆန္႔ၿပီး သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွာေဖြေနတုန္းပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ အလယ္ပိုင္းေလာက္က စၿပီး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္ၾကား ျပန္ေျပးခဲ့ရျပန္တယ္။ ေဆးရံ႔ု ျပန္မသြားရခင္ ဒီႏွစ္ NSW တကၠသိုလ္မွာ ၿမိဳ႔ျပပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရတယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ရလာခဲ့တာလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေျခအေနမွန္ကို သိေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥအေပၚမွာ တာရွည္ႀကီး စဥ္းစားမေနျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ သမီးေတြအတြက္ ဗမာလို စာမ်က္ႏွာ ငါးမ်က္ႏွာပါတဲ့ စာတေစာင္ေရးျဖစ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ဗမာလိုေနဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အေျခခံက်က် အဆီအႏွစ္က်က် နားလည္ၾကဖို႔နဲ႔ ဗုဒၶရဲ့ အဆံုးအမအတိုင္း လူ႔ဘ၀မွာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနသြားေစလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။ ေဆးရံုက ျပန္ဆင္းလာတယ္ အစားမေျပာနဲ႔ ေရေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ပဲ အန္တယ္။ အိမ္မွာေရာ ေဆးရံုမွာပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ ၾကြလာၿပီးေတာ့ ပရိတ္တရားမ်ား ေဟာၾကားေပးၾကပါတယ္။ သြန္သင္ဆံုးမမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ မက်န္းမာစဥ္အတြင္းမွာ တရားမွတ္ၿပီး ေနထိုင္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးလို႔ သင္ၾကား ျပသေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
ေဆးရံုက ဆင္းလာခဲ့ျပန္တယ္၊ အိမ္မွာ ေဇာ္ထြန္းဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က လာလည္တယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးသြားကုဖို႔အတြက္ မဆိုင္းမတြပဲနဲ႔ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ကူလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က သူတို႔ဇနီးေမာင္နံ ျပန္သြားအၿပီးမွာ တရားအဖန္ဖန္ ရႈမွတ္ရင္းနဲ႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ လက္ခံျခင္း၊ ေကာင္းစြာသိျခင္း အဆင့္ကိုရင္ထဲက ေတြးၾကည့္ရံု မဟုတ္ပဲနဲ႔ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမဟုတ္ပဲနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကေလးအေဖကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာခိုင္းတယ္တရုတ္ျပည္မွာ ေဆးကုမယ့္ ကိစၥကို ဆက္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာခိုင္းတယ္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ အိမ္မွာ ေန႔စဥ္လာေရာက္ ၾကည့္ရႈေပးေနတဲ့ ေဆးရံုဆရာမ တေယာက္ဆီမွာဆားရည္ခ်ိတ္ထားတာ ျပန္ျဖဳတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္တယ္။ ဒီဆားရည္ေတြဟာ အသက္ရွည္စရာ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါပဲ၊ နာရီပိုင္းေလာက္သာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေပးထားႏိုင္တဲ့အရာေတြပါ။ အဲဒါနဲ႔ ဆားရည္လည္း ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္။
အိမ္မွာေနရင္းနဲ႔လည္း ကေလးအေဖနဲ႔ ကေလးေတြကို အျမဲ အကဲခတ္ေလ့လာေနခဲ့တယ္။ သူတို႔ေတြ ကိုယ္နာမက်န္း ျဖစ္ေနတဲ့အေပၚ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာရံု မဟုတ္ဘူး သိပ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားႏိုင္တာကို သိေနၾကမွာပါ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကေလးေတြအတြက္သာ ကိုယ္က မိခင္ေမတၱာနဲ႔ ပူပန္စိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၀င္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြဟာ ဘာမွ နာလည္ပံု မရၾကဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကေန႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေသသြားလည္း သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား နားလည္ခံစားတတ္မွာလဲ ကေလးဆိုတာ စားခ်ိန္စား ကစားခ်ိန္ကစား အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္သြားတတ္ၾကတယ္ေလ။ အေျခအေနတခုေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ဘ၀မွာ မိခင္ဆိုတာမ်ိဳး ေတာင္းတလာမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုယ္က မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီအေျခအေနအားလံုးလည္း မိမိထိန္းခ်ဳပ္ ဖန္တီး ဟန္႔တားျပဳျပင္လို႔ ရတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနိယာမဆိုတဲ့ လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ သဘာ၀တရားေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ မိမိအတြက္ တကယ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ားပါပဲ။
ကိုယ့္ရဲ့ ၀ိပႆနာညာဏ္စဥ္ဟာ ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္တယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။ တခုထင္ရွားတာကေတာ့ ဒီ မတ္(ခ်္)လ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၄၊ ၁၅ ရက္အတြင္းမွာ လူက စိတ္အရ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္လာတယ္။ ခႏၶာကေတာ့ နာေနတာေပါ့ေလ။ လိုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြလည္း မီွ၀ဲေနဆဲပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ညဘက္တိတ္ဆိတ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာ ပိုၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ စိတ္တုန္လႈပ္ျခင္း ေသာကေရာက္ျခင္းေတြ ရွိမေနေတာ့ဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာ ပိုနီးလာပါလားဆိုတဲ့ ပီတိမ်ိဳးကို သိသိသာသာႀကီး ခံစားရတယ္။ ဒီပီတိျဖစ္ေနျခင္းဟာ ၀ိဘ၀တဏာဆိုတဲ့ ဘ၀ပ်က္ျခင္းကို အလိုရွိျခင္း ျဖစ္ေနၿပီလားသမၼာဒိဌိျဖစ္ေနမလားလို႔ သိခ်င္တာနဲ႔ ၁၅၊၀၃၊၀၃ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ (ယေနာရာ) ဆရာေတာ္ အရွင္ ဦးဇာဂရထံမွာ ေလွ်ာက္ထား ေမးျမန္းခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ၀ိဘ၀တဏာက ကိုယ္လိုက္လို႔ ဒီစိတ္ေပၚတာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ျပဳဖူးတဲ့ကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေသရမွာကို မေၾကာက္တဲ့စိတ္ ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ၿပီးေတာ့ ရွင္းသြားတယ္။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုစိတ္ေတြ ရွင္းဖို႔ အခ်ိန္မေရာက္ခဲ့ဘူး။ တခုမဟုတ္ရင္ တခုေသာကေရာက္လာတာပဲ။ အဲဒီေန႔ ရင္ထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းလာမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာေလးတေစာင္ေလာက္ ေရးခ်င္လိုက္တာလို႔ ဆႏၵရွိလာတာနဲ႔ ကေလးအေဖကို ေျပာျပတယ္။ သူက ေရးေပးမယ္ဆိုတာနဲ႔ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။
အႏွစ္ခ်ုပ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ေကာင္းရာမြန္ရာ ေနႏိုင္၊ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္၊ တန္ဖိုးရွိေအာင္ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီးကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး သံသရာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေအာင္ ရႏိုင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ တရားမ်ားဟာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားဓမၼမ်ားသာလ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶသည္သာ ကိုးကြယ္ရာ၊ ဓမၼသည္သည္ကိုးကြယ္ရာ သာသနာ့၀န္ကို သစၥာရွိစြာ ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သံဃာသည္သာ ကိုးကြယ္ရာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် အားထုတ္ေလ့လာႏိုင္တဲ့ တရားဓမၼဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာသာ ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီစာကို ဖတ္တဲ့သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ရင္ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ေလာက္နဲ႔ပဲ မေက်နပ္ေနၾကပဲ ၀ိပႆနာ တရားမ်ားကို လက္ေတြ႔က်င့္ၾကံ အားထုတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ေသမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ပဲ သတၱရွိရွိနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္သြားႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိသလဲဆိုတာ တကယ္ရင္ဆိုင္ဖူးတဲ့သူပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီသတၱိေလး ရမလာခင္ ဒီသတၱိေလးရွိမလာခင္မွာ ျဖတ္သန္းလိုက္ရတဲ့ေသာက စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပမ္းျခင္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ ျဖတ္သန္းဖူးသူေတြသာ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေစတနာ၊ ေမတၱာ ဂရုဏာ တရားေတြကို အေျခခံၿပီး ဒီစာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ သာဓု အႏု ေမာဓနာ ေခၚယူၾကပါကုန္။

သာဓု သာဓု သာဓု



သက္သက္လြင္
စေနေန႔ ၁၅၊ ၃။ ၀၃


Sunday, April 26, 2009

သမားပ်က္ ….

ေဆာင္းေမးလာတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်မျပန္ေျဖထားတာကို အျခားစာဖတ္သူမ်ားလည္း သိရွိေအာင္ ပိုစ့္အျဖစ္တင္ေပးလိုက္တာပါ..
က်မေရးေနခဲ့တဲ့ပိုစ့္ေတြမွာ က်မ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေရးထားတာရွိပါတယ္..။ ဒီဓာတ္ပညာကို အခုမွ ဆရာမႀကီးဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးသာတင့္တို႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ကိုဖတ္မိၿပီး စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုစ့္ေတြအျဖစ္မွ်ေဝေပးေနတာဟာလည္း က်မတတ္သိလြန္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး..။ စာအုပ္ေတြထဲက ရွာေဖြတင္ျပေပးေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္တမ္း ကိုယ္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါကိုေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ကုႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ က်မမွာ လက္ေတြ႔ကုသေနတဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာလည္းမရွိပါဘူး။ က်မ္းႀကီး၊ က်မ္းငယ္အသြယ္သြယ္ကို ေလ့လာဖတ္႐ႈခဲ့ဖူးေသးတာလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တခုက ဒီပညာေတြ၊ ဒီကုသမႈေတြဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေခၚေဝၚပညတ္ထားတဲ့ ေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ ကုသထားတာျဖစ္လို႔ က်မတို႔ ႏိုင္ငံျခားကအေခၚအေဝၚေတြနဲ႔ မတူကြဲျပားတာေတြရွိသလို ေဆးဖက္ဝင္၊ မဝင္ဆိုတာေတြလည္း မေသခ်ာပါဘူး..။ ဒီပိုစ့္ ေတြကို စတင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က က်မရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္တြင္းက ေဆးဝါးလံုေလာက္စြာ မရၾကတဲ့ HIV (AIDS) ေဝဒနာရွင္ေတြကုိ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ေဆးမရခဲ့ရင္ ဒီဓာတ္ပညာနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္ေနႏိုင္္ၿပီး ဒီပညာရွင္ေတြကို မိမိတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွာေဖြႏိုင္ၾကေအာင္၊ ဒီအတတ္ပညာေတြနဲ႔ ေရာဂါေတြေပ်ာက္ေအာင္ ကုသႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ။ က်မဟာဒီပညာကို အခုမွ ကႀကီးေရက ကေနေလ့လာေနတဲ့ မူႀကိဳအဆင့္သာရွိပါေသးတယ္။ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔သင့္တယ္၊ ဒီအစာဟာ ကိုယ္နဲ႔မသင့္ဘူးဆုိတာေလာက္ (က်မတင္ထားတဲ့ ေနဂိုဏ္း၊ လဂုိဏ္း ဓာတ္စာ) သာ စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္သိႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေလာက္ပဲ က်မလည္းသိတာပါ။ ဒီပညာကလည္း ေလ့လာေလ၊ ခက္ခဲနက္နဲေလျဖစ္ၿပီး အရင္က ကိုယ္သိတာေလးနည္းနည္းနဲ႔ ဆရာလိုလိုလုပ္ေနမိတာကိုလည္း ဒီေနရာကေနစာဖတ္သူေတြကို ေတာင္းပန္ရပါဦးမယ္..။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီပညာကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကသူေတြဟာ တလ၊ ႏွစ္လ စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး ေရးသားျပဳစုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ႏွစ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကိုယ္တိုင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေလ့လာကုသခ့ဲၾကၿပီးမွ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်မက စာအုပ္ေလးတအုပ္ႏွစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဆရာလိုလိုျပန္လုပ္ေနတာဟာ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အသြားထက္တဲ့ သံလွ်က္ကို သူငယ္ႏွပ္စားကိုင္ေနသလို ဒီေဆးက်မ္းအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ႀကီးပါတယ္။ ေဆးက်မ္းကို ျပန္႔ပြားေစတာထက္ ဖ်က္ဆီးသလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ က်မအေနနဲ႔ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ က်မ အခုခ်ိန္ထိ ဒီဓာတ္က်မ္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မသိေသးပါဘူး။ ဆရာမဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကိုေတာ့ အလွ်ဥ္းသင့္ရင္ မွ်ေဝတင္ျပသြားပါမယ္..။ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ က်မ မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မဟာ စာဖတ္သူသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ဒီိပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ မသိေသးလို႔ပါ..။
ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေသခ်ာစြာတတ္သိျခင္းမရွိေသးဘဲ ေဆးကုသေနသူမ်ားဟာ လူသတ္သမားနဲ႔တူတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဦးသာတင့္ရဲ႕ အေျခခံဓာတ္က်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ထပ္မံမွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။
စိန္ဝိဇၹာေဆးက်မ္း က်မ္းညႊန္စံျပ ဥပေဒသမွာေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဘုန္းသမၻာရွင္၊ လံု႔လရွင္ႏွင့္ ဉာဏ္ရွင္တို႔သာ၊ ထိုက္တန္ရာသား၊ ရတနာတင္းက်မ္း၊ ဂုဏ္ျပည့္လွ်မ္းသည့္၊ ေဆးက်မ္းမဟာ၊ အနဂၣါဝယ္၊ ပညာႏုပ္ေသး၊ ဉာဏ္သေရြးႏွင့္၊ ေျမေလးဆန္ကုန္၊ အႀကံဟုန္သည္၊ ကံႏံုသူမ်ား၊ မလိုက္စားႏွင့္၊ ပတၱျမားထိန္ေတာက္၊ ျပည္တန္ေက်ာက္ႏွင့္ ေတာေမ်ာက္ပမာ၊ ခ်ည္းႏွီးသာတည္း၊ အဇာတသတ္၊ ေလာကနတ္၏၊ ဓာတ္ေတာ္ရတနာ၊ ေဘးရန္ကာသည့္၊ မဟာယႏၱရား၊ စမ္းတဝါးႏွင့္၊ ေတာသားဉာဏ္မဲ့၊ ထိကိုင္ခဲ့မူ၊ ေသဟဲ့ဆိုေငါက္၊ ႀကိမ္းသံေဟာက္လ်က္၊ ဦးေစာက္ကၽြမ္းျပန္၊ မြမြလန္ေအာင္၊ တြန္းလွန္မုခ်၊ ေသတြင္းက်သို႔၊ ပံုျပထပ္ေျမွွာင္၊ လားတူေဆာင္လိမ့္၊ ေရာင္ဖိိတ္လက္လက္၊ ျမျမထက္သည့္၊ စိန္သံလွ်က္ဓား၊ ႏွစ္ဖက္သြားကို၊ ႏွပ္စားသူငယ္၊ ထိကိုင္တြယ္က၊ အႏၱရာယ္မႈ၊ ဧကန္ျပဳသို႔၊ ဥပမာစံ၊ သာဓကံတည္း၊ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔၊ ေလးနက္လွစြာ၊ ဤက်မ္းစာကို၊ ပယ္ခြာေသြေရွာင္၊ မသံုးေဆာင္ႏွင့္ ဉာဏ္ေမွာင္ေစာက္နက္ဖ်င္းသူတို႔ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဘုန္းသမၻာရွင္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္လင့္ကစား ဝီရိယရွင္၊ လံု႔လရွင္၊ ဉာဏ္ရွင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က “ေဆးပညာကို ေခါက္မိ၊ ရမ္းမိရံု သင္ထားမွေတာ္မယ္၊ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့အခါ၊ ေဆးဆရာအလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးရမယ္” စသည္ျဖင့္ေျပာေလ့ ဆိုေလ့ရွိၾကသည္။ ေခါက္မိရမ္းမိ႐ံုမွ်ေသာ ပညာျဖင့္ ေဆးဆရာလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ အႀကံပိုးစား၊ ဉာဏ္ဝိုးဝါးႏွင့္၊ အစားမလံု၊ အႀကံကုန္မွ၊ ဂဠဳုန္ဆားခ်က္၊ သမားပ်က္တို႔သာ ျဖစ္ၾကေခ်မည္။ သမားပ်က္ဆုိလွ်င္ လူသတ္သမားႏွင့္ ဘာမ်ားျခားပါဦးမည္နည္း။

စာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

Sunday, April 19, 2009

ေဝဘန္ေရး



ဘာလိုလိုနဲ႔ သႀကၤန္ေတာင္ၿပီးသြားၿပီ။ သႀကၤန္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဘန္ေရးေပးစရာရွိတာ ေပးဦးမွ….။
ဒီကိုေရာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ က်မအေနနဲ႔ကေတာ့ သူမ်ားေတြသႀကၤန္ပြဲဆိုလို႔သာ၊ ဧၿပီလမွာ သႀကၤန္က်တယ္ဆိုလို႔သာ သႀကၤန္လိုက္ရတာ… ကိုယ့္ဆီကသႀကၤန္လို ခံစားခ်က္ တစက္ကေလးမွမရဘူး။ အဓိကကေတာ့ အပူခ်ိန္ေလ။ ဒီမွာက ဧၿပီလမွာ အေအးဓာတ္က ကုန္ေသးတာမွမဟုတ္တာ။ ဂၽြန္၊ ဂ်ဴလိုင္လို လေတြမွာေတာ့ ဒီကအပူဟာ က်မတို႔ဆီက ဧၿပီလအပူခ်ိန္မ်ဳိးပါ။ အေမရိကန္ေတြ အဝတ္မကပ္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့..။ အေမရိကန္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အပူဒဏ္ကို လူတိုင္းခံစားရတာပါပဲ…။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်မွ သႀကၤန္ပိုးက က်မဆီဝင္တာ..။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ က်မကေတာ့ သမီးေတြနဲ႔ သႀကၤန္ထမင္းေတြ ခ်က္စား၊ မုန္႔လံုးေရေပၚေတြ လုပ္စားၿပီး သားအမိသံုးေယာက္ ေရပက္တန္းကစားေနၾကတာ။ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြလည္း ဖြင့္လို႔ေပါ့..။ တႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါ သႀကၤန္က်ေနတာေပါ့။

အင္း……….. ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဘန္စရာေလးေတြေတာ့ရွိသား..။ အျပဳသေဘာနဲ႔ေပါ့ေလ။
ဒီႏွစ္သႀကၤန္ပြဲက ထူးျခားပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက သႀကၤန္ဆို ဖာသိဖာသာေနတဲ့ ကိုဝိုင္းေမာ္က ဒီႏွစ္သႀကၤန္လုပ္ဖို႔ စတင္ေဆာ္ၾသေတာ့ နဲနဲေတာ့ထူးျခားေနတာေပါ့။ အဲဒီကတည္းက ဒီႏွစ္ေတာ့ ပြဲစည္ၿပီလို႔ ေျပာလိုက္မိေသးတာ။
သႀကၤန္ပြဲ လုပ္ဖို႔ စတင္ျပင္ဆင္ၾကတယ္ဆိုရင္ပဲ စေန၊ တနဂၤေႏြဆုိ ဦိးဂင္ႀကီိးက အလုပ္႐ႈပ္ေနေတာ့တာ။ တခါတေလဆို စေနေန႔ အလုပ္ဆင္းရမဲ့ က်မကိုေတာင္ အႀကိဳ၊ အပို႔ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အားလပ္ရက္မွာ ျပင္ဆင္ၾကရတာကိုး။
သီခ်င္းတိုက္တဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္ခါေလာက္ လိုက္သြားဖူးတယ္။ ကေလးေတြဆိုေနၾကတာ ဟုတ္ေနတာပဲ… ။ တကယ့္ပြဲမွာထက္ေကာင္းတယ္။ တိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စက္ေတြ၊ မိုက္က႐ုိဖုန္းေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ တကယ္ကိုစင္ေပၚမွာဆိုေနသလို အသံကုန္ဆိုေနၾကတာ..။ ပြဲလည္းစေရာ… အသံေတြမရွိေတာ့ဘူး.. :))
ရာသီဥတုအရလည္းပါတာေပါ့…။ ဒီကရာသီက ပန္းေတြေႂကြတဲ့အခ်ိန္ဆို ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ လည္ပင္းနာတာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ေလ။ သမီိးႀကီး ေပါ့အုိင္းလည္း သီခ်င္းေတာင္ဆိုႏိုင္ေတာ့မယ္ ထင္မထားဘူး။ သူကလည္း တိုက္ၿပီးသားဆိုေတာ့ တကယ္ပြဲမွာ ဆိုခ်င္ရွာတယ္ေလ…. ။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးေနတဲ့ၾကားက သြားဆိုေနတာ..။ ကိုယ့္မွာေတာ့ သီခ်င္းဆိုရင္း ေခ်ာင္းထဆိုးမွာ စိုးေနရတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္.. အသံနဲနဲလံုးသြားတာကလြဲလို႔.. အဆင္ေျပသြားတယ္။
အဆင္မေျပတာက က်မပဲ..။ ေအာက္ကေန ကင္မရာအေသးေလးတလံုးနဲ႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လိုက္၊ ဗြီဒီယို႐ိုက္လိုက္နဲ႔ တေယာက္တည္း အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာေလ..။ အဲ့ဒီေလာက္ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာေတာင္မွ လိုခ်င္တဲ့ပံုေတြရမလာဘူး။ တခါဆို ဒီပြဲမွာ စားေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ေရးတာဝန္ယူထားတဲ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္ သီခ်င္းဆိုတဲ့အလွည့္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဗြီဒီယိုရိုက္ယူေနတာ…. သူက သီခ်င္းဆိုလည္းေကာင္းတယ္။ ဟန္နဲ႔ ပန္နဲ႔ ဆိုေနတာ… အရင္ႏွစ္ကဆို သူတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စံုတြဲသီခ်င္းေတာင္ ဆိုျဖစ္ၾကေသးတာ… ။ ကိုယ့္မွာ.. ကင္မရာကိုင္ၿပီး စိတ္ရည္ရွည္နဲ႔ အနီီးအေဝခ်ိန္ၿပီး ဟုတ္တိ ပတ္တိ ရိုက္ေနတာ… ေဘးမွာ သမီးေတြစကားလာေျပာတာကိုေတာင္ တိတ္တိတ္ေနဖို႔ အသာေလး လက္ဟန္ေျခဟန္ လုပ္ျပေနရေသးတယ္။ သီခ်င္းၿပီိးလို႔ လက္ခုပ္သံေတြ လဲၿပီးေရာ ကင္မရာပိတ္လိုက္မွ RED ဆိုၿပီး အနီေရာင္မွိတ္တုပ္မွိတ္တုပ္က ေပၚလာတယ္…။ ေသၿပီဆိုၿပီး ကိုယ္ႏွွဖူး ကိုယ္ျပန္႐ိုက္မိသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္ သီခ်င္းဆိုတဲ့ေနရာ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေသၿပီဆိုတဲ့အသံပဲ ပါေတာ့တာ…. း)))
ေနာက္က်န္ေသးတယ္…..
လိိဒ္ဂစ္တာတီးတဲ့ ကိုမိုးေက်ာ္တို႔ .. လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စံုတြဲသီခ်င္းဆိုၾကတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အဆိုေကာင္း၊ အသံေကာင္းေတြ.. သူတို႔ဆိုတဲ့အလွည့္ သမီးေတြနဲ႔ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းေနရတာနဲ႔ ဗီြဒီယုိ မရိုက္လိုက္ရဘူး…။ တခ်ဳိ႕အလွည့္ေတြမွာ ဘက္ထရီအားကုန္လို႔ မရိုက္လုိက္ရတာေတြလည္း ရွိေသးတယ္….
စင္ေပၚတက္ခ်င္တဲ့ ပိုးကလည္း မနည္း…..
သီခ်င္းလည္းမဆိုတတ္၊ အကလည္း မရတဲ့က်မ… စင္ေပၚဘယ္လိိုမွတက္ခြင့္မရခဲ့တာ.. သံခ်ပ္အလွည့္မွ ေနာက္ကလုိက္ေအာ္ခြင့္ ရေတာ့တာ…. သံခ်ပ္အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ… ဘာမွသတိမရေတာ့ပဲ… ကင္မရာကို ေခ်ာင္တခုမွာ ထိုးထားခဲ့ၿပီ စင္ေပၚတက္သြားေတာ့တာ ဗီြဒယို႐ိုက္ဖုိ႔ တေယာက္ေယာက္ကို ေပးမထားခဲ့မိဘူး… တျခားလူေတြ႐ိုက္ထားတာေတာ့ ရွိတာေပါ့… ကိုယ့္ထဲမွာေတာ့ မပါေတာ့ဘူး… း(
အစားဆိုလည္း ထိပ္ဆံုးက…..
ဒီပြဲမွာ စားစရာေတြကလည္း အလွ်ံပယ္ပါပဲ…။ ညကတည္းက စဥ္းစားထားတာက… စားစရာေတြကို တခုျခင္းဓာတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ယူမယ္ေပါ့….။ စားေသာက္ခန္းလည္းဖြင့္ေရာ… ကိုယ္ကေရွ႕ဆံုးကဝင္တာပါပဲ… ကင္မရာလြယ္အိတ္တလံုးနဲ႔ေပါ့…။ အခန္းထဲလည္းေရာက္ ေရာ… ပန္းကန္တခုဆြဲၿပီးလူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ဟိုတိုး၊ ဒီတိုးနဲ႔ စားစရာေတြတခုၿပီးတခု ယူစားေနလိုက္တာ.. သမီးက တီးဝိုင္းျပန္စေနၿပီဆိုၿပီး လာေခၚမွ ထေတာ့တာ… ။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ လံုးဝေမ့လာခဲ့တယ္…… အစားေသာက္ေတြကလည္း.. အဲ့ဒီေလာက္အထိ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာပါ…. သဒၶါတရားေတြေကာင္းၾကတယ္ေလ…
အင္း… တီိးတဲ့လူေတြ၊ ဆုိတဲ့လူေတြ၊ အစားအေသာက္ေတြ အားလံုးေကာင္းၾကပါတယ္…
ခ်ဳိ႕ယြင္းတာက ကိုယ္ပါပဲ… ေခါင္းစဥ္ေပးတာေတာင္ မွားသြားၿပီလားမသိပါဘူး…. ေဝဘန္ေရး အစား.. ဝန္ခံျခင္း ဆိုၿပီးေရးရမွာ…
ေအာ္… ဒါနဲ႔.. ဒီပြဲမွာ ဦးဂင္ႀကီးတေယာက္ တဆိတ္ဆရာလုပ္လြန္းသလားလို႔… @!#$!%@&**^&%$ ဝွီး…ဝွီးးး…. ဒုတ္…. အအား.. &*^!&*^~*%#%$** !!!!!!!.. ကယ္………….. ၾက………… ပါ ………………… ဦး…….. !!%$#@*&^%#@@#$%%^!!~!!!!!!????/<*&^%$@!?@!##!@%^$$#!~#!?

Thursday, April 16, 2009

တိုက္ပြဲဝင္သံခ်ပ္....( ေအာ္ရီိဂြန္)

ေပါ့လန္းေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ားမွ အတာသႀကၤန္ပြဲတြင္ စုေပါင္းတင္ဆက္ခ့ဲၾကေသာ သံခ်ပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသံခ်ပ္ကို ေရးသားခဲ့သူကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတေယာက္ျဖစ္တဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီိအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဝင္ မစန္းစန္းေမာ္ျဖစ္ပါတယ္...။

ေခတ္ စနစ္ကို အျပဳသေဘာျမင္

Sunday, April 12, 2009

သႀကၤန္ပြဲမွ အမွတ္တရဓာတ္ပံုေလးေတြ

သႀကၤန္ပြဲမွ အမွတ္တရေလးေတြ

ေအာ္ရီဂန္က မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေလး ေတြကို ဒီေနရာ ေလးမွာ ျပန္လည္တင္ဆက္ေပးထားပါတယ္ရွင္..... ဒီေနရာေလးမွာလဲ သမီးေလးေတြရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈ ႏိုင္ပါတယ္ရွင္...

ေအာ္ရီဂန္ျပည္နယ္မွ ျမန္မာ့သႀကၤန္

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၁ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာသႀကၤန္ပြဲေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ေပါ့လန္းၿမဳိ႕တြင္ က်င္းပခဲ့တဲ့ ရိုးရာသႀကၤန္ပြဲပါ။ ဒီပြဲကို ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဆန္စြာ သႀကၤန္သံခ်ပ္၊ ျမန္မာ့သမီးပ်ိဳေလးမ်ား ရဲ႕ယိမ္းအက၊ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ား၊ ေခတ္ေပၚေတးဂီတ စသည့္ျဖင့္တင္ဆက္သြားးၾကပါတယ္။ လာေရာက္အားေပး သူျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေမရိကန္မ်ားႏွင့္ အသီးသီးေသာပရိသတ္မ်ားအား ျမန္မာ့ရိုးရာအစားအစာ မ်ိဳးစံုလင္စြာျဖင့္ တည့္ခင္းဧည္ခံခဲ့ၾကသလို ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈနဲ႕အညီ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲကိုလဲ က်င္းပ ခဲ့ၾကပါတယ္ရွင္...


သက္ႀကီးရြယ္ႀကီးမ်ားကို ႂကြေရာက္လာၾကေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားမွ ကန္ေတာ့ၾကၿပီး သမီိးငယ္ေလးမ်ားက ပူေဇာ္ပစၥည္းမ်ားကို လွဴဒါန္းေနၾကစဥ္
သမီိးငယ္ေလးမ်ားက သႀကၤန္ယိမ္းအကႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကစဥ္
အဆိုႏွင့္အက တြဲဖက္ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကစဥ္
ေပါ့လန္းလွပ်ဳိျဖဴေလးမ်ား၏ သႀကၤန္ယိမ္းအက
ျမနႏၵာသီခ်င္းႏွင့္ ပရိတ္သတ္အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ၾကကာ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္.. အစားအေသာက္မ်ားစံုလင္လွေပမဲ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံရင္း ဓာတ္ပံုမ႐ိုက္လိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ မတင္ျပႏိုင္သလို သံခ်ပ္ကိုလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ဝင္ေရာက္ကူညီ သီဆိုေနေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုေရာ ဗြီဒီယိုပါ မ႐ိုက္လိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေျပာထားသည့္အတိုင္း မတင္ျပႏိုင္သည္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင့္........

Saturday, April 11, 2009

တေရးႏိုးလာပါၿပီ..

သႀကၤန္မွာ ႐ိုးရာမပ်က္ေစဖို႔ သမီးေတြက ဆိုၾက၊ ကၾက … အေဖက တီးလုိက္ဆိုလိုက္နဲ႔ သံခ်ပ္သံေတြက ဆူညံညံနဲ႔ တိုက္ေနလိုုက္ၾကတာ ဒီေန႔ေနာက္ဆံုးပဲေလ… မနက္ျဖန္ဆို ပြဲကစၿပီေလ… အဲ့ဒီိအခါမွပဲ တဝႀကီး သြားၾကည့္ရမွာပဲ… အေႂကြးအေမြးကလဲ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေကာင္းတယ္ဆိိုပဲ… မနက္ျဖန္ၾကရင္ေတာ့ စားစရာအစံုနဲ႔ ယိမ္းအကေတြေရာ အဆိုေတြကိုပါ စံုစံုလင္လင္မွ်ေဝပါ့မယ္… ဒီေန႔ေတာ့ သီခ်င္းေတြ၊ သံခ်ပ္ေတြတိုက္ေနတာကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္လာလို႔ အျမည္းေလးတင္ေပးထားပါတယ္… ပိုစ့္မတင္ျဖစ္တာၾကာသြားတဲ့အတြက္ အခုမွပဲ မိတ္ေဆြအားလံုးကို ေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္ရွင္……


ေအာ္.... အခုပိုစ့္တင္ေနတဲ့အခ်ိန္က မနက္၂ နာရီေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ ပြဲစမွာဒီေန႔ပဲေပါ့ေနာ္...
အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္....